Het zijn de kleine dingen die het doen.

De jaarlijkse "kræmmermarked" is er weer. Een kræmmer is een marskramer en een kræmmermarked kun je dus het beste vertalen met het woord handelsmarkt. Het is ooit begonnen als een paardenmarkt. Paarden worden nog steeds gekocht/verkocht, maar alleen  op vrijdag. 

Op de markt wordt vanalles verkocht. De meeste prullaria is nieuw, versleten rommel is weg. Je kunt er Aziatische producten kopen, kruiden uit alle landen ter wereld, worst van reeën, elgen en rensdier, tassen, schoenen en kleding, kristallen, wierook en mobiel-abonnementen. Je kunt massage krijgen, een keuken bestellen of een bed kopen. 

Het lijkt op de weekmarkt in een Nederlandse stad ;-); zonder groente-en fruit.😀

De markt wordt gehouden op de velden tussen Madsbypark en de voetbalvelden van FC Fredericia. Heel dichtbij dus. De chef nam de scoot en het is lang geleden dat we zo'n hele markt bezocht hebben!! Dank aan de scoot!

Het was dit jaar kurkdroog wat het manoevreren makkelijker maakte.

We namen een ijsje en zaten op een bankje (ik) naar de mensen te kijken.

Natuurlijk was er ook een Tivoli met kermisatracties. Er was muziek en volop zon.

Het zijn inderdaad de kleine dingen die het doen!

De lichte nachten.

Wat ging dat snel! De tijd van de lichte nachten (6 mei tot 6 augustus) is alweer voorbij. Dat betekent ook dat het de laatste week van de schoolvakanties is. Vanaf maandag zal het weer drukker zijn in het verkeer.

Ik fietste gisteren naar het strand. Het was nog vroeg en veel mensen waren er nog niet.

Ik ging gewoon even zitten kijken en at een ijsje.

De wind kwam uit het oosten en aan het Østerstrand betekent het dat het water een een paar graden kouder was .  

We zitten nog steeds tussen twee hogedrukgebieden in. Dat geeft wind; best veel zelfs. Koud is het niet; hier bij ons zo rond de 22 graden. (gisteren was het 26).

Gisteren kwam de makelaar met haar assistente om een videofilmpje te maken. We vermoeden dat er meer flow gaat komen als de vakanties (en de warmte die ook hier hing) voorbij zijn.

Een videofilmpje... dat betekende dus weer: ramen zemen, opruimen, vloeren wassen en stofzuigen, alles laten blinken en de bad-en slaapkamers er uit laten zien als hotelkamers. Ergo: onpersoonlijk. Zo is het nu eenmaal. 

Over en weer..

Was dat bij jullie ook te zien? Die enorme invloed van de bosbranden in het zuiden van Europa. Die zorgden ervoor dat de hemel hier rood kleurde. Een mooi gezicht met een trieste oorzaak.

Ik ging eens de stad in om een broek te kopen. Niet alleen de chef valt af wegens ziekte, ik dus ook en kon alleen mijn broek(en) nog ophouden met een riem. Wat heb ik toch een hekel aan winkelen!! Echt waar...grrrrr.! In een aantal winkels is het aanbod veel te groot. Daar hangt alles hutje bij mutje op elkaar en dat werkt voor mij heel onoverzichtelijk. De kriebels krijg ik daarvan. Ik slaagde uiteindelijk bij een kleine zaak in het centrum waar ook nog eens een super behulpzame hulp was. 

Veel gebeurt er niet; de vakanties sturen de alledag. Naast de chef had ik ook een paar minus-dagen. Vreselijke buikpijn en totaal geen energie. Ik vermoed dat het van die nieuwe medicijnen komt die ik kreeg. Een maand aanzien of het helpt; of ik van die kriebelhoest af kan komen.

Kleindochter Caroline was jarig. 26 alweer. De tijd, de tijd.

Gewoon...

Als je kunt berusten in je lot is er veel gewonnen. Gelukkig heeft de chef dat ingezien. Het komt zoals het komt; overdenken en overhaasten gaat toch niet. En zo wordt het leven weer wat rustiger en gewoner. 

