Brom-brom-brom-brom-brom...

Een Harley Davidsen maakt een donker gebrom. Niks geen vroem!!, het klinkt meer alsof het in de verte dondert. Ik weet echt zeker want ik hoor ze aan alle kanten voorbij rijden.

Zoals je hieronder ziet wordt de Super Rally hier in de stad gehouden. Sterker nog, bijna in onze achtertuin.

Langs de beek zijn hekken opgezet en daarachter is er plaats voor een hoop kleine tenten. Op de sportsplaatsen, in de heuvels waar ik vaak wandel, vlak bij Madsbypark...alles staat vol. Met tenten, grote en kleine, met muziek podia en natuurlijk vol met al die motoren. Tot nu toe zijn er 12.000 (twaalf duizend). Er wonen nog geen 50.000 mensen hier in de stad. De moterrijders zijn vriendelijk en rustig. En ze hebben een hoop lol en gezelligheid met elkaar (en de mensen in de stad).

Ook in de binnenstad zie je overal HD moterrijders. Uit Duitsland, Noorwegen, Luxemburg en nog meer landen veel verder weg. 12.000 is best veel.

 

Al die mensen willen ook wat eten en drinken kopen en: je zal het altijd zien. "Nets" werkte niet. Het duurde uren voordat het in de loop van de middag weer op gang kwam. En dat in een land dat er prat op gaat dat je alles digitaal kunt betalen 😂.

Het weer liet zich vandaag van haar beste kant zien; volop zon. Op elk plekje gras zag je de "bikers" zonnebaden en de terrasjes in de binnenstad zaten vol.

Maar: het beste nieuws van vandaag:

De chef was vanmiddag weer naar zijn vrijwilligerswerk bij Makerspace! Hoera!

Lichamelijke dingen.

De gymnastiek-training houdt een zomerpauze. Tot augustus. Nou, ik denk (hoop) dat ik toch wel aan mijn trekken kom wat betreft lichamelijke oefeningen. Er ligt een tuin te wachten en tegels waar het gras tussenuit gehaakd moet worden.

Vandaag "spijbelde" ik, want de intervalwandeling houdt geen zomervakantie. Maar ik ging in plaats van wandelen naar de kapper; liet mijn haar wassen, behandelen en knippen. Gewoon lekkerrr. Het wás nodig en ik hád het nodig. 

Sandra kwam langs; of Far even wilde helpen bij het bestellen van een naambord voor haar eigen kliniek. Ze is namelijk klaar met de opleiding "fodplejer", in het Nederlands pedicure, ze is zelfs een "medisch opgeleide pedicure". Geslaagd ! Ze heeft vroeger al een jaar verpleegsteropleiding achter de rug, is afgestudeerd als laborant, daarna werd ze leraar, (een hele geliefde) ze heeft heel lang als lerares gewerkt. Maar nu is ze dus: Zelfstandig, ZZP'er  "Læge-eksamineret fodplejer", met een zaak aan huis.

De behandelkamer is ingericht, de materialen gekocht, de website is in de maak; nu moest er nog een naambord besteld worden. En ook al is onze eigen firma gesloten dan kan er toch hulp geboden worden bij het opzetten, designe en bestellen van zo'n naambord.

Succes mijn lieve, dappere, sterke dochter 💓.

Zet aan tot nadenken.

 Zo vertaalt Google het Deense woord "tankevækkend". 

Ik zag het programma "Toppen af Poppen", waar zes zangers elkaars liederen vertolken. Zoiets heb je ook bij jullie vermoed ik. Een ervan was Tina Dickow (Dico). Een Deense zangeres met een thuisbasis op IJsland. Tina heeft zowat de hele wereld bereisd en heeft heel veel albums uitgebracht. Haar werd gevraagd hoe ze tijd had voor al die komposities en teksten naar eigen idee. "Op reis" zei ze. "Als ik in de toerbus zat of in het vliegtuig". "Opmerkelijk" zei ze "dat het jaren geleden was dat de meeste liedjes zo in mijn hoofd opkwamen ; "toen er nog weinig digitale media waren. Geen Facebook, Instagram of WhatsApp. Nu verval ik vaak in het bewustloos scrollen door die media. Dat is niet erg bevorderend voor mijn creativiteit". 

Helemaal mee eens, ook al val ik af en toe ook in die kuil. Vooral als we weer eens in het ziekenhuis zitten of in de kliniek. Want de hechtingen hebben het niet gehouden en we zitten weer in het circuit. Zucht...

Even een foto van Fredericia by night (nou ja, avond dan); bij de oude haven. Gepikt van facebook ;-)

Wat gaan lentedagen toch snel!

Het is net alsof de lentedagen en de lichte nachten snel, heel snel, veel te snel voorbij gaan. Dat heerlijke licht waar ik zoveel van hou..  

Een rondje in de tuin werken met Carl gaf een stapel takken en stammen. De fluweelboom was aan het afsterven...nu is t 'ie weg. Totdat er iemand komt om de trailer naar de stort te rijden want ik ben daar geen held in. De chef kan het op het moment ook niet.

