Dobbeltfejl (Dubbelfout)

Met de internationale titel "What lies between us" was dit de tweede film van het seizoen 26/27 van de Biografklub. Een goede, een hele goede! De film is een Oscar waardig (zegt de pers).

Poeha, wat een verhaal! Hoe de ene leugen de andere uitlokt. Ga zelf maar kijken want hij komt vast en zeker ook in de Nederlandse bioscopen.

Kleinzoon Carl werd woensdag 17 jaar! en vierde het dit jaar bij zijn vader: en zo gingen mijn dochter en ik naar de film! Altijd heel gezellig. Carl had zijn cadeautjes van ons de avond ervoor gekregen. Met 17 is het geen Lego of Playmobiel meer, maar mannenparfume en huidproducten. 

De week was er eentje van allerlei doe-dingen. O.a.de auto naar de garage voor een onderhoudsbeurt. De mechaniker bracht hem ook naar de keuring; dat zit weer goed voor de volgende twee jaar.

De breiclub kreeg een nieuwe app op FB. Daar zorgde Lisbeth voor bij wie we woensdag onze twee-wekelijkse brei-ochtend hadden. Daartussendoor is het bloed laten prikken (de chef) en telefoontjes van het ziekenhuis. Twee afdelingen houden zich op de hoogte; de hartafdeling en de medicijnse ivm de infectie.

Wat smakelijke hapjes maken voor de chef die nog steeds weinig eetlust heeft. Maar het wordt beter; gelukkig!

Donderdag was het koor. Er waren een aantal nieuwe leden bijgekomen en we vullen nu zowat het hele zanglokaal. Een leuk ding was dat we het laatste half uur altijd mogen kiezen uit de zangbundel en iemand vroeg om "Der er et yndigt Land" (Het is een lieflijk land), het Deense volkslied. Wij zijn een longen-koor en er zijn best veel ouderen die moeilijk ter been zijn, maar bij het zingen van het volkslied stond iedereen op ;-). De oude garde, hè. 

Overigens heeft Denemarken twee volksliederen en bij koninklijke gebeurtenissen speelt men altijd "Kong Christian stod ved højen Mast" (Koning Christiaan stond bij de hoge mast). Het gaat om het schip de Treføldigheden (Drie-eenheid) tijdens de slag bij de Kolberger Heide (1644) waar de koning een oog verloor toen de Zweedse kogels het hout om hem heen versplinterden.

Kinderboekenweek

Kinderboekenweek. Oh ik zou willen dat ze hier ook zoiets hadden, want wat heb ik daar fijne herinneringen aan!

Van jongs af aan nam ons moeder ons mee naar de boekhandel en elk jaar mochten we een boek uitzoeken. Wat was dat een kostbaar bezit! Van Pinkeltje en Kruimeltje via Alleen op de Wereld naar:

We gingen om de veertien dagen naar de bibliotheek. Die bij ons in de buurt was niet zo heel groot en ik denk dat ik zowat alle meisjesboeken die ze hadden geleend heb. Ik las ook die mijn broer had om Old Shatterhand en Winnetou. 

Ik kom uit een "lees" familie. en daar ben ik blij mee! We lazen en lezen nog steeds allemaal en ik kan nooit een boekhandel voorbij lopen of ik moet er even rondsnuffelen.

We kregen jaarlijks het "Winterboek" met Sinterklaas, kropen rond de haard en verloren ons in al die spannende verhalen. Of 's avonds in bed met een zaklampje onder de dekens. 

Ik heb de"lees-geest" doorgegeven aan mijn kinderen die ook stapels boeken verslinden. Tja, mijn kleinkinderen groei(d)en op in een digitale wereld en ik vermoed dat het lezen wat minder is geworden. Ik heb wel vaak mogen voorlezen toen ze klein waren; heerlijk vond ik dat.

Østerstrand

Een reiger en een zeemeeuw gingen pootjebaden.. Foto geleend van een FB vriendin.

 

Mormormad oftewel Oma's eten.

Mijn halfjaarlijkse vriendenclubje kwam weer bij elkaar. Deze keer bij Lillian (Lieller:-) die voor het eten zorgde. Ze maakte "farsbrød" en nee, dat is geen vaders-brood maar gehakt. Fars is gehakt en dit farsbrød gebruikt alleen varkensgehakt en bacon. Ouderwets eten uit de oude boekjes van Karoline's Køkken. Er werd gesmuld!! We waren met z'n achten en alles was "Schôn op", zoals ze op z'n Brabants zeggen.

De boekjes werden in de jaren 70 en 80 gratis door de post bezorgd en ik heb ze heel vaak gebruikt. Dat kun je wel zien aan het bovenste exemplaar, wat ik intussen van plakband heb voorzien.

In de braadpan en gegarneret met gedroogde pruimen en peren. Wij kregen er gepofte aardappels bij.

Tot slot een roomkaastaart! M'n liefje wat wil je nog meer!

Natuurlijk kwam het onderwerp "mormormad" op tafel en iedereen was het erover eens dat het ontzettend lekker was. Misschien is het nostalgie maar ook de tijd en aandacht dat aan destijds aan het eten besteed werd. Kant-en klare maaltijden waren er niet en fastfood was alleen te vinden in de worstenkraam waar je ook friet kon kopen.

