Strik, Knit, Brei.

Voorzien van hoestbonbons ging ik gisterenavond naar de voorlezing van Kasper Thomsen in onze lokale bibliotheek. En wat was het interessant!! (ik hoestte niet en heb niemand besmet denk ik). Het ging over het breien; hier heet dat "at strikke" met de naam: "Den Vandrende Strikker", De Wandelende Breier.

De tekst bij dit schilderij uit 1855 luidt: Tegenwoordig wordt breien met een  hobby geassocieerd,  maar in vroegere tijden was het een praktisch en noodzakelijk ambacht - en dat verandert ook onze opvatting om de genderdynamiek die met breien gepaard gaat.

Kasper Thomsen heeft een mastergraad in geschiedenis en religion en tijdens zijn studie werkte hij als vrijwiller in "den Gamle By" in Aarhus. Dit is een "levend" openluchtmuseum. Kasper liep als ambachtsmand door de straten en moest leren breien,  want elk uur van de dag moest destijds gebruikt worden om warme kleding te maken. De vissers breiden terwijl ze wachten tot de vissen in het net raakten, de soldaat die op wacht stond breide, de schaapsherders breiden en ga zo door. 

De verteller had tientallen anekdotes en vertellingen over wie, wat en waar en het was zo interessant dat de tijd voorbij vloog.

Hij wees ook hoe je de wol opwond zodat de draad van binnen uit kwam en hoe je hem ophing.

Mijn moeder breide truien en mijn ene oma voorzag ons van warme wollen borstrokken.

Die droeg je over je hemdje maar onder je jurk of trui. Heerlijke zachte wol behandeld met lanoline. Die waren echt lekker warm in de winter want de huizen waren niet zo verwarmd als nu. Wij hadden begin jaren '60 alleen een kachel in de huiskamer...

Kasper had ook voorbeelden bij van breiwerk. Op naald 0,5 !! of die op vier lange breinaalden (75cm) om rond te breien. 

Het is jammer dat er niet veel oud breiwerk bewaard is gebleven. Alles wat versleten was werd namelijk hergebruikt. Wat overblijft zijn de schilderijen van dat handwerk.

Ik ga er nu eens naar kijken ;-)

In de lappenmand

Ik zit al een paar dagen in de lappenmand; heel vervelend. Een lopende neus, hoofdpijn en pijn in m'n ogen. Tja, wat doe je dan.

Slapen, tabletjes tegen de koorts, en tv-series "bingen". Ik zag "The Other Bennet Sister" naar een verhaal van Jane Austen. Had ik al gezegd dat ik geen fan was van Jane Austen moet ik mijn woorden terug nemen omdat het Janice Hadlow is gelukt om naar aanleiding van Jane's roman deze verfilmde novelle te schrijven.
Deze serie is namelijk wel goed. Nog steeds het tijdsbeeld uit 1800 waar moeders naar geschikte candidaten voor hun dochters zochten, maar eindelijk een dochter die met veel moeite langzaamaan haar eigen weg zocht en vond.

Ik keek ook naar "The One that Got Away", Een Britse crimi; speelt zich af in Wales. Spanned hoor, maar ik deed er een paar dagen over om hem te zien. Ik viel, ondanks de spanning in slaap.

Gelukkig werd ik zaterdag pas ziek zodat ik afgelopen vrijdag van mijn tweede verjaardagscadeau kon genieten, namelijk de musical "Fang Vinden"; vang de wind. Een eigen productie van ons musicaltheater. Een feministisch verhaal dat speelt in 1720 over de twee onbevreesde vrouwelijke piraten Anne Bonny en de andere Mary Read, die verkleed als man tegen alle regels in meevaart met "Calica" Jack Rackham.

Een echt schouwspel met een fantastische choreografie.

Ik denk dat ik maar vlug uit die lappenmand moet klimmen. Maar saai in die mand.

Abacadabra

Er moesten nieuwe batterijen in de afstandsbediening van de pellet-oven. Een fluitje van een cent, nadat je (de chef) hem met veel moeite hebt opengepulkt. 

Maar die remote is heel het geheugen kwijt en moet opnieuw instructies krijgen. Het lijkt heel simpel maar het is echt een opgave. Knoppen inhouden, drie og of meer menu's die je moet kiezen met weer ook aantal onder-rubrieken. We zijn er gisterenavond een tijdje mee bezig geweest, maar 's avonds werken mijn hersens maar langzaam. Vanmorgen weer: ik de instructies lezen, de chef proberen om het menu te installeren. Ik heb de servicemonteur gebeld : "we bellen u terug". We prutsen verder en misschien lukt het ....

Zo'n gebruiksaanwijzing is abacadabra voor mij. Waarom maken ze er niet eentje voor "dummies", die geen uitleg geven over van alles en nog wat waar je niks aan hebt!!! Deze remote-handleiding heeft 27 dichtbeschreven bladzijden. Grrrr.

Mocktails en een oh zo spannend boek!

Het boek van Jeffrey Archer "Levenslang" is zo spannend dat ik het niet kon wegleggen. Die man is een fantastische verteller. "Slægters lænker", ik las het in het Deens.

Als Danny Cartwright een dag eerder of een dag later Beth Wilson ten huwelijk gevraagd had, zou hij niet gearresteerd zijn en beschuldigd van moord op zijn beste vriend.