Zo werd het moederdag en ik werd verwend door m'n kinders en schoondochter. Lekkere producten van Rituals, bloemen en planten voor in de tuin en een paar kilo witte asperges.

En ook een boek. Er ligt weer een fijne stapel (voor als het regent).

Ik was naar de huisarts en ben gezond verklaard. Vanuit het raam keek ik op de bloeiende kastanjebomen. Maar ik zal toch de KNO arts eens bellen voor een afspraak want ik blijf last hebben van slijm op mijn stembanden. Maar nou even niet.

Op dit stuk van de stadswallen stond ik gisteren. Mijn zus is leidster van een senior-reisclub en gisteren waren ze (28 Nederlandse senioren) in onze stad. Ik gaf informatie over het ontstaan van de vesting, de bewoners en meer van dat. Leuk om te doen. Natuurlijk was het Østerstrand aan de Lillebælt favoriet, maar ook de Landsoldaat werd vlijtig gefotografeerd. Een van de deelnemers zette mijn zus en mij op de foto. 

Zuslief en ik gingen lekker samen lunchen in de stad; bij "Brød og Snaps". De snaps lieten we maar aan ons voorbijgaan. We hadden allebei genoeg aan een stuk smørrebrød ;-)

Vandaag regent het een beetje. Dat is nodig want het is hier kurkdroog. En ik was naar de breiclub ;-). Met de auto, voor alle zekerheid.

Terwijl ik wacht... op de goede uitslag.

Het was prachtig weer de afgelopen week. Een week vol zenuwen voor de chef, een week van wachten en afwachten voor mij. 

De uitslag donderdag; de hart-scanning, de laatste onderzoeken waren allemaal bevredigend, het hart kan nog wel een tijdje mee. Mits, nou ja, dat weet hij zelf wel.

Vrijdag was de plastische chirurgie aan de beurt. Duurt een uurtje, werd er gezegd. Na drie uren, waar ik thee dronk in de kantine, wezenloos door de gangen wandelde, patienten hielp met hun rolstoel, kwam eindelijk het verlossende telefoontje.

"Het is klaar, ik kom met de lift naar beneden". Het was gecompliceerder dan verwacht vanwege het vele en stugge littekenweefsel dat verwijderd moest worden. Nu op weg naar het genezen en de gewone dag. Over 21 dagen mogen de hechtingen eruit. 

Heel dankbaar voor de goede medische hulp in dit land. Voor alle steun, lieve berichtjes, telefoontjes en samenzijn.

Van oud tot jong.

 

Met de kerst had de chef twee kaartjes gekregen voor de, tja hoe noem je zoiets; een lezing, een interview? Met Jørgen Skouboe (73 jaar) en de journaliste Dorthe Løwendahl Bomann. Skouboe is bekend door de 16 seizoenen van het programma Nak og Æd - Schiet en Eet. Hij en zijn makker, een bekende kok, reisden de wereld over om een dier te mogen neerleggen, te villen, bereiden en op te eten samen met de lokale jagers.

Twee stoelen met een dierenvacht erop; een zelfgemaakte de tafel die op alle reizen erbij was; koffie in de kan en een zaal vol (heel veel) mannen. 

Wie in de zaal heeft er et "jagttegn" vertaald een jacht vergunning? Vele handen de lucht in. Enfin, het was zo fijn om er even met z'n tweeën tussenuit te zijn. En het was echt een gezellige avond.

Beste J, Gefeliciteerd met je nieuwe reservedeel en een beterschap ermee. We hopen dat we je snel weer zien en je zegt het maar als je andere reservedelen nodig hebt. We kunnen ze voor je printen. Lieve groeten van ons allemaal bij Makerspace.

Gisteren werd er op de deur geklopt en ene Oliver stapte binnen. Met een fles rum, leuk ingepakt in een zelf geprinte doos en een leuke kaart van Makerspace, daar waar de chef al een hele tijd vrijwilliger is. Geweldig toch, hij was er zo blij mee. Zeg mij niks over "de jeugd van tegenwoordig" want ze zijn voor het merendeel geweldig! Oliver bleef even iets drinken en ik zei dat ik de vijf jonge leiders wilde uitnodigen op een gezellige middag zodra de chef weer echt op de been is.

Zonnige verjaardag

Wat was het fantastisch om de 75.verjaardag van de chef te kunnen en mogen vieren. En wat was het een fijne dag! Nou ja, dag; de familie druppelde vanaf een uur of vier binnen; de zon scheen volop; er werden stoelen bijgesleept om even te "borrelen" voor het eten en er hing een feestelijke stemming. Ik maakte dit keer geen familie-foto's, alleen van de lijst met smørrebrød en van de cadeau's die hij kreeg.

Whiskey, likeur, limoncello met rabarber, een te-goed-bon voor 3 uur schilderwerk van Mark en drie uur hulp (zelf kiezen) van Caroline. Hieronder nog twee Italiaanse pakjes met salsicciaworst van Per.

Om tien uur werd er afgezwaaid en de chef was blij maar wel erg moe. Dat kan ook niet anders. Maar wat was het fijn dat het kon.

En die lieve dochter van ons blijft altijd tot het laatst en helpt met opruimen: 😍