Koldskål med kammerjunkere.

Een beetje uitleg over Koldskål, wat inderdaad een koude schaal betekent.

Koldskål maak je van: 2 eieren, 3 eetlepels suiker. 1 theelepel vanillesuiker, 1liter karnemelk (Ik maak het met een halve liter karnemelk en een halve liter ymer of tykmælk (umer)).

Eieren, suiker en vanillesuiker minstens vijf minutten kloppen tot het luchtig is. De karnemelk erdooor roeren en geraspte schil van een citroen toevoegen. Koud zetten tot etenstijd.

En dan die kammerjunkere, de kamerjonkers.

Kamerjonkers werden de laagste ambtenaren aan het hof genoemd. Ze waren de dienstbodes van de kamerheren. De "koekjes" kregen de naam kammerjunkere omdat ze niet meer dan een simpel beschuitje waren en alleen dienden om wat vulling te geven aan de koldskål.

Je kunt ze kopen of zelf maken.

En dat doe je zo: 

100 gr bloem + 25 gr meel (volkoren) 1 theelepel bakpoeder, 50 gr.suiker, 1nippeltje zout, geraspte schil van een citroen, 1 theelepel vanillesuiker, 50 gr.boter en 1 ei. 

Meng het meel, bakpoeder, suiker, zout, vanillesuiker citroensschil. Brokkel de boter hierin tot het goed verdeeld is en doe het ei erbij. Kneed het tot een deeg.

Snij stukjes van ca, 6 gram en maak er bolletjes van. Leg ze op de bakplaat met een licht drukje in het midden zodat ze ietsje platter worden

Bakken in een voorverwarmde oven 160 gr warmlucht in 15 - 18 minuten.

Maar eerlijk is eerlijk: ik maak zelf de koldskål als we met meer volk zijn. Je kunt het namelijk ook in literpakken kopen, net als vanillevla in Nederland. Zelfgemaakt smaakt wel beter ;-). Ook kammerjunkees staan te koop in de supermarkten.

Heerlijk eten op een warme dag. 

Geluk bij een ongeluk.

Nou ja, gelukkig geen ongeluk maar even een beetje pech hebben.  

Ik reed met de chef weer-eens-een-keer naar het OUH in Odense. Daar werden er gelukkig nieuwe afspraken gemaakt om het genezingsproject op te laten schieten. Volgende week een groot onderzoek, de dinsdag daarna een nieuwe operatie waar er huid getransplanteerd gaat worden. Dat geeft toch nieuwe hoop. 

Bijna thuis keken we even rond bij Varsø, een zaak die scootmobilen (handicapscooters heten die hier) verkopen. Omdat de chef zo slecht loopt en (nog) niet mag fietsen voelt hij zich erg aan huis gebonden. Met zo'n scooterding zou hij wat meer "uit de voeten" kunnen. Hij vroeg of er ook tweedehands waren en inderdaad, precies die hij zocht en voor de helft van de prijs. Hij wordt nog even nagegekeken en donderdag geleverd. De batterijen hebben misschien wat minder kracht, maar nieuwe batterijen zijn niet zo heel duur.

Oh oh, batterijen.

Nadat ik de chef thuis had afgezet deed ik een paar boodschappen met de auto. Ik moest nogal wat zware dingen halen, vandaar de auto. Ingeladen en nog snel even langs de Lidll en dan naar huis. Maar de auto wilde niet starten. Ik probeerde vanalles...niks hielp. De chef gebeld om goede raad en die zei: "Bel naar Havlykke Biler" (een van onze vroegere klanten) en een kwartiertje later stond Claus bij mij met een laad apparaat. "rij even langs de werkplaats "zei hij, "om de batterij door te laten meten". En inderdaad; de batterij is "op".

Hij bestelde meteen een nieuwe.

Wat was het een geluk dat ik niet in Odense of langs de snelweg stomd. Maar bij de Lidll hier vlakbij.

