Twee centimeter korter

De chef kreeg weer een CT-scan om naar de ruggengraat te kijken. De op-een-na onderste wervel is verkruimeld...weg...afgebroken. Waarschijnlijk door de bacteriën en heel merkwaardig is de pijn erdoor wat verminderd. De scan wees uit dat hij twee centimeter "gekrompen" is. Zijn infectiegetal ligt nog steeds te hoog, maar de medicijnen schijnen te helpen. Hij moet zeker nog een week lang in het ziekenhuis blijven; misschien meer. Hij is niet zo verdoofd meer als de afgelopen weken, wat fijn is. 

Hij zal een (lumbale)gordel nodig hebben om de rug te steunen en niet krom te gaan lopen. En een ander pacemaker is niet aan de orde, hij moet enorm oppassen dat er geen vocht ophoopt in zijn lichaam. Overal zijn pilletjes voor (en tegen). Gemakkelijk is het niet, maar om het met Toon Hermans te zeggen "Heb het leven lief".

Mijn dagen gaan met ziekenhuisbezoeken, gras tussen de stenen uit peuteren, wat knip-en snoeiwerk in de tuin, de was (hij wil het liefst zijn eigen kleren aan i.p.v. ziekenhuiskleding), een koorochtend, en gisteren was ik uitgenodigd op het eten bij een vriendin. 

Sandra maaide het gras 🙏 voordat er meer regen komt en morgen ga ik mee naar kleinzoon Caspers verjaardag. Pfft, hij wordt al 24! Merkwaardig genoeg gaan de dagen sneller voorbij dan verwacht. 

Een 90.ste verjaardag, verbetering en nog meer.

Benny werd 90. Ik ken hem al 45 jaar. Hij was de eerste die mij een baan aanbood in Denemarken en hij, plus mijn destijdse collega's zijn mijn oudste en beste vrienden. Omdat Fredericia niet zo'n hele grote stad is kom je altijd mensen tegen die je kent. Dat maakt zo'n feest echt heel gezellig. 

Een drie gangen menu met alles erop en aan in het restaurant bij de jachthaven. 

De jarige, die ik (hem ongewis) aan het eind van de middag knipte. 

Ik kende zijn overleden vrouw, ken zijn kinderen en kleinkinderen, die nu zelf weer kinderen hebben en we hebben al heel wat feestjes gevierd.

De chef kreeg die zondagmiddag bezoek in het ziekenhuis van kleindochter Caroline en haar vriend Mark. Ook zijn zus uit Aarhus kwam een aantal uren.

Het gaat eindelijk beter met het bestrijden van de infectie van de chef. Nu staat de "teller" op 64. Hij blijft drie maal daags aan de intraveneuze antibiotica en krijgt daarbij een berg pijnstillers. Hij kan weer wat lopen met de rollator, maar moet zeker tot en met de 21 september in het ziekenhuis blijven. En tja, het hart zal nooit meer pompen zoals vroeger...

Intussen regel ik de dingen van de dag. De flat waarvan we de sleutels kregen heb ik opgezegd. Omdat het nog steeds erg stil is op de woningmarkt hebben we besloten om de zaak wat rustiger af te wachten.. Ziek zijn, een huis in de verkoop, de tuin bijhouden..da's voorlopig genoeg. We vinden vast iets anders als het moet. Da's niet zo heel moeilijk hier.

Het dagelijks leven kabbelt verder.

De rugzak met mijn sportspullen staat klaar. De gymnastiek begon vandaag met het najaars seizoen. Morgen zal ik spierpijn hebben!

Ik merk wel dat er elk jaar wat lichamelijke klachten bij komen. Mijn knie en mijn rechter schouder... zijn allebei verouderd. Maar niet oefenen/trainen is geen optie!

Ik snoeide wat in de moestuin en daar kwam een jong haasje tevoorschijn. Dat zat onder de rabarber verscholen. Er is nog steeds eten genoeg voor het diertje in de tuin; smakelijk.

Ziekenhuis en andere dingen.

Hoe het nu gaat? Tja, niet goed en niet slechter. De bacteriën zijn moeilijk weg te krijgen en hij heeft nog steeds veel pijn. Hij krijgt elke dag een kruiwagen vol medicijnen en antibiotica, maar de infectie blijft. 

Hij is erg verzwakt helaas en de verpleging is bezorgd om hem. Ik (wij) ook.

Naast het aantal uren die ik in het ziekenhuis doorbreng zijn er ook andere dingen. 

Ik ging naar de film met dochter en kleindochter en vooraf gingen we een hapje eten bij restaurant Carlos. Lekker en gezellig.

De film "Nøjsomheden" is de eerste uit het bioscoop-pakket. Een Deense film en een goeie.

De naam Nøjsomhed (soberheid) is de naam van de flattenwijk waar minder bedeelden wonen. Daar woont Mona, die valt voor Nikolaj, een litteratuurstudent uit een welgesteld, cultureel progressief millieu. Het verhaal volgt de uitdagende ontmoeting tussen twee totaal verschillende werelden.

