Gewoon...

Als je kunt berusten in je lot is er veel gewonnen. Gelukkig heeft de chef dat ingezien. Het komt zoals het komt; overdenken en overhaasten gaat toch niet. En zo wordt het leven weer wat rustiger en gewoner. 

Mooie luchten, een paar buien die hard nodig waren en een paar afspraken. Ik ging eindelijk weer eens naar de kapper.

Vanmiddag geeft onze vroegere dirigent een concert in het kerkje van Egeskov. Ze speelt opera-muziek en wordt geaccompagneerd door een operazangeres. Ga ik heen met een kennisje.

Tussendoor blijf ik aan het poetsen om het huis schoon te houden voor de verkoop. Voor de meeste Denen zit de vakantie er weer bijna op en nu hoop ik echt dat er wat kopers komen. Duimen maar.

Af en toe...

Af en toe is het best een beetje (te) veel. Ziekte doet ook een inbreuk op het humeur van de chef. Hij moppert en klaagt. Het meeste komt door angst en zenuwen en daar is weinig aan te doen. Hij is redelijk stabiel op dit moment. Geen vocht in het lichaam; wel nog steeds kortademig.

Hij heeft een oproep gekregen van het OUH dat ze hem de 15.september een nieuwe pacemaker willen geven. Men moet er zeker van zijn dat alle infecties uit het lijf zijn. Tot die tijd moet hij zijn gewone medicijnen slikken en er is een extra tablet als het vocht niet weg wil. Zucht.

En verder gebeurt er niet zoveel hier. Ik wandel wat; doe af en toe een boodschap of fiets naar de stad; ik lees veel en ik hou het huis schoon voor als er strakjes kijkers/kopers komen. Onze makelaar komt waarschijnlijk maandag terug van vakantie en dan hopen we op wat resultaten. 

Het was maar goed dat de fotograaf kwam toen het gras nog groen was. Nu is het echt een hooiveld want er is geen drup regen gevallen de laatste zes weken.

(wil je meer zien, kijk dan op Facebook ;-)

Hoe het hier nu gaat?!

Even een berichtje van mij. Ik schreef al dat het hart van de chef "op" is, en dat was en is voor hem en voor mij toch een grotere shock dan gedacht. Maandag mocht ik hem mee naar huis nemen en we volgen een plan. Om de drie dagen een diuretisch infuus (Furix), om het vocht in zijn lichaam af te voeren. Dat helpt pt goed. En de chefarts (hartspecialist) zei dat hij nog jong was (;-) en plande een speciale hartscanning voor hem. Dat is morgen, in Vejle ziekenhuis. Misschien, heel misschien kan er toch nog een andere pacemaker geplaatst worden die de longenfunctie beter beheerst. En misschien, heel misschien geeft hem dat wat meer tijd om te leven. Onze dagen zijn gevuld met ziekenhuisbezoeken, van medische specialisten tot bloedprikken en meer van dat.

Zolang er leven is, is er hoop, nietwaar?

Gelukkig zijn er ook gewone dagen en dingen:

Caroline en Mark waren een weekje in Italië en poes Nala was hier. Juist toen het erg warm was; ook Denemarken kreeg een hittegolf. De deuren en ramen stonden maar een klein beetje open want Nala is een binnenkat. De ventilator hielp wel een beetje.

Twee keer gingen we lunchen (brunchen) deze week. Lekker buiten; op de markt en in het centrum.

Ik heb nog steeds volop stokrozen. In de groentetuin waar alles groeit wat niet moet groeien en de rest verdort.

Het gras werd gisteren gemaaid door Carl (ons robotje wil niet werken...grr) en nu hebben een geel hooiveld.

De aardbeien van Deense grond zijn heel groot, zoet en sappig. Het seizoen loopt ten einde.

En ikzelf? Mijn kriebelhoest komt door een kleine breuk in mijn slokdarm (middenrif) waardoor maagzuur er voor zorgt dat er zich slijm op mijn stembanden zet. Maar daar zijn gelukkig pilletjes voor ;-)(. Hoop voor mijn "zangstem" hoera!

Stil

Het is stil op mijn blog. Dat komt omdat het helemaal niet goed gaat met mijn lieve man. Zijn hart is erg versleten; het is bijna "op". 

Mischien komt hij nog thuis om dan ambulant geholpen te worden. Maandag komt er een plan.

 Maar tot nu toe kan ik mijn hoofd niet bij het bloggen houden.

Vaste prik...

 ...op 6 juli regent het! 

De laatste dag van de fæstningsdage (vestingsdagen) waarop nog steeds de (enigste) overwinning op de Pruisen wordt gevierd is de zesde juli. Zoals altijd sluit het feest af met de sejrsmars, de zege-mars en zoals bijna altijd regende het.

Aflossing van de wacht bij het standbeeld van de dappere landsoldaat.

Gisteren was het droog en vrij zonnig. Toen waren we in Odense, waar Ivona haar verlate verjaardag vierde. 

De jongen hier vooraan op de foto is 15 jaar en op weg om een top-voetballer te worden. Hij speelde bij het 1.ste jeugd-elftal OB (Odense Boldklub) maar is naar Vejle gehaald. Daar gaat hij over een paar weken beginnen met trainen, voetballen, meer trainen en naar school om de laatste twee jaar van de Folkeskole af te maken. Hij is Ivona's neef en heet Sebastiaan. We gaan vast en zeker meer over hem horen.

