Weer thuis

"Elvis has left the building"; de chef heeft afscheid genomen van de hart-afdeling in het OUH en is gelukkig weer thuis! Natuurlijk nog wel onder strenge contrôle via de lokale ziekenhuiskliniek.

Bloed afnemen, antibiotica vervangen, nieuwe slangetjes monteren enz.

We kregen een hele vracht met spullen mee naar huis. De antibiotica ligt in de koelkast en moet zelf worden meegebracht; elke dag een nieuwe zak mee in een koeltas.

Thuis; met een draadloze pacemaker die via de lies direct midden in het hart geplaatst is!!

Over vier maanden kunnen ze zien of deze pacemaker goed werkt , anders moet er weer een "ouderwetse" geplaatst worden.

Een overgang van ziekenhuis naar "thuis" is heerlijk maar toch ook een verandering waar hij (en ik) aan moeten wennen. Het hele ziekenverloop gaat niet "in je kouwe kleren zitten".

Vandaag kwamen de kinderen en schoonkinderen even langs; wij aten "stegt flæsk med persillesaus",
een lievelingetje van de chef en ik hoop dat hij vannacht net zo goed kan slapen als gisteren. 

Elke dag een nieuwe dag en het is lente.

Reddet på stregen.

In het Nederlands : op het nippertje gered. 

Nu gaat het snel; veel sneller dan verwacht. Het infectiegetal is ver onder de toegestane 10, nu 7 en vandaag wordt de draadloze pacemaker ingevoerd. Het plan is dat hij dan morgen al naar huis mag!!! Wel met een zakje dat om zijn nek hangt met antibiotica wat iedere dag vervangen moet worden. In ieder geval tot de 6.mei. Morgen ga ik mee naar het uitschrijvings-gesprek.

De zeevaarder komt thuis; ik sta niet meer uit te staren over een eindeloze zee. 

Dankzij een heel professionele en comptetente behandling. Maar goed dat we zo'n universiteits-ziekenhuis hebben. Ik ga chocolade kopen voor de afdeling; bloemen voor in huis en verse etenswaren. 

Zeemansvrouw

Ja, zo voel ik me; als de vrouw van een zeeman op de lange vaart. Het gaat beter met de chef maar...hij moet nog zes weken doorbrengen in het ziekenhuis; onder contrôle. Nog ZES weken; dat stuurde ons allebei even "terug naar af" of mischien beter "ga naar de gevangenis". Maar na een dagje schrik hebben we er toch allebei wat meer vrede mee. De chef omdat het voor hem geruststellend is en voor mijn omdat het infectie-getal gelukkig daalt. 

Het ziekenhuis in Odense is een universiteits-ziekenhuis. Een ziekenhuis waar meer expertise is dan in het streek-ziekenhuis. Maar ach, ach, ach, wat is het versleten. Het nieuwe ziekenhuis is in aanbouw. In 2019 zijn de werkzaamheden begonnen en het is nog (lang) niet klaar. Men zegt: eind 2027. Ik weet het ook niet, maar een gedeelte van de schuld ligt natuurlijk ook aan de totaal entreprenør (moet in EU regie worden aangeboden) en dan hoogst waarschijnlijk de goedkoopste? oplossíng nemen. Er zijn zoveel problemen geweest. Met de economie, werknemers die staken, tekeningen die niet kloppen of alweer verouderd zijn en ga maar door.

Intussen kampen ze met te weinig plaats in het ziekenhuis; verouderde zieken-en onderzoek ruimtes, smalle gangen; echt niet meer up-to date.

Gisteren kreeg de chef eindelijk een eenpersoons kamer. En hij hoeft niet in bed te liggen maar kan naar beneden en zelfs een frisse neus buiten halen. 

Af en toe noem ik hem plagend "De man van zes miljoen" (the six million dollar man). Een serie die we destijds zagen toen we nog in Nederland woonden. Want gelukkig kunnen ze veel tegenwoordig. En hij zal nooit meer klagen over belasting betalen, hij heeft zijn centen zeer zeker terugverdient met zijn gezondheids (ziekte) geschiedenis.

Ik maakte een foto van de tijdelijke pacemaker toen er een nieuw verband om moest. Zonder die slaat zijn hart (bijna) niet meer. Hij heeft ook hartbewaking en krijgt nog steeds twee maal per dag intraveneus antibiotica. En hij eet weer iets!