Mona leest graag en werkt in een boekhandel; litteratuur vormt voor haar een veilige haven, een ontsnapping aan het dagelijks leven dat wordt getekend door een moeder met verzameldrang en een harde realiteit met tante Tut (die haar leerde lezen) in het Hospice. Familiebanden en het doorbreken van patronen. Het verhaal gaat over liefdevolle banden, en de moed vinden om los te breken uit ingesleten familiepatronen en een eigen weg in te slaan.

Er zit veel humor en warmte in de film. En de acteurs zijn geweldig!

Helaas kan ik er mijn hoofd niet bijhouden om op jullie blogs te reageren met meer dan een kort zinnetje. Maar ik ben dankbaar voor jullie morele steun in deze tijd.

regen op komst
Die regen viel gisteren. Eindelijk, na vier maanden droogte in onze regio.

Mijn dagen breng ik door met vele uren in het ziekenhuis. Bedlegerig is hij (nog) niet, daarvoor heeft hij teveel pijn in zijn rug. Hij zit in een speciale stoel en af en toe rijd ik hem met de rolstoel naar beneden om even buiten een frisse neus te halen of in de foyer wat naar mensen te kijken. De infectie wil niet wijken en hij is er slecht aan toe.

Zaterdag kwam zoon met zijn gezin. Samen eten is gewoon fijn en gezellig. Gisteren bezocht ik een vriendin en aten we een pizza bij restaurant Efes. We keken uit op een cruiser in de haven en het muziekkorps dat weer naar huis ging.

Het koor ging weer van start en ook de breiclub is ook weer bij elkaar. Iets afwisseling moet er zijn. Familie is zo fijn, maar zonder vrienden kan ik niet (is dat niet een zin uit een liedje?)

Zware tijd

Gisteren was het onze trouwdag; nummer 51. Die "vierden" we in het ziekenhuis. Ik had een roos meegebracht, de chef had kleine taartjes besteld via de verpleging. 

Nee, het gaat niet goed. De bacterien die een paar maanden geleden zijn hartklap aanvielen zijn weer terug. Nu in het ruggenmerg en zijn rechter heup. Hij kreeg een pet-scan en vandaag weer een MRI om te zien of men het beter kan localiseren. Hij wordt volgepropt met antibiotica en pijnstillers. Nee, het gaat niet goed.

Daar gaan we weer

Met de ambulance moest de chef weer naar het ziekenhuis. Ditmaal is het niet het hart, maar een infectie. Waar die vandaan komt; who knows. Het is in ieder geval erg pijnlijk. Gisteren hebben ze van alles onderzocht, maar het is nog niet duidelijk. Zit het in de ruggengraat, in het nierenbekken of?? Hij moet in ieder geval nog een dag of wat blijven. 

Welvaart

We staan er niet zo vaak bij stil dat we in een welvaartsstaat leven, nietwaar? Er zijn zoveel klachten over de politieke besluiten, over wat we niet hebben in plaats van wel.

Nou ben ik gelukkig een tevreden mens. Een mens dat ook tegenslagen kent en moeilijke tijden. Maar dan denk ik aan de medische hulp die gratis verstrekt wordt. Dat komt vooral de chef ten goede, want als ik dat alles uit m'n portemonnai moest halen dan was het hier in huis droevig gestemd. 

Dan denk ik ook aan het feit dat er voor iedereen de mogelijkheid is voor "Livslang Læring", levenslang leren waardoor kleindochter na haar eerste opleiding de mogelijkheid beet pakte om een nieuwe opleiding te volgen (nu heeft ze en bachelor). En de chef zelf, die na jaren gewerkt te hebben besloot om de opleiding van bouwkundig ing/ontwerper te doen

En dan zonder onkosten, want opleidingen en studies zijn gratis! Zelfs een studiebeurs kun je krijgen tot je 60 wordt ;-)

De flexibele en laagdrempelige arbeidsmarkt, die mij in staat stelde om diverse keren van job te wisselen zonder mijn pensioen te missen. En alle vervolgopleidingen die ik mocht doen.

De non-conforme omgangstoon, waar bij iederen "jij-en-jou" is op een respektvolle manier. 

De goed georganiseerde kinderopvang van baby tot en met schoolkind. Het zwangerschaps-en ouderschapsverlof van een heel jaar, dat de ouders onderling mogen verdelen.

Tja, het kost wel wat in belastning. Veel zelfs, een van de hoogste in de EU. Maar daar krijg je ook veel voor terug. Zelfs als je zelf niet kunt bijdragen aan de samenleving, wordt er voor je gezorgd.

Het fijnste is dat ik in een veilig land mag wonen. 

(Ongelijkheid zal altijd bestaan. We komen nooit voorbij het "ik een beetje meer dan jij". Maar we proberen het gelukkig wel!)