Ivona staat achter Caroline die de "pålægsmand" aan het snijden is. Dit is smørrebrød op wit brood. Er was ook een "pålægskvinde" op roggebrood. 

En op z'n Fyns: Brunsvigerkage bij de koffie, of zoals ze zeggen op Fyn" een broener".

Maar het fijnste van alles is toch echt om met de hele familie bij elkaar te zijn! Al zou ik honger moeten lijden...;-)

De chef en ik gingen vandaag toch even naar de stad om iets van de feestelijkheden mee te maken. We eindigden bij King's Sushi. Je bestelt er via een tablet dat op de tafel ligt en dan komt de robot het brengen. Net zo vaak als je wilt. Gelukkig was er ook heel vriendelijk personeel dat ons eventjes op gang hielp ;-) 

Maar allereerst vanmorgen waren we weer in het OUH. En nee, de hechtingen zijn nog steeds niet verwijderd. Over 10 dagen terugkomen. 

Ik ga maar weer tanken!

Vakanties...vroeger

Wat is er veel veranderd door de tijden heen. Ik zie nu volgeladen auto's, campers, caravans op de wegen. Ook hier zijn de schoolvakanties begonnen en vele ouders hebben ook maar vrij genomen. Onderweg naar...?

Ik gun ze het van harte, dat niet hoor en ik denk terug aan de tijd van mijn jeugd.

Mijn moeder werd al jong weduwe en had  vier kinderen op te voeden. Niet dat we arm waren, echt niet. Er was een mooi pensioen na mijn vader en een weduwe pensioen dat ook voor ons kinderen zorgde. Daarnaast was mijn moeder pedicure. Maar ze stond er wel mooi alleen voor. Rijk waren we niet maar dat was eigenlijk niemand in de jaren 60.

foto van internet

Als het vakantie was dan gingen wij ook! Met de trein, naar Zoutelande, waar we een caravan huurden voor 14 dagen. Mijn moeder werd nooit een echte fan van kamperen, maar ze gunde het ons. Naar zee was heel wat als je in zuid-oost Brabant woonde. We gingen urenlang naar het strand; we wandelden door de duinen en kochten friet of een ijsje bij een kraam. Af en toe een dagje naar een stad of een film zien in de bioscoop (Ben Hur). Toen ik 17 was mocht mijn vriendje mee. Natuurlijk wel in z'n eigen tentje ;-) Dan gingen we dansen bij de Disco op de tonen van Procol Harem. Het waren heerlijke vakanties!

En eerlijk gezegd....zo heerlijk rustig. 

Daar denk ik even aan als ik de volle wegen en luchthavens zie....

Intussen is de fotograaf geweest en er wordt er een verkoopbrochure gemaakt. Hoera, de chef is WEER THUIS. Gelukkig maar, ook als is hij nog lang niet "de ouwe". 

Om er even tussenuit te zijn gingen we naar de stad om naar de muziek van het PrinsensRegiment te luisteren. Op het Raadhuisplein.

 

Van musicalmelodiën, langs Gershwin en Sinatra tot Andrea Bocelli. Er waren twee fantastische solisten. Tja, wat wil je als je in een musical-stad woont. De vestingsdagen zijn begonnen. De 5 en 6 juli viert de stad de overwinning op de Pruisen in 1864 :)

That's life

Alweer een paar dagen geleden dat ik schreef maar ik heb veel andere dingen aan mijn hoofd. Zondag waren we op een gouden-bruiloft-lunch bij onze oudste vrienden. De dochters van het bruidspaar hadden de naaste familie en enkele vrienden uitgenodigd omdat ze vonden dat het toch te vieren was, ook al heeft de gouden bruid Alzheimer in een ver gevorderd stadium. Ik knipte de bruid met haar oudste dochter.

Maar het ging helemaal niet goed met de chef. Zondagavond belde ik 112 want hij had veel te veel vocht in zijn lichaam en ademnood. Hij kwam meteen terecht op de hartafdeling en het gaat nu iets beter. Hij had de dag erna een afspraak met het OUH, plastisch chirurgie waar de hechtingen zouden worden verwijderd. Dus..met de ambulance naar Odense. De hechtingen moeten nog een weekje blijven zitten was de conclusie. Hij kon wel meteen door naar de hartafdeling daar, waar de pacemaker bijgesteld werd. Die stond te laag.En later op de dag (na lang wachten zei hij) weer terug naar het ziekenhuis in Kolding.

Ondertussen moet het huis klaar gemaakt worden. Eerst voor de inspecteur die een energie- en bouwkundig rapport maakte en vandaag voor de fotograaf; voor de verkoop. 

Sandra kwam een paar keer helpen.

Het hele keukenblad moest bv. leeg; alles zit ergens verstopt in de laden en kasten. Het is nog nooit zo leeg geweest ;-). En ik maar zoeken naar de zoutpot en het keukenmes...

Gisteren: nog meer opruimen en "de grote schoonmaak". Al die hoekjes waar ik niet zo goed meer bij kan werden onder handen genomen door dochter en kleindochter (die vakantie heeft).

 Mark kwam ook nog om de deuren een laatste laag verf te geven.

En ik trakteerde op heerlijke taartjes van de bakker "sommerdrømme", taartjes waar vele smaken samen een genot zijn.

 Nu maar hopen dat de chef weer snel naar huis mag!!!