Stoelendans

Nou zeg dat wel; de wintertijd is goed begonnen. Het stormde vannacht en toen ik opstond zag ik dat alle stoelen op het terras holter de bolter verspreid lagen. Maar goed dat er vandaag een uurtje bij is gekomen, kan ik lekker niksen op de bank met een boek en de schemerlamp aan.

Toch niet, want eerst met dochter en kleindochter naar de Krea-beurs hier vlak bij. Omdat het zo regende heeft Per ons weggebracht en opgehaald. Fijn niet door regen en wind te hoeven. Dit was de laatste beurs-dag en daarom gelukkig lang niet zo druk als de andere dagen.

Ik kocht twee brei-kits; een voor lange sjaal met motiefjes en een voor een winterhood; die wil Caroline graag. Meteen een kerstcadeau. Bij de winterhood zit een patroon, dus kan ik er ook eentje voor Emma breien.

Oh ja, een restje leer wat de chef nodig heeft om de band van de rollator te versterken.

Sandra vond een prachtige trui, maar de wol erbij was razend duur. Die wol heb ik vorige week bij de wolschuur gezien dus daar moeten we samen maar eens naar toe rijden.

Ik maakte een foto; ik denk dat de wolschuur ook het patroon heeft.

Maar tja, ik heb maar twee handen en te lang breien is niet goed voor mijn schouder. Rustig aan dan maar. In januari is ze jarig en dat geeft mij even wat langer tijd.

Vrijdagmiddag kwamen onze oude buurvrouw en haar dochter "buurten". Gezellig hoor! Anna is 90 geworden maar afgezien van wat problemen met haar ogen is ze zo fris als een hoentje. We hebben onze eerste vijf jaar in dit huis naast elkaar gewoond maar toen was hun oudste dochter al lang uitgezworven. Die dochter, Hanne, kwam na vele jaren weer terug in de stad en wij zagen elkaar op de gym. En zo kwam ook Anna weer terug in de kring van bekenden. Het geeft ook wat afwisseling voor de chef die daar maar "zit te zitten" zogezegd.

Ik bakte een appelcake. "Kun je er wat meer appels indoen?" vroeg de chef. Zo gezegd zo gedaan maar door al die appels werd de cake erg zacht en moest een tijdje koud staan. Hij was/is wel lekker smeuig. De dames genoten ervan. 

Nu ga ik even lege flessen en blikjes wegbrengen en meteen kijken of de parkeermeter automatisch op wintertijd is gesprongen.

Van heel slecht naar beter.

Het is een saaie, donkere dag vandaag. Maar dat geeft niet, want het gaat echt beter met de chef. Gisteren was hij op contrôle; de "cijfertjes" zijn okay, alleen zijn rug is echt een groot probleem. De arts wil een nieuwe CT-scan; over drie weken om zeker te zijn dat de infectie overwonnen is. Er is een mogelijkheid om de rug te versterken....maar er zit en abces onder in zijn rug. Misschien bacteriën, hopelijk iets anders, want als het bacteriën zijn dan gaat zo'n operatie niet gebeuren. En zelfs al zijn het geen bacteriën dan is het nog maar de vraag of een chirurg het waagt vanwege zijn hart. 

Zijn grootste wens is om in bed te kunnen liggen. Hij slaapt nu al twee maanden in een stoel.

Ik moet wandelen om mijn heupen en knie soepel te houden en vandaag reed de chef mee op zijn scoot. We haalden meteen wat boodschappen. Dat is gemakkelijk want hij heeft een mandje vooraan op de scoot. Ik haalde gepasteuriseerde eidooiers en citroenen, want ik had net een boek gelezen (van Ella Carey) dat in Italië speelde en daar droomde de hoofdpersoon van een Torta della Nonna. Die staat nu in de oven en ik ben benieuwd of het lukt. Ik ben immers geen Italiaanse Nonna.