Mooie luchten, een paar buien die hard nodig waren en een paar afspraken. Ik ging eindelijk weer eens naar de kapper.

Vanmiddag geeft onze vroegere dirigent een concert in het kerkje van Egeskov. Ze speelt opera-muziek en wordt geaccompagneerd door een operazangeres. Ga ik heen met een kennisje.

Tussendoor blijf ik aan het poetsen om het huis schoon te houden voor de verkoop. Voor de meeste Denen zit de vakantie er weer bijna op en nu hoop ik echt dat er wat kopers komen. Duimen maar.

Af en toe...

Af en toe is het best een beetje (te) veel. Ziekte doet ook een inbreuk op het humeur van de chef. Hij moppert en klaagt. Het meeste komt door angst en zenuwen en daar is weinig aan te doen. Hij is redelijk stabiel op dit moment. Geen vocht in het lichaam; wel nog steeds kortademig.

Hij heeft een oproep gekregen van het OUH dat ze hem de 15.september een nieuwe pacemaker willen geven. Men moet er zeker van zijn dat alle infecties uit het lijf zijn. Tot die tijd moet hij zijn gewone medicijnen slikken en er is een extra tablet als het vocht niet weg wil. Zucht.

En verder gebeurt er niet zoveel hier. Ik wandel wat; doe af en toe een boodschap of fiets naar de stad; ik lees veel en ik hou het huis schoon voor als er strakjes kijkers/kopers komen. Onze makelaar komt waarschijnlijk maandag terug van vakantie en dan hopen we op wat resultaten. 

Het was maar goed dat de fotograaf kwam toen het gras nog groen was. Nu is het echt een hooiveld want er is geen drup regen gevallen de laatste zes weken.

(wil je meer zien, kijk dan op Facebook ;-)

Hoe het hier nu gaat?!

Even een berichtje van mij. Ik schreef al dat het hart van de chef "op" is, en dat was en is voor hem en voor mij toch een grotere shock dan gedacht. Maandag mocht ik hem mee naar huis nemen en we volgen een plan. Om de drie dagen een diuretisch infuus (Furix), om het vocht in zijn lichaam af te voeren. Dat helpt pt goed. En de chefarts (hartspecialist) zei dat hij nog jong was (;-) en plande een speciale hartscanning voor hem. Dat is morgen, in Vejle ziekenhuis. Misschien, heel misschien kan er toch nog een andere pacemaker geplaatst worden die de longenfunctie beter beheerst. En misschien, heel misschien geeft hem dat wat meer tijd om te leven. Onze dagen zijn gevuld met ziekenhuisbezoeken, van medische specialisten tot bloedprikken en meer van dat.

Zolang er leven is, is er hoop, nietwaar?

Gelukkig zijn er ook gewone dagen en dingen:

Caroline en Mark waren een weekje in Italië en poes Nala was hier. Juist toen het erg warm was; ook Denemarken kreeg een hittegolf. De deuren en ramen stonden maar een klein beetje open want Nala is een binnenkat. De ventilator hielp wel een beetje.

Twee keer gingen we lunchen (brunchen) deze week. Lekker buiten; op de markt en in het centrum.

Ik heb nog steeds volop stokrozen. In de groentetuin waar alles groeit wat niet moet groeien en de rest verdort.

Het gras werd gisteren gemaaid door Carl (ons robotje wil niet werken...grr) en nu hebben een geel hooiveld.

De aardbeien van Deense grond zijn heel groot, zoet en sappig. Het seizoen loopt ten einde.

En ikzelf? Mijn kriebelhoest komt door een kleine breuk in mijn slokdarm (middenrif) waardoor maagzuur er voor zorgt dat er zich slijm op mijn stembanden zet. Maar daar zijn gelukkig pilletjes voor ;-)(. Hoop voor mijn "zangstem" hoera!

Stil

Het is stil op mijn blog. Dat komt omdat het helemaal niet goed gaat met mijn lieve man. Zijn hart is erg versleten; het is bijna "op". 

Mischien komt hij nog thuis om dan ambulant geholpen te worden. Maandag komt er een plan.

 Maar tot nu toe kan ik mijn hoofd niet bij het bloggen houden.