En als de vier getuigen van de aanklager, een advocaat, een soapster, een aristocraat en de jongste partner van een respectabel bureau zijn, wie zou dan zijn kant van het verhaal nog geloven?

Danny krijgt 22 jaar en gaat naar de Belmarsh gevangenis, de best beveiligde gevangenis van Engeland waar nog nooit iemand uit ontsnapt is. Maar Spencer Craig, Lawrence Davenport, Gerald Payne en Toby Mortimer onderschatten allemaal hoezeer Danny vastbesloten is om wraak te nemen en hoe Beth volhoudt om het recht zijn loop te laten krijgen, waardoor alle vier de hoofdpersonen voor hun leven moeten vrezen.

Zo begint Levenslang, Jeffrey Archer’s krachtigste roman sinds Kane en Abel, met een stel hoofdpersonen die je nog lang bij zullen blijven nadat je het boek uit hebt.

Het jubileumsfeest

Mocktails zijn cocktails zonder alcohol. 

Nadat we eerst volop tapas geserveerd kregen, met een glas "sprudelwasser" erbij werden we geïntroduceerd in het maken van drie soorten drinks. Een Peren-Gin, daarna een Apperol Spritz en tot slot een Irish Coffee. Ja, we mochten ze zelf maken. Leuk was dat! Vooral die Peren-gin viel in de smaak bij de 24 dames die er waren. Met een knipoog naar mijn buurvrouw waren we het eens dat het toch ietsje beter smaakt met een druppeltje alcohol 🍸. En ook al drink ik nooit whiskey, in een Irish Coffee is die niet te missen. De smaak van whiskey is niet te maken zonder het rijpen in een vat. Die andere wel, echt wel!

Het was gezellig om veel bekenden tegen te komen en het gepraat oversteeg vast en zeker de geluidsbarrière. Ik kreeg de nodige groeten en wensen om beterschap mee naar huis voor de chef. 

Flisepudsernes fest.

De flisepudsers, vertaald de tegelpoetsters in onze stad bestaan 30 jaar en dat wordt morgen gevierd met een feestje. Het eten betaald de vereniging (natuurlijk is er altijd eten bij ;-)), voor de drankjes moeten we zelf betalen.

In de jaren '80/'90 beloonde de krant JyllandsPosten ieder jaar een "stad van het jaar". Die stad kreeg een koperen herinneringstegel. In 1996 was dat dus Fredericia en de tegel werd op het Landsoldaatplein  ingemetseld.. Voor het leuke, voor de gein en voor het serieuse werd de vereniging Flisepudsers opgericht. We betalen allemaal voor het lidmaatschap (niet veel hoor) en voor dat bedrag steunen we ieder jaar een vereniging of organisatie.

Elk jaar wordt er ook een "vrouw van het jaar gekozen" uit een van de vele dames die een steun voor velen zijn en/of een aanwinst voor de stad. 

Misschien maak ik er morgen wat foto's van. De chef moet dan genoegen nemen met een bordje soep. De groentes uit de koelkast moeten op. 

Hallows Eve

De avond voor Allerheiligen. 

Dat Allerheiligen op 1 november valt heeft te maken met het christensen van het oude geloof "Samhain", dat de Kelten met zich meebrachten. Zij vierden rond deze tijd de overgang naar de donkere dagen. Eén avond werd de poort naar het dodenrijk geopend en konden de levenden en doden samen feest vieren en dansen. De poort stond helaas ook open voor moordenaars en andere griezels. 

Dat geloof was moeilijk te veranderen, maar de kerk besloot om het samen te voegen en er Allerheiligen van te maken. De avond voor Allerheiligen, Hallows Eve is nu Halloween en overgewaaid uit het "verre" USA. Nadat de  immigranten (de Schotten en Ieren) het hadden meegebracht; net als later Santa Claus, de Nederlandse Sinterklaas.

Het cadeau van twee vriendinnen.

Die vriendinnen gaven mij voor mijn verjaardag een uitnodiging voor een lunch. Voor een donderdag, na de wekelijkse koor-oefening. Dat was gisteren. In het nieuw geopende restaurant Favn; bij de haven.

We namen ieder twee stukken smørrebrød en wat wás dat lekker! En wat een lieve vriendinnen heb ik toch 💓

Ik had een "losse" afspraak met mijn dochter om de derde film van de Biografklubben te gaan zien:

Fornuft og følelse, oftewel Sense and sensibility

Naar een van de boeken van Jane Austen.

Voor mijn literatuurlijst op de middelbare school moest ik Jane Austen lezen, maar eerlijk gezegd viel ik altijd in slaap bij het lezen van haar boeken. Van diezelfde periode las ik liever iets van de Brontë zussen. Op de tv werd van de zomer de serie Pride and Prejudice uitgezonden, maar na een halve film klikte ik al weg. Dus...ik had geen al te hoge verwachtingen van de film.

Maar okay, het viel mee. Prachtige opnames, goed acteerwerk en een vertelling uit 1812 over de betere burgerschap die de klos werd van het systeem waarin alleen mannelijke erfgenamen telden en vrouwen maar snel een welvarende man moesten zoeken. 

Na 57 jaar kan ik eindelijk het boek afstrepen. En achteraf gezien was het best een onderhoudende film.