We zitten al midden in oktober en de boemen zijn nog groen. En het gras groeit nog steeds...zucht.

Bij ons in de straat.

Onze jongste kleinzoon

Zeventien jaar werd deze heerlijke knaap gisteren. Hij heeft zijn contactlenzen in en zonder bril ziet hij er anders uit. Wel heel leuk.

Zijn moeder (onze schoondochter) maakte zich altijd zorgen of hij wel sociaal genoeg werd omdat hij enig kind is. Nou, een meer sociale, vriendelijke en behulpzame jongen is moeilijk te vinden. Opvoeding in de plus.

Als hij kwam logeren dan deden we altijd spelletjes. Bordspelen, kaarten, schaken. Dat laatste leerde ik hem en na een paar weken verloor ik elke keer. 

Zijn verjaardag valt altijd in de herfstvakantie en familie en vrienden zijn er vaak tussen uit. Ik zei dat ik natuurlijk wel kwam; met de trein en ik werd uitgenodigd voor een heerlijke brunch in het oergezellige café Fleuri.

Het café stond vol met prullaria, bloemenkransen, antieke spullen/schilderijen en alles was te koop 😀

Fleuri ligt op loopafstand van het station en we besloten om daarna de stad in te gaan. Het was Magic-festival (magiske dage) Eerder heette dat Harrie Potter festival, maar vanwege auteursrechten is het omgedoopt. 

Het is een kinderfestival maar heel leuk om te zien. Natuurlijk in en om de sprookjestuin (Eventyrhaven) blies een fee toverstof in je haren...

Hier kon je een uil op je arm vasthouden..

Er was nog veel meer te doen en te zien rondom het standbeeld van Hans Christiaan Andersen aan wie de tuin opgedragen is.

Als laatste nog een foto van de jarige met zijn ouders.

Terug naar huis met de trein die vandaag (bijna) precies op tijd reed.

(en met een Orange-gepensioneerde-kaartje is het veel goedkoper dan met de auto)

Handwerk

Denemarken is een handwerk-en nijverheidsland. Je wilt niet weten hoeveel handwerkzaakjes, wol-winkels en breischuren zijn. Gisteren was onze breiclub naar een gezellige boerderij in Grønnemose, waar ik ogen te kort kwam.

We kochten natuurlijk allemaal wat. Het was zo verleidelijk...zucht. Er was een fijne service en veel breisels zijn tentoon gesteld zodat je kunt zien en voelen wat voor materiaal er gebruikt is.

Eind volgende week komt de grootste beurs "Kreative Dage" hier in de stad; vlak bij ons. Die is....enorm groot. Gaan we vast even kijken, dochter en ik. Deze creatieve beursen zijn overal in het land te vinden. Er is niet alleen wol en stof maar duizend andere dingen waarmee je je tijd kunt doorbrengen. Mijn dochter zal vast naar alle borduurspullen kijken; ik hou me maar bij het breien.

Even wat anders

Ik lees nog steeds het boek van de rivieren in de hemel en in Tigris (Irak) vindt men, net als in vele andere landen (Bali bv) en streken een hoop beschermende geesten om aan te roepen.

Khidir voor de reizigers, Sore-Soran voor de winden, Mama-Rasan voor oogst, Pira-Fat voor de kinderen en vele andere.

Toen dacht aan al die heiligen die mijn grootouders kenden en vond dat we eigenlijk nog steeds in de ban zijn van de geestelijke wereld. Lees hier maar:

In de katholieke traditie heeft bijna elke heilige een persoonlijke taak.

Sint Anthonius is de beschermheilige voor verloren voorwerpen

Sint-Christoffel: de reizigers

Sint Blasius: keelpijn

Sint-Valentius: de verliefden

Sint-Barbara: de mijnwerkers

Sint-Cecilia: de muzikanten

Sint-Appolonia: kiespijn

Sint-Rita: hopeloze zaken

Sint-Dymphna: psychische zieken

Sint-Lucia: de blinden 

Sint-Franciscus van Assisi: de dieren

en dan natuurlijk Sint-Nicolaas : beschermheilige van kinderen, zeelieden en handelaren.

