Nunarput - ons land.

Nunarput (Ons land) is de naam van het Groenlandse volkslied. We zongen het in het Deens op ons koor, als hulde aan de Groenlanders. 

Een schouderklopje voor de diplomatie die het voor elkaar kreeg om de oude defensiealliantie van 1951 op te dateren in een nieuwe versie van 2026. Met de handtekening van Trump eronder sammen met die van Jens-Frederik Nielsen, voorzitter van de regering in Groenland en Mette Frederiksen, de Deense Staatsminister (zo heet een premier hier). 

Groenland is en blijft van de Groenlanders en is en blijft een zelfstandig deel van het Koninkrijk Denemarken; de gemenebest.

Groenlanders hebben hun eigen taal en leren Deens op school. Het Groenlands is een taal op zich. Kijk maar.

Nunarput utoqqarsuanngoravit .....ons eeuwenoude land. 

.....Inuttut inuuneq pigiuminaqaaq.....Als vrij volk willen we hier wonen. 

.....Saperasi isumaqaleritsi..... Beginnen met het geloven in onze eigen vermogens.

Een felicitatie voor de 54000 mensen (kalaallit'er) die er wonen. 

Na meer dan een week blog-stilheid ben ik er weer. Ik schreef laatst dat het beter ging, maar de dag erna ging het helemaal mis en belandde de chef op de IC. Gelukkig maar een dag, maar het was wel schrikken. Zo'n IC opname heeft enorm veel impack op de patiënt. Van hoopvol zakte hij terug in een impassie. Maar de intravenueze-antibiotica-kuur loopt ten einde en als je niet meer in behandeling bent dat moet je naar huis als dat mogelijk is. 

Een uitschrijf proces; gesprek met de arts en verpleging; een waslijst met opvolgende behandeling, bloedprikken, contrôle, telefonische "tjek-ups". Adios vijfde etage, kamer 33 ; de chef is weer thuis.

Tot nu toe zonder hulpmiddelen; hij kan de trap op naar boven (gaat wel moeilijk en is pijnlijk), maar in bed ligt hij hooguit een paar uurtjes, dan wil de rug niet meer. Gelukkig heeft hij een goede stoel om te rusten (slapen) en de rollator om in huis rond te komen. De antibiotica-kuur is nu in pillenvorm; hij heeft een rug-bandage, morfine en zijn "oude" pillen...en dat was het dan voor deze keer. 

En toch is het fijn om hem thuis te hebben. Om de dagelijkse dag weer op te pakken. Om niet meer naar het ziekenhuis te rijden. Weer tijd om wat in huis te doen en in de tuin.

Ik bak een appelcake; maak wentelteefjes om zijn eetlust wat op te peppen. Ik heb weer drie liter wasmiddel gemaakt en de vloeren gedweild. Gewone dingen; geen ziekenhuis-luchtjes en drukte. 

Ik ga boodschappen doen; een wandeling maken en vanmiddag komt een vriendin op de koffie. Sandra komt vaak even binnenwippen; Jeff en Ivona waren er zaterdag; schoonzus (die we hier faster Else noemen; faster komt van far's zuster); kwam zondag. 

Family and friends; fijn dat ze er zijn 🙏

Een verbetering en een verjaardag.

Een weekend in en ziekenhuis is enorm saai, vooral voor de zieken. Dan draait het op halve kracht, het winkeltje/kiosk in de hal is dicht en veel patiënten zijn naar huis. Het ging nog steeds niet goed met de chef, maar gelukkig kregen we gisteren beter nieuws. Het infectiegetal ligt nu op 48 (nomaal is onder de 10). Dat was een halvering sinds vrijdags. Als het zo doorgaat mag hij misschien volgende week naar huis. Maar hij zal nooit meer de oude worden.

Zondag was kleinzoon Casper jarig en hij had de hele familie uitgenodigd. Natuurlijk gaan hier de schoenen uit ;-)

Casper en Emma hadden een heerlijk lunch-buffet verzorgd. Met gebakken scholletjes, garnalen, warme pastei met bacon, een visslade, vleesbeleg, zalm en wat er zoal meer bij kwam. We hebben allemaal gesmuld en ik mocht wat foto's maken om naar de chef te sturen (en op het blog te zetten).

Links zit de jarige, naast Emma's broer en vader en hieronder een niet zo'n goeie foto van Emma. Daaronder Per en kleinzoon Philip en op de laatste foto  Caroline en haar twee halfbroers.

De nieuwe generatie, werd er gezegd en ineens realiseerde ik me dat ik het oude oma'tje was. Ach ach ;-) De oude generatie . 

Twee centimeter korter

De chef kreeg weer een CT-scan om naar de ruggengraat te kijken. De op-een-na onderste wervel is verkruimeld...weg...afgebroken. Waarschijnlijk door de bacteriën en heel merkwaardig is de pijn erdoor wat verminderd. De scan wees uit dat hij twee centimeter "gekrompen" is. Zijn infectiegetal ligt nog steeds te hoog, maar de medicijnen schijnen te helpen. Hij moet zeker nog een week lang in het ziekenhuis blijven; misschien meer. Hij is niet zo verdoofd meer als de afgelopen weken, wat fijn is. 

Hij zal een (lumbale)gordel nodig hebben om de rug te steunen en niet krom te gaan lopen. En een ander pacemaker is niet aan de orde, hij moet enorm oppassen dat er geen vocht ophoopt in zijn lichaam. Overal zijn pilletjes voor (en tegen). Gemakkelijk is het niet, maar om het met Toon Hermans te zeggen "Heb het leven lief".