Jeff wil een bezoekers-lijstje maken, zodat er iedere dag iemand op bezoek komt. Hij woont het dichtste bij; een kwartiertje op de fiets; wij moeten 50 km rijden en naar parkeerplaatsen zoeken.

En net als een zeemansvrouw wacht ik erop dat hij thuiskomt. Dan hangen we de slingers uit!

Goede vrijdag.

Wat was ik moe gisteren. Ik lag al om tien uur in bed en dan is het geen wonder dat ik nu om vijf uur wakker ben, na wat onderbroken slaap. Poeha wat wordt een mens moe van zorgen en ziekenhuisbezoeken. En och wat ging het toch slecht met mijn eega. Het gaat nog steeds niet goed, maar er is een plan zodat het misschien weer beter kan gaan. 

Ik schreef de vorige keer al dat det een bacterië bijgekomen was. Een stafylokok; een gevaarlijke, want het schijnt dat deze bacteriën op de snoeren gaan zitten die van het hart naar de pacemaker gaan. Die "snoeren" zijn stroomgevend en dat vinden bacteriën heerlijk. Ergo, het hart kan niet goed werken met gevolg: een ophoping van vocht in het lichaam. Hij krijgt nu al een aantal dagen heel veel antibiotica, vochtverdrijving in hoge dosis en dat is weer niet goed voor zijn nieren. De ene dag gaat het beter, de andere dag zijn we weer terug bij nul.

Het plan is dat hij dinsdag of woensdag na Pasen een ingreep krijgt in Odense waar de pacemaker en snoeren verwijderd worden en hij een tijdelijke externe pacemaker krijgt totdat alle bacteriën uit het lichaam zijn. Men hoopt dat ze daarna (na ca 14 dagen) een nieuwe pacemaker kunnen in-opereren. Het is dus afwachten hoe zijn lichaam op al deze ellende reageert, want zijn algemene conditie is aan de lage kant. 

Gisteren was het goede vrijdag. Een goede, zonder kruisweg maar wel alle vlaggen halfstok. Er was al lang van tevoren afgesproken dat we een paas-lunch zouden houden met de hele familie. Onze zoon zei dat we het door moesten laten gaan omdat we het nodig hadden. In plaats van een uitgebreide lunch zorgde ik voor ingrediënten voor tapas. Maar ik moest in het ziekenhuis zijn tussen tien en een, want de hartspecialist wilde een gesprek met ons allebei. Ik belde mijn kinders om te zeggen dat ze maar vast moesten beginnen met het aanrichten van de maaltijd....en toen ik om kwart voor twee thuiskwam zag ik dit:

Wat lief toch: alles stond klaar!! En de keuken was opgeruimd! Dochter had wat extra's toegevoegd en schoondochter nog een lekkere taart gebakken. 

 Alleen Caroline en Mark ontbraken, want die hadden een paaslunch bij Marks ouders.

Er werd een bord klaargemaakt voor de chef en in etapes werd hij bezocht. In de zak zit ananas waar hij zo van houdt. Eerst zoon en schoondochter die daarna doorreden naar Duitsland voor een nachtje hotel in de omgevening van Flensborg. Philip mocht een feestje geven... alleen thuis, joehoe!

Ik bracht Philip naar de bus die de trein dit weekend vervangt vanwege weer-eens-een-keer werken aan de rails.

Emma en Casper wilden de laatste uitzending van een of andere reality show zien...(tot groot vermaak en veel commentaar van ons anderen).

...en namen ook de zogeheette treinbus naar Odense. 

Alles was intussen weer opgeruimd. Per en ik verdeelden de overgebleven etenswaren en zij waren de laatsten die naar het ziekenhuis reden. 

De chef belde mij later. Hij had de hele dag bezoek gehad want zijn zus was als eerste een tijdje op bezoek geweest. Hij was moe en ik ook ,-)

Maar ondanks alles was het een overheerlijke dag! Lieve lieve familie💗

Nog niet naar huis..

Het gaat nog steeds niet goed met "my dear old man".  Het vocht is nog helemaal niet weg; hij heeft pijn in z'n borst en is nogal depri. Oef, dan zijn de dagen voor hem (en voor mij) lang.

Ik ben er 's middags en blijf een paar uurtjes. Een beetje afleiding voor hem, want op de hartafdeling is weinig te zien en te horen. 

Ik heb al zoveel artsen en verpleegsters gezien. Een dokter met hoogtevrees die het gordijn dicht trok omdat ze anders bang was als ze hem moest onderzoeken. Hij ligt op de vijfde verdieping. 