Jaja, natuurlijk hebben wij een abonnement bij "Redning Danmark" (zoiets als de ANWB), maar dit ging toch ietsje sneller. 

Snel m'n spullen uitgeladen; even wat gedronken en meloen gegeten met Sandra die wat kwam printen. Er komt heel wat bij kijken als je zelfstandig ondernemer wordt.

En toen was het ineens bijna zes uur. We eten vanavond "koldskål met kammerjunkere", lekker gemakkelijk met dit weer. We hadden vanmiddag al geluncht met roggebrood en gebakken visfileetjes in de kantine van het ziekenhuis. 

Zo kan het gaan op een dinsdag na Pinksteren...Ik plukte nieuw fluitekruit en kocht een nieuw boek. Het leven is zo slecht nog niet (met een knipoog).

Van fluitekruid naar gelakte nagels

Het bloeit overal. Wilde kervel heet het hier maar ik zeg nog altijd fluitekruid. Ik pluk vaniddag een nieuwe bos voordat ze uitgebloeit zijn.

Tja, we hebben nog steeds geen nieuwe regering. Nu gaat de derde ronde in. Zolang heeft het nog nooit geduurd. Het heeft z´n nadelen maar misschien ook voordelen. Er worden geen nieuwe wetten aangenomen.

Ik kreeg mooie lak op m'n teennagels na een heerlijke pedicure behandeling. Van m'n dochter natuurlijk. Nu maar hopen dat haar zaakje op rolletjes gaat lopen!

Nu roept de tuin....ik ga maar gauw naar buiten.

Brom-brom-brom-brom-brom...

Een Harley Davidsen maakt een donker gebrom. Niks geen vroem!!, het klinkt meer alsof het in de verte dondert. Ik weet echt zeker want ik hoor ze aan alle kanten voorbij rijden.

Zoals je hieronder ziet wordt de Super Rally hier in de stad gehouden. Sterker nog, bijna in onze achtertuin.

Langs de beek zijn hekken opgezet en daarachter is er plaats voor een hoop kleine tenten. Op de sportsplaatsen, in de heuvels waar ik vaak wandel, vlak bij Madsbypark...alles staat vol. Met tenten, grote en kleine, met muziek podia en natuurlijk vol met al die motoren. Tot nu toe zijn er 12.000 (twaalf duizend). Er wonen nog geen 50.000 mensen hier in de stad. De moterrijders zijn vriendelijk en rustig. En ze hebben een hoop lol en gezelligheid met elkaar (en de mensen in de stad).

Ook in de binnenstad zie je overal HD moterrijders. Uit Duitsland, Noorwegen, Luxemburg en nog meer landen veel verder weg. 12.000 is best veel.

 

Al die mensen willen ook wat eten en drinken kopen en: je zal het altijd zien. "Nets" werkte niet. Het duurde uren voordat het in de loop van de middag weer op gang kwam. En dat in een land dat er prat op gaat dat je alles digitaal kunt betalen 😂.

Het weer liet zich vandaag van haar beste kant zien; volop zon. Op elk plekje gras zag je de "bikers" zonnebaden en de terrasjes in de binnenstad zaten vol.

Maar: het beste nieuws van vandaag:

De chef was vanmiddag weer naar zijn vrijwilligerswerk bij Makerspace! Hoera!

Lichamelijke dingen.

De gymnastiek-training houdt een zomerpauze. Tot augustus. Nou, ik denk (hoop) dat ik toch wel aan mijn trekken kom wat betreft lichamelijke oefeningen. Er ligt een tuin te wachten en tegels waar het gras tussenuit gehaakd moet worden.

Vandaag "spijbelde" ik, want de intervalwandeling houdt geen zomervakantie. Maar ik ging in plaats van wandelen naar de kapper; liet mijn haar wassen, behandelen en knippen. Gewoon lekkerrr. Het wás nodig en ik hád het nodig. 

