Over dingen en doetjes in Denemarken.

zondag 25 juni 2017

Dagje Corfu

Met de pont naar Corfu.
Dat was een uur en een kwartier varen.
De pont vaart vanaf Messolonghi, 24 kilometer ten noorden van Sivota...te bereiken via bergwegen.
Ja en dan moet je nog een kaartje kopen.
(alles staat op z'n Grieks).
Eindelijk ging het loket open. In redelijk Engels werd ons verklaard dat we een retour ticket kregen, dat een hele week geldig was. 
Er werd een lange strip uitgeprint die werd opgevouwen, waarna er aan de boven-en onderkant langs de perforatierand een stuk  werd afgescheurd.
In de rij naar de boot waar er weer gecontroleerd werd en er weer een stuk van het ticket werd afgescheurd, waarna we de pont op konden rijden.


Het zijn grote ponten die hier varen; net als vroeger op de Storebælt (GroteBelt).
Er is plaats voor wel zo'n vierhonderd man.
Een grote launch waar je eten en drinken kon kopen, tv aan boord (jubel als er voetbal op is. Dan wordt er hevig gediscuteerd) en banken om op te liggen voor vermoeide chauffeurs.


In Corfu-stad parkeerden we de auto buiten de stad. 
Je mag (en kunt) de binnenstad niet in met de auto.


Smalle straatjes.


Mooie pleintjes.


Siësta tijd (en even spelen met het hondje)


Er is een oude stad, een "nieuwe burcht" en een synagoge.


Het was er rustig. De toeristen-stroom is het grootst in augustus.


Minder mooi is al het afval.
Dit hier op de foto wordt natuurlijk opgehaald, maar wat is er veel weggooi-spul in Griekenland. Alleen al die plasticflesjes met water. Geen retourssysteem, geen pand, geen sortering. Oef.

Wel mooi is de halsketting die ik kreeg van mijn lief.


Die had hij gekocht, terwijl ik rondneusde in een heel klein boekenstalletje. 

Mijn boek was uit; het bibliotheekboek op mijn telefoon was onleesbaar vanwege afwezige wifi en ik was op zoek naar een Engels-of Duitstalig boek.
Gevonden!


Cartes Postales- van Victoria Hislop.

Een boek met allemaal verhalen uit Griekenland.
Goed. Heel goed.
En zo leer ik heel veel over de streek waar we beland zijn.
Happy met mijn mooie ketting en mijn boek.

We moesten de laatste pont halen!!
Natuurlijk stonden we op de verkeerde plaats te wachten.
Er stond niks aangegeven, maar de pont waarmee we waren aangekomen lag nog op dezelfde plaats, dus daar wachten wij.
Ik vertrouwde het niet en ging het aan een paar jongelui vragen. Oh nee, die pont ligt een eind verderop.
Een paar honderd meter verder, aan een andere kade lag de pont.
Aansluiten in de rij, raampje open: "Uw ticket alstublieft. ...Nee meneer, dit is geen ticket, dit is een voucher. Die moet u inlossen bij het loket aan de overkant"
Shit, naar het loket gesjeesd, waar een lange rij mensen stond te wachten.
Eindelijk mijn beurt.
"Wat is het kenteken van de auto?"
Uh, we hadden een huurauto en ik wist alleen de eerste drie letters.
Gelukkig stond de chef achter het lokettengebouwtje en kon ik net door de ramen de rest van het kenteken zien.
De juffrouw typte alles in op een pc, waarna er weer een lange strip uit de printer kwam. Dubbelvouwen, bovenkant eraf, onderkant eraf en weer naar de pont.
Het was druk op de pont. Er moesten veel vrachtwagens op. Barstensvol...maar we hadden het nog net gehaald.



Adieu Corfu.