De Karoline boekjes gingen met de tijd mee en ook "nieuwerwetse" levensmiddelen werden toegevoegd.In totaal kwamen er 9 boekjes en in 2012 kwam er een verzameld kookboek ter ere van het 50-jarige jubileum.

Het leuke is dat alle kleinkinderen van ons en die van mijn vrienden het heerlijk eten vinden. Net als wij vroeger van de sudderlapjes van ons moeder smulden. Van de zondagse soep en de stoofpeertjes . 

Ik ga weer eens in mijn boekjes snuffelen.....

Nunarput - ons land.

Nunarput (Ons land) is de naam van het Groenlandse volkslied. We zongen het in het Deens op ons koor, als hulde aan de Groenlanders. 

Een schouderklopje voor de diplomatie die het voor elkaar kreeg om de oude defensiealliantie van 1951 op te dateren in een nieuwe versie van 2026. Met de handtekening van Trump eronder sammen met die van Jens-Frederik Nielsen, voorzitter van de regering in Groenland en Mette Frederiksen, de Deense Staatsminister (zo heet een premier hier). 

Groenland is en blijft van de Groenlanders en is en blijft een zelfstandig deel van het Koninkrijk Denemarken; de gemenebest.

Groenlanders hebben hun eigen taal en leren Deens op school. Het Groenlands is een taal op zich. Kijk maar.

Nunarput utoqqarsuanngoravit .....ons eeuwenoude land. 

.....Inuttut inuuneq pigiuminaqaaq.....Als vrij volk willen we hier wonen. 

.....Saperasi isumaqaleritsi..... Beginnen met het geloven in onze eigen vermogens.

Een felicitatie voor de 54000 mensen (kalaallit'er) die er wonen. 

Na meer dan een week blog-stilheid ben ik er weer. Ik schreef laatst dat het beter ging, maar de dag erna ging het helemaal mis en belandde de chef op de IC. Gelukkig maar een dag, maar het was wel schrikken. Zo'n IC opname heeft enorm veel impack op de patiënt. Van hoopvol zakte hij terug in een impassie. Maar de intravenueze-antibiotica-kuur loopt ten einde en als je niet meer in behandeling bent dat moet je naar huis als dat mogelijk is. 

Een uitschrijf proces; gesprek met de arts en verpleging; een waslijst met opvolgende behandeling, bloedprikken, contrôle, telefonische "tjek-ups". Adios vijfde etage, kamer 33 ; de chef is weer thuis.

Tot nu toe zonder hulpmiddelen; hij kan de trap op naar boven (gaat wel moeilijk en is pijnlijk), maar in bed ligt hij hooguit een paar uurtjes, dan wil de rug niet meer. Gelukkig heeft hij een goede stoel om te rusten (slapen) en de rollator om in huis rond te komen. De antibiotica-kuur is nu in pillenvorm; hij heeft een rug-bandage, morfine en zijn "oude" pillen...en dat was het dan voor deze keer. 

En toch is het fijn om hem thuis te hebben. Om de dagelijkse dag weer op te pakken. Om niet meer naar het ziekenhuis te rijden. Weer tijd om wat in huis te doen en in de tuin.

Ik bak een appelcake; maak wentelteefjes om zijn eetlust wat op te peppen. Ik heb weer drie liter wasmiddel gemaakt en de vloeren gedweild. Gewone dingen; geen ziekenhuis-luchtjes en drukte. 

Ik ga boodschappen doen; een wandeling maken en vanmiddag komt een vriendin op de koffie. Sandra komt vaak even binnenwippen; Jeff en Ivona waren er zaterdag; schoonzus (die we hier faster Else noemen; faster komt van far's zuster); kwam zondag. 

Family and friends; fijn dat ze er zijn 🙏

Een verbetering en een verjaardag.

Een weekend in en ziekenhuis is enorm saai, vooral voor de zieken. Dan draait het op halve kracht, het winkeltje/kiosk in de hal is dicht en veel patiënten zijn naar huis. Het ging nog steeds niet goed met de chef, maar gelukkig kregen we gisteren beter nieuws. Het infectiegetal ligt nu op 48 (nomaal is onder de 10). Dat was een halvering sinds vrijdags. Als het zo doorgaat mag hij misschien volgende week naar huis. Maar hij zal nooit meer de oude worden.

Zondag was kleinzoon Casper jarig en hij had de hele familie uitgenodigd. Natuurlijk gaan hier de schoenen uit ;-)

Casper en Emma hadden een heerlijk lunch-buffet verzorgd. Met gebakken scholletjes, garnalen, warme pastei met bacon, een visslade, vleesbeleg, zalm en wat er zoal meer bij kwam. We hebben allemaal gesmuld en ik mocht wat foto's maken om naar de chef te sturen (en op het blog te zetten).

Links zit de jarige, naast Emma's broer en vader en hieronder een niet zo'n goeie foto van Emma. Daaronder Per en kleinzoon Philip en op de laatste foto  Caroline en haar twee halfbroers.

De nieuwe generatie, werd er gezegd en ineens realiseerde ik me dat ik het oude oma'tje was. Ach ach ;-) De oude generatie .