Sandra kwam langs; of Far even wilde helpen bij het bestellen van een naambord voor haar eigen kliniek. Ze is namelijk klaar met de opleiding "fodplejer", in het Nederlands pedicure, ze is zelfs een "medisch opgeleide pedicure". Geslaagd ! Ze heeft vroeger al een jaar verpleegsteropleiding achter de rug, is afgestudeerd als laborant, daarna werd ze leraar, (een hele geliefde) ze heeft heel lang als lerares gewerkt. Maar nu is ze dus: Zelfstandig, ZZP'er  "Læge-eksamineret fodplejer", met een zaak aan huis.

De behandelkamer is ingericht, de materialen gekocht, de website is in de maak; nu moest er nog een naambord besteld worden. En ook al is onze eigen firma gesloten dan kan er toch hulp geboden worden bij het opzetten, designe en bestellen van zo'n naambord.

Succes mijn lieve, dappere, sterke dochter 💓.

Zet aan tot nadenken.

 Zo vertaalt Google het Deense woord "tankevækkend". 

Ik zag het programma "Toppen af Poppen", waar zes zangers elkaars liederen vertolken. Zoiets heb je ook bij jullie vermoed ik. Een ervan was Tina Dickow (Dico). Een Deense zangeres met een thuisbasis op IJsland. Tina heeft zowat de hele wereld bereisd en heeft heel veel albums uitgebracht. Haar werd gevraagd hoe ze tijd had voor al die komposities en teksten naar eigen idee. "Op reis" zei ze. "Als ik in de toerbus zat of in het vliegtuig". "Opmerkelijk" zei ze "dat het jaren geleden was dat de meeste liedjes zo in mijn hoofd opkwamen ; "toen er nog weinig digitale media waren. Geen Facebook, Instagram of WhatsApp. Nu verval ik vaak in het bewustloos scrollen door die media. Dat is niet erg bevorderend voor mijn creativiteit". 

Helemaal mee eens, ook al val ik af en toe ook in die kuil. Vooral als we weer eens in het ziekenhuis zitten of in de kliniek. Want de hechtingen hebben het niet gehouden en we zitten weer in het circuit. Zucht...

Even een foto van Fredericia by night (nou ja, avond dan); bij de oude haven. Gepikt van facebook ;-)

Wat gaan lentedagen toch snel!

Het is net alsof de lentedagen en de lichte nachten snel, heel snel, veel te snel voorbij gaan. Dat heerlijke licht waar ik zoveel van hou..  

Een rondje in de tuin werken met Carl gaf een stapel takken en stammen. De fluweelboom was aan het afsterven...nu is t 'ie weg. Totdat er iemand komt om de trailer naar de stort te rijden want ik ben daar geen held in. De chef kan het op het moment ook niet.

Zo werd het moederdag en ik werd verwend door m'n kinders en schoondochter. Lekkere producten van Rituals, bloemen en planten voor in de tuin en een paar kilo witte asperges.

En ook een boek. Er ligt weer een fijne stapel (voor als het regent).

Ik was naar de huisarts en ben gezond verklaard. Vanuit het raam keek ik op de bloeiende kastanjebomen. Maar ik zal toch de KNO arts eens bellen voor een afspraak want ik blijf last hebben van slijm op mijn stembanden. Maar nou even niet.

Op dit stuk van de stadswallen stond ik gisteren. Mijn zus is leidster van een senior-reisclub en gisteren waren ze (28 Nederlandse senioren) in onze stad. Ik gaf informatie over het ontstaan van de vesting, de bewoners en meer van dat. Leuk om te doen. Natuurlijk was het Østerstrand aan de Lillebælt favoriet, maar ook de Landsoldaat werd vlijtig gefotografeerd. Een van de deelnemers zette mijn zus en mij op de foto. 

Zuslief en ik gingen lekker samen lunchen in de stad; bij "Brød og Snaps". De snaps lieten we maar aan ons voorbijgaan. We hadden allebei genoeg aan een stuk smørrebrød ;-)

Vandaag regent het een beetje. Dat is nodig want het is hier kurkdroog. En ik was naar de breiclub ;-). Met de auto, voor alle zekerheid.