Onrustig water

De hemel was staalblauw. De zee azuurblauw. Weinig of geen wind. Het was zondag.
"Zullen we een bootje huren?" vroeg de chef.
Maar het botenverhuur-bedrijfje gooide net de zaak dicht toen we aankwamen lopen.
"Vandaag verhuren we niks meer. De zee wordt onrustig".
En inderdaad, rond twee uur 's middags begonnen alle aangemeerde zeilschepen flink te wiebelen. De vissersboten legden een voor een aan. De toeristische bootjes hielden het voor gezien. 
Op elke boot of schip werd de wacht gehouden.
Het klotste en klapperde. De aanlegplanken werden naar binnen getrokken. De schippers hielden angstvallig hun boten in de gaten.


Een Duitse motorboot deed vergeefse pogingen om binnen te lopen, en nadat hij flink heen-en-weer geslingerd was en een aantal andere schepen had geraakt, sprongen er twee ervaren zeelui aan boord en loodsten het schip onder applaus en hoera-geroep de haven binnen. De schipper gaf een rondje voor de helpers en hun vrienden.

Een bootje huurden we de dag erna. Toen was alles weer rustig.
Prachtig om hier rond te varen. Het gebied wordt niet voor niks het Griekse Caribien genoemd.


De chef in zijn es.


De blauwe Lagune. 
Een trekpleister, waar de tour-bootjes naar toe varen.


Mijn jurk was nat geworden, dus die hangt te drogen.


Achter die parasols ligt ons hotel.


En na vier uur varen terug naar de haven van Sivota.



zaterdag 24 juni 2017

Thank-you-bye..

Het gaat beter en beter met het beheersen van de vreemde talen voor de Grieken.
Alhoewel men in het noordelijkste gedeelte vaak niet verder kwam dan: "thank-you-bye" in één woord.
Maar lieve mensen wat is het een prachtige omgeving daar, het noordelijke Griekenland!
Wij hadden een reis geboekt naar Sivota, iets ten zuiden van Albanië.


Een berglandschap met het azuurblauwe water van de zee.

We hadden een hotel, een prachtig hotel, met eigen strand.


Ook fijn dat er zo vroeg in het seizoen nog maar weinig toeristen waren. Ik geloof dat het voor de west-Europeeërs nog wat onbekend terrein was. De meeste appartementen waren ook nu bezet door de Grieken zelf en gasten uit hun buurlanden.


Eigenlijk zouden we een hotelkamer krijgen in een hotel in het stadje (lees dorp, 900 bewoners), maar dat was volgeboekt en wij kregen een kamer in een iets luxueuzer hotel wat wel bovenop een hoge berg lag !! Ter compensatie kregen we taxi-geld, wat de chef gebruikte om een autootje te huren voor de hele week.
Maar goed ook: de auto kon slechts in de eerste versnelling de berg op (het was een Hyundai-tje). Moet je nagaan wat een klim het was! En dat iets meer dan anderhalve kilometer.


Eenmaal boven was dit ons uitzicht vanaf het balkon.
Ontbijten konden we in de eetzaal van het hotel.


"Kantoortijd" tussen 9 en 10 had de chef onze klanten verteld.
Hier wordt er dus "gewerkt" want er kwamen nogal wat vragen en orders binnen.

Dat Griekse ontbijt was helemaal okay. Wel waren er heel veel mierzoete dingen.

 Sowieso yoghurt met honing. Geen klein potje honing, maar een hele schaal stond klaar met de soeplepel erin.
Verder grote schalen met een soort nutella, heel zoet vloeibaar broodbeleg wat net smaakte als gesmolten gekleurde hagel en gezoete gesmolten witte chocolade. Er was ook drie soorten zoete koek en room voor in de koffie.
Grieken houden van zoet en zoeter-dan-zoet.
We bestelden een keer wafels met ijs, waarover een hoop "praline" gegoten werd. Dat is een zoete nougat-chocoladesaus. Daarbij een hoop poedersuiker, een bolletje ijs en natuurlijk ook nog eens slagroom. Dat eet een mens een keer...dan heb je voor de hele week genoeg. De Grieken zijn ook niet van die slanke mensen....
Mensch, ik ben daar gewoonweg twee kilo aangekomen!


Hier een frappé aan de havenkade. Da's wat minder zoet.
Je krijgt altijd en overal (vaak gratis) een glas water.
Service!

vrijdag 16 juni 2017

Bijna te veel van het goede.