Meestal aardige en leuke verpleegsters, het eten vind hij niet lekker, ik breng fruit mee dat er beter ingaat. Hij kreeg een extra kussen in de stoel om de wond (die er ook nog steeds is) te ontlasten. De hartbewaking tikt op de achergrond en de tv staat af en toe aan om de stilte te doorbreken. Ik had gehoopt dat hij vandaag naar huis mocht maar er is een infectie bijgekomen....

Gelukkig heb ik een fijne kinders/kleinkinderen en goede vrienden. Die bellen of app'en en zijn nooit te beroerd om te helpen waar nodig.

Nog even een kleine update over de verkiezingen. Ik vermoed dat het lang gaat duren voordat er een regering gevormd wordt. Maar ben ook een beetje trots op de Denen met een stemmen-opkomst van 84 %.

Gisteren had ik een etentje met "de alten van mijn oude koor". Bij restaurant Ved Kanalen. En dat was heerlijk eten en heel erg gezellig. Ondanks mijn bezorgdheid heb ik ervan genoten.

Dank je wel voor jullie lieve reacties!

Hartafdeling

Ach ach ach; Mijn lieve chef ligt weer in het ziekenhuis. Hij heeft hartfalen en ook al probeerden we van alles ging het steeds verder achteruit. Dat werd maandag dus een ziekenhuis-opname en nu ligt hij aan het infuus. Arme hij en ook een beetje arme mij, want het knaagt ook aan mijn zenuwen. 

Het is Kolding ziekenhuis en ze zijn de snelweg aan het uitbreiden. Dat geeft heel veel files, maar gelukkig is er nog de mooie, heuvelachtige en slingerende oude landweg en die neem ik dan maar. 

Wat hebben wij toch lieve en zorgzame kinderen en kleinkinderen. Sandra bezocht hem meteen maandagavond, Jeff kwam gisteren uit Odense op bezoek, Casper belde of hij hem naar een verkiezingspunt kon rijden en Caroline en ik gingen gisteren naar de musicalavond.

Het stemmen gaf hij op. Deels omdat het infuus dan afgekoppeld moest worden en ook omdat het rijden langer duurt vanwege de weg-werkzaamheden.

Er is gekozen in dit land; nu moeten de puzzelstukjes nog een geheel gaan vormen. Dat kan best ingewikkeld worden. We zien het wel. In een interregnum staan veel zaken even stil. 

Astrid Lindgren

Zeg nou eerlijk, wie kent er Astrid Lindgren niet?! De schrijfster van Pippi Langstrømpe (Langkous). Van boeken als Alle vi børn i Bulderby, Brøderne Løvehjerte, Emil fra Lønnebjerg, Ronja Røverdatter en nog veel meer. Ik schrijf de namen in het Deens, maar makkelijk te snappen in het Nederlands, nietwaar. 

Gisteren was er een documentaire over deze schrijfster. Onze gemeente houdt een weekend per jaar een documentaire-festival in samenwerking met de bibliotheek en de bioscoop. De kaartjes waren gratis en ik had er twee besteld. Omdat de chef niet echt heel gezond is momenteel ging een vriendin gezellig mee. Nou zeg, de zaal zat vol!

D. 20. MARTS kl. 19.00 - A WORLD GONE MAD: WAR DIARRIES OF ASTRID LINDGREN

Voordat Astrid Lindgren een beroemde schrijfster werd, was ze een jonge vrouw in  Stockholm in de dertiger jaren. Ze schreef artikelen, kleine verhaaltjes en rijmpjes, maar was nog geen echte schrijfster. Toen er donkere wolken aan de horizon verschenen en een wereldoorlog in zicht kwam, zag ze vol wanhoop toe. De eerste september 1939, waar Duitsland Polen binnenviel en de oorlog ontketent, begint ze met het schrijven van een dagboek en in al die jaren bleef ze erin schrijven. Er waren kisten vol!

Zin voor zin zet Lindgren in woord en uitgeknipte krantenknipsels haar gedachten op papier. Ze schrijft over leven en dood, over de rol van de kunst in de schaduw van de oorlog. Over rationering, illegale folders en Joodse vluchtelingen. Deze vele dagboeken zijn de basis voor deze elegante, menselijke film die ze verdient. Met mooie reconstructies van haar leven in Stockholm en Skærgården (archipel) en met verhalen en filmpjes van haar familie (dochter, kleindochter en achterkleinzoon). Je hoort ook hoe en waarom Pippi Langstrømpe tot leven kwam.