Mijn dagen gaan met ziekenhuisbezoeken, gras tussen de stenen uit peuteren, wat knip-en snoeiwerk in de tuin, de was (hij wil het liefst zijn eigen kleren aan i.p.v. ziekenhuiskleding), een koorochtend, en gisteren was ik uitgenodigd op het eten bij een vriendin. 

Sandra maaide het gras 🙏 voordat er meer regen komt en morgen ga ik mee naar kleinzoon Caspers verjaardag. Pfft, hij wordt al 24! Merkwaardig genoeg gaan de dagen sneller voorbij dan verwacht. 

Een 90.ste verjaardag, verbetering en nog meer.

Benny werd 90. Ik ken hem al 45 jaar. Hij was de eerste die mij een baan aanbood in Denemarken en hij, plus mijn destijdse collega's zijn mijn oudste en beste vrienden. Omdat Fredericia niet zo'n hele grote stad is kom je altijd mensen tegen die je kent. Dat maakt zo'n feest echt heel gezellig. 

Een drie gangen menu met alles erop en aan in het restaurant bij de jachthaven. 

De jarige, die ik (hem ongewis) aan het eind van de middag knipte. 

Ik kende zijn overleden vrouw, ken zijn kinderen en kleinkinderen, die nu zelf weer kinderen hebben en we hebben al heel wat feestjes gevierd.

De chef kreeg die zondagmiddag bezoek in het ziekenhuis van kleindochter Caroline en haar vriend Mark. Ook zijn zus uit Aarhus kwam een aantal uren.

Het gaat eindelijk beter met het bestrijden van de infectie van de chef. Nu staat de "teller" op 64. Hij blijft drie maal daags aan de intraveneuze antibiotica en krijgt daarbij een berg pijnstillers. Hij kan weer wat lopen met de rollator, maar moet zeker tot en met de 21 september in het ziekenhuis blijven. En tja, het hart zal nooit meer pompen zoals vroeger...

Intussen regel ik de dingen van de dag. De flat waarvan we de sleutels kregen heb ik opgezegd. Omdat het nog steeds erg stil is op de woningmarkt hebben we besloten om de zaak wat rustiger af te wachten.. Ziek zijn, een huis in de verkoop, de tuin bijhouden..da's voorlopig genoeg. We vinden vast iets anders als het moet. Da's niet zo heel moeilijk hier.

Het dagelijks leven kabbelt verder.

De rugzak met mijn sportspullen staat klaar. De gymnastiek begon vandaag met het najaars seizoen. Morgen zal ik spierpijn hebben!

Ik merk wel dat er elk jaar wat lichamelijke klachten bij komen. Mijn knie en mijn rechter schouder... zijn allebei verouderd. Maar niet oefenen/trainen is geen optie!

Ik snoeide wat in de moestuin en daar kwam een jong haasje tevoorschijn. Dat zat onder de rabarber verscholen. Er is nog steeds eten genoeg voor het diertje in de tuin; smakelijk.

Ziekenhuis en andere dingen.

Hoe het nu gaat? Tja, niet goed en niet slechter. De bacteriën zijn moeilijk weg te krijgen en hij heeft nog steeds veel pijn. Hij krijgt elke dag een kruiwagen vol medicijnen en antibiotica, maar de infectie blijft. 

Hij is erg verzwakt helaas en de verpleging is bezorgd om hem. Ik (wij) ook.

Naast het aantal uren die ik in het ziekenhuis doorbreng zijn er ook andere dingen. 

Ik ging naar de film met dochter en kleindochter en vooraf gingen we een hapje eten bij restaurant Carlos. Lekker en gezellig.

De film "Nøjsomheden" is de eerste uit het bioscoop-pakket. Een Deense film en een goeie.

De naam Nøjsomhed (soberheid) is de naam van de flattenwijk waar minder bedeelden wonen. Daar woont Mona, die valt voor Nikolaj, een litteratuurstudent uit een welgesteld, cultureel progressief millieu. Het verhaal volgt de uitdagende ontmoeting tussen twee totaal verschillende werelden.

Mona leest graag en werkt in een boekhandel; litteratuur vormt voor haar een veilige haven, een ontsnapping aan het dagelijks leven dat wordt getekend door een moeder met verzameldrang en een harde realiteit met tante Tut (die haar leerde lezen) in het Hospice. Familiebanden en het doorbreken van patronen. Het verhaal gaat over liefdevolle banden, en de moed vinden om los te breken uit ingesleten familiepatronen en een eigen weg in te slaan.

Er zit veel humor en warmte in de film. En de acteurs zijn geweldig!

Helaas kan ik er mijn hoofd niet bijhouden om op jullie blogs te reageren met meer dan een kort zinnetje. Maar ik ben dankbaar voor jullie morele steun in deze tijd.

regen op komst
Die regen viel gisteren. Eindelijk, na vier maanden droogte in onze regio.

Mijn dagen breng ik door met vele uren in het ziekenhuis. Bedlegerig is hij (nog) niet, daarvoor heeft hij teveel pijn in zijn rug. Hij zit in een speciale stoel en af en toe rijd ik hem met de rolstoel naar beneden om even buiten een frisse neus te halen of in de foyer wat naar mensen te kijken. De infectie wil niet wijken en hij is er slecht aan toe.

Zaterdag kwam zoon met zijn gezin. Samen eten is gewoon fijn en gezellig. Gisteren bezocht ik een vriendin en aten we een pizza bij restaurant Efes. We keken uit op een cruiser in de haven en het muziekkorps dat weer naar huis ging.

Het koor ging weer van start en ook de breiclub is ook weer bij elkaar. Iets afwisseling moet er zijn. Familie is zo fijn, maar zonder vrienden kan ik niet (is dat niet een zin uit een liedje?)