Het is druk geweest op het werk. Het is net alsof iedereen plotseling van alles bestelt en het eigenlijk gisteren zou willen hebben.
Hier hebben we net een restaurant gedecoreerd.


En dan is het zo'n week waar ook van-alles-anders te doen is.
De verjaardag van Ivona, heel gezellig!
Twee jonge mensen (dochter en schoonzoon van onze vrienden) die afstudeerden voor arts.


De chef had de t-shirts gedrukt; ik zorgde voor bloemen en een lekker flesje port.

Eerst even voorbij de haven, waar de beroemde "betonnen reddingsvaartuigen" aangelegd hadden, met een groot cruise schip op de achtergrond.


De boten beelden het leven van een vrouw uit.
De voorste kijkt nieuwsgierig en vol verwachting de wereld in, de tweede kijkt én vooruit naar binnen, en de laatste, de oude, voert een hele lading herinneringen mee.


En als klap op de vuurpijl hadden we ook kaartjes gekregen voor de "Showcase 2017", de voorstelling die de examenskandidaten van de musicalacademie elk jaar geven als promotie.


Zo leuk!

(En ik heb de trofee, die elk jaar wordt uitgedeeld aan de beste kunstenaars (musici, performers, toneelspelers, zangers) in handen gehad. Fredericia Theater heeft namelijk DRIE Reumertprijzen gekregen en de ene stond op Peters kantoor. 




donderdag 15 juni 2017

dinsdag 13 juni 2017

Niet alle dagen zon.

Niks nie, nee, no way.
Wel wind, veel wind, harde wind.

De chef zette folie op een paardentrailer en moest zorgen dat de tekst niet wegwaaide.
Ik hing een was op, die binnen de kortste keren in elkaar gefilterd was, maar wel na een half uurtje kurkdroog.

Ik deed de strijk. Omdat het druk is geweest op het werk en privé is die blijven liggen. Er lagen vier forse stapels.
Ook weer gedaan.

Ik maaide het gras. Niet alleen de zon kan de grond schraal maken, de wind kan er ook wat van.

Later op de middag namen we de fiets mee voor allerlei kleine boodschappen in verschillende winkels op diverse plaatsen.

Tot slot een ijsje bij de haven, op een verlaten terrasje.....maar wel uit de wind.





maandag 12 juni 2017

De plaat gepoetst.


Mooi hè, het park van Universe. 
Er is zelfs een strandje gemaakt; wit zand, helder water, een bruggetje en natuurlijk allerlei soorten draaibare watermolens.

Je ziet dat het lang niet zo warm was als in Nederland. In de loop van de dag steeg het kwik tot 24 graden. Aangename temperatuur.



En nog een foto van de jaarlijkse tegelpoets-vereniging.
De plaat is weer gepoetst. 
Dat gebeurde zaterdag.

zondag 11 juni 2017

Een dagje Universe

De chef heeft had een grote wens: een keertje op en segway te rijden. En ja, met kerstmis kreeg hij een brief met de uitnodiging voor een dagje naar (Danfoss) Universe om onder andere een segway te proberen.
En man wat was dat leuk!



Ik probeerde het (natuurlijk) ook:



De anderen ook, behalve Carl die te klein was (Caroline bleef bij hem).

Er was nog veel meer te doen in het sciencepark park. Het was helemaal niet druk dus we konden overal zó bij en alles proberen.


Hier creëert Carl een zeepbel om zich heen.


Casper en Peter in de Sky trail.


Op de wip met morfar.


Virtuel reality; dat probeerden we ook allemaal.


Het weer was perfect.


Er was nog veel en veel meer. 
Mecanisch, maschineel, met handkracht, hydraulisch, een science show...leerrijk en leuk!

vrijdag 9 juni 2017

Op school

De school waar Carl op zit nodigt met kerstmis de grootouders uit voor wat gezellige uurtjes; de school van Philip doet dat aan het einde van het schooljaar (de zomervakantie begint hier de 23 juni).

De kinderen zongen een prachtig lied: een "vise", een soort chanson. Moeilijke woorden hoor, maar knap gedaan! 