Ik wou maar even zeggen dat ik af en toe een schietgebedje opstuur naar Sint Anthonius als ik iets kwijt ben. Ook buiten de Roomse kerk zijn vele gebruiken gebleven, 

Op Valentijdsdag sturen mensen kaartjes naar hun geliefden, in onze auto hing heel lang een medaille met Sint-Christoffel, op 4 oktober krijgen alle honden een extra koekje vanwege dierendag, als kind kregen wij de "Blaasjes" zegen, op 13 december op Sint-Luciadag gaan in Scandinavië de Luciabruiden door de gangen met een lichtkroon op hun hoofd en op Sinterklaas.... nou ja, dat weet iedereen.

Overigens is de medaille met Christoffel kwijt geraakt en zelfs Anthonius weet niet waar die te vinden is. Ook bij het zoeken naar een oud horloge van de chef laat hij het afweten.

Verjaardag vieren.

Zaterdag; het ochtendgloren.

Bloemen, chocolade en twee kaartjes voor de oer-opvoering van de musical "Fang Vinden" geproduceert door onze eigen Musicalacademie en opgevoerd in het Musical-Teater in de stad. Dat kreeg ik als verjaardags geschenken. 

En natuurlijk de welverzorgde en aan-huis-geleverde lunch.

Wat familie-foto's 

Er werd gezongen voor mij; dat hoort er nu eenmaal bij in dit land. Eerst een Deens lang-zal-ze-leven en daarna het leuke verjaarsdagslied waarbij iedereen een instrument nadoet zodat je een heel "orkest" krijgt. 

Er kwamen papier en potloden op tafel en we deden een leuk "spel": het doorgeven van een tekst, omvouwen, een tekening, omvouwen een verklaring, omvouwen, een tekening etc. Heel wat afgelachen bij het voorlezen.

Er kwam zoetigheid op tafel (eigenlijk had ik een taart moeten maken/kopen besefte ik te laat, want niemand had het druk om naar huis te gaan). 

Carl vroeg Casper om een of andere formule. Dat werd uitgelegd op een servietje, wat naderhand door velen werd voorzien van lariekoek.

En langzaamaan brak de familie op. Jeff en Else wandelden naar het station en namen de trein; de een naar het oosten, de ander naar het noorden. De anderen namen de auto. Toen was het ineens kwart voor zeven...  Na een heel gezellige dag!

De chef heeft tot tien uur vanmorgen aan een stuk door geslapen ;-) Wat een feestje al niet kan presteren.

Gisteren een beetje jarig, morgen meer.

 

Het is moeilijk om een fijne verjaardag te vieren met de chef die zich ellendig voelt. Met een simpel ontbijtje want hij eet nog steeds zo slecht. Zelfs de "brunsvigerkage" ging er niet in. Het was nl brunsvigerdag ;-)

Het was ook koor-dag en mijn vriendinnen hadden een lied voor mij gevraagd. Dat ontroert  als een heel koor meezingt. 

Ik kreeg een bosje bloemen van van Birgit die altijd meerijdt, een uitnodiging voor een lunch van twee vriendinnen en een prachtige bos bloemen van onze dochter.

Ik kreeg veel telefoontjes, sms'jes en groeten van mijn Nederlandse neven en nichten. Dan kan Facebook toch iets dat leuk is.

We vieren mijn verjaardag morgen, met de hele familie plus een schoonzus en een zoon van Per. Het lunch-buffet wordt aan huis geleverd, dat besloot de chef. Geen gedoe met boodschappen en voorbereiding. De schalen enz worden zelfs opgehaald de dag erna! Dadelijk nog even wat zoetigheid halen voor bij de koffie en dan hoop ik maar dat het echt gezellig wordt en dat de chef het kan volhouden.