Kammesjuk

Kammesjuk; zo'n echt Deens slang woord. Een vervorming van kammeraat of kamergenoot.

De chef ligt weer even een paar dagen in het ziekenhuis. Nog steeds die wond op z'n dij en bil maar deze keer geloven we allebei dat de laatste operatie helpt. Er is weer veel littekenweefsel weggehaald, de wond is "gekeerd??" zegt de chirurg en er is een stuk huid over de wond getrokken (oude mensen hebben los vel genoeg ;)). Ik telde...45 hechtingen. Ik hou de foto ervan maar voor mezelf 😀

Terug naar de kammesjuk. De chef ligt op een kamer van vier, maar in het begin waren ze maar met z'n tweeën. Zijn kammesjuk is een gepensioneerde majoor. Hij ligt tegenover hem en laat hij nu aan hetzelfde mankement lijden als de chef. Die twee kletsen heel wat af (als de ene of de andere niet slaapt). 

Het is wel een echte soldaat zegt de chef; zo-eentje die alles in het gareel wil hebben.

Hopelijk/waarschijnlijk mag de chef morgen naar huis. De hechtingen moeten 21 dagen blijven zitten.

Het ziekenhuis in Odense bestaat uit een paar hoge (15 etages) blokken, gangen, liften, 2 kantines, een winkel...maar ook de hele oude gebouwen met rode daken die nog steeds in gebruik zijn. Het geheel beslaat een enorme oppervlakte. Wie weet wat ermee gaat gebeuren als het nieuwe ziekenhuis eindelijk klaar is. Ik maakte deze foto vanaf de zesde etage. 

Ik rij wat af naar al die ziekenhuizen. Maandag bleef ik echter in Odense waar ik een paar uurtjes met schoondochter doorbracht. Koffie, even naar wat kringloopwinkeltjes, een lunch en toen dacht ik dat de chef mee naar huis mocht. Mooi niet; de operatie had zes uur geduurd en hij was nog helemaal groggy. 

Gelukkig is het de tijd van de lichte nachten. Fijn rijden. Een tijd die veel te snel voorbij gaat.

Deze foto maakte ik gisteren vanaf het balkon om kwart over elf in de avond.

Lyse nætter (lichte nachten): met Alberte Winding. 

Ze schreef over de vogels, het licht dat terugkwam, over wat verborgen was maar wat het hart terugbracht. Ze zag haar overleden moeder op het strand tussen de golven, de wind en de parasols. Je bent terug, je bent bij mij. Ik denk dat iedereen in dit land het kent. Ze schreef het in 1991.