We kregen foto's te zien van wat er in het afgelopen schooljaar gebeurd is en wat ze geleerd hebben.

Daarna gingen we naar een groter lokaal, waar enkele oma-en opa's vertelden hoe het "vroeger" was op school. (Niemand durfde te starten, dus deed deze oma het maar weer :-))

Toen was het tijd om een boterham te eten. Wij wisten dat we zelf ook voor een lunchpakketje moesten zorgen.


Na de lunch naar buiten, waar een leuk spel gespeeld werd. De kinderen rennen om vragen op te halen, die gezamenlijk opgelost moesten worden.

En tot slot (natuurlijk) : koffie met gebak.
De ouders hadden gebakken; de kinderen en grootouders konden hun buikjes vullen.


Tot volgend jaar, werd er gezegd.




woensdag 7 juni 2017

Niet mijn dag!

Toen ik vanmorgen de deur van de werkplaats open maakte, zag ik meteen dat er iets mis was. Op het werkblad lagen plassen water.
De orders waren kletsnat, het werk van gisteren, waarmee we halverwege klaar waren kleefde aan elkaar tape, stickie notes...alles was kleddernat. De oorzaak vonden we bijna direct. Er lag een tennisbal op het platte dak, net voor de afloop naar de regenpijp. Gisterenavond hadden we een vreselijke hoosbui en dat water is mooi (niet) naar binnen gelopen. De chef moest het dak op.
Gelukkig is de schade beperkt. We hebben het werk vandaag grotendeels ingehaald. De machines en computers hebben niks geleden en de folie die onder de werktafel ligt is de dans ontsprongen.

Vanmiddag naar de kapper. 
Omdat ik in de buurt was ging ik binnen bij die winkel waar ze naast wasmachines en koelkasten ook elektrische waterkokers verkopen. Zo-eentje - een bepaald model en merk- wenst mijn schoondochter zich voor haar verjaardag.
"Het goedkoopste is 't ie op het internet", schreef ze. Maar juist die winkel die ik binnenliep annonceert met het slogan" Wij matchen de goedkoopste net-prijs". En inderdaad zei de verkoper dat ik hem voor dat bedrag kon kopen. Lekker gemakkelijk. Hij maakte de rekening op , ik stak mijn creditkaart in het apparaatje en betaalde, terwijl hij de ketel uit het magazijn ging halen. Geen ketel. Ook niet in de winkel, achter de schappen of op de bovenverdieping...ketels weg. Volgens de magazijnlijst moesten er nog twee in voorraad zijn. Zucht. Ik heb m'n geld teruggekregen, maar nog steeds geen ketel.

Vandaar door naar Føtex (in de stad). Ik moest wat kleine dingetjes hebben en zag een schattig vaasje in een bak met afgeprijsd spul. Er zat alleen geen prijsstickertje op. Een verkoper kwam erbij en zag dat van alle goedkope artikelen de prijsstickers afgehaald waren. Oh nee, zei hij, weer winkeldieven. Die halen die prijskaartjes eraf en plakken die op andere waren, waarna ze door de scan-zelf kassa gaan, waar niemand ervan opkijkt dat een bloes van 200 kronen van een 10 kronen stickertje is voorzien. Het schijnt regelmatig voor te komen, en daar kan mijn eerlijke gemoed maar moeilijk tegen. Geen vaasje dus.

Toen ik ook nog een meisje tegenkwam, dat ik kende uit de tijd toen ik nog werkte als studieraadgever, helemaal ingepakt in een lange zwarte jas met bijhorende hoofddoek en een duidelijke houding van "ha, ik werk lekker niet, want niemand wil mij aannemen".....

Toen ging ik zingen. 
Een aantal mensen van vier verschillende koren uit de stad moeten gezamenlijk optreden de 6. juli. De repetitie was ronduit slecht. Niet om aan te horen; veel te moeilijk; veel te weinig tijd van voorbereiding...dat wordt echt niks.

Ach ja, er zijn ergere dingen.
Bijvoorbeeld dat het de hele dag pokkenweer geweest is en dat het nog steeds regent!