Nog niet naar huis..

Het gaat nog steeds niet goed met "my dear old man".  Het vocht is nog helemaal niet weg; hij heeft pijn in z'n borst en is nogal depri. Oef, dan zijn de dagen voor hem (en voor mij) lang.

Ik ben er 's middags en blijf een paar uurtjes. Een beetje afleiding voor hem, want op de hartafdeling is weinig te zien en te horen. 

Ik heb al zoveel artsen en verpleegsters gezien. Een dokter met hoogtevrees die het gordijn dicht trok omdat ze anders bang was als ze hem moest onderzoeken. Hij ligt op de vijfde verdieping. 

Meestal aardige en leuke verpleegsters, het eten vind hij niet lekker, ik breng fruit mee dat er beter ingaat. Hij kreeg een extra kussen in de stoel om de wond (die er ook nog steeds is) te ontlasten. De hartbewaking tikt op de achergrond en de tv staat af en toe aan om de stilte te doorbreken. Ik had gehoopt dat hij vandaag naar huis mocht maar er is een infectie bijgekomen....

Gelukkig heb ik een fijne kinders/kleinkinderen en goede vrienden. Die bellen of app'en en zijn nooit te beroerd om te helpen waar nodig.

Nog even een kleine update over de verkiezingen. Ik vermoed dat het lang gaat duren voordat er een regering gevormd wordt. Maar ben ook een beetje trots op de Denen met een stemmen-opkomst van 84 %.

Gisteren had ik een etentje met "de alten van mijn oude koor". Bij restaurant Ved Kanalen. En dat was heerlijk eten en heel erg gezellig. Ondanks mijn bezorgdheid heb ik ervan genoten.

Dank je wel voor jullie lieve reacties!

Hartafdeling

Ach ach ach; Mijn lieve chef ligt weer in het ziekenhuis. Hij heeft hartfalen en ook al probeerden we van alles ging het steeds verder achteruit. Dat werd maandag dus een ziekenhuis-opname en nu ligt hij aan het infuus. Arme hij en ook een beetje arme mij, want het knaagt ook aan mijn zenuwen. 

Het is Kolding ziekenhuis en ze zijn de snelweg aan het uitbreiden. Dat geeft heel veel files, maar gelukkig is er nog de mooie, heuvelachtige en slingerende oude landweg en die neem ik dan maar. 

Wat hebben wij toch lieve en zorgzame kinderen en kleinkinderen. Sandra bezocht hem meteen maandagavond, Jeff kwam gisteren uit Odense op bezoek, Casper belde of hij hem naar een verkiezingspunt kon rijden en Caroline en ik gingen gisteren naar de musicalavond.

Het stemmen gaf hij op. Deels omdat het infuus dan afgekoppeld moest worden en ook omdat het rijden langer duurt vanwege de weg-werkzaamheden.

Er is gekozen in dit land; nu moeten de puzzelstukjes nog een geheel gaan vormen. Dat kan best ingewikkeld worden. We zien het wel. In een interregnum staan veel zaken even stil. 

Astrid Lindgren

Zeg nou eerlijk, wie kent er Astrid Lindgren niet?! De schrijfster van Pippi Langstrømpe (Langkous). Van boeken als Alle vi børn i Bulderby, Brøderne Løvehjerte, Emil fra Lønnebjerg, Ronja Røverdatter en nog veel meer. Ik schrijf de namen in het Deens, maar makkelijk te snappen in het Nederlands, nietwaar. 

Gisteren was er een documentaire over deze schrijfster. Onze gemeente houdt een weekend per jaar een documentaire-festival in samenwerking met de bibliotheek en de bioscoop. De kaartjes waren gratis en ik had er twee besteld. Omdat de chef niet echt heel gezond is momenteel ging een vriendin gezellig mee. Nou zeg, de zaal zat vol!

D. 20. MARTS kl. 19.00 - A WORLD GONE MAD: WAR DIARRIES OF ASTRID LINDGREN

Voordat Astrid Lindgren een beroemde schrijfster werd, was ze een jonge vrouw in  Stockholm in de dertiger jaren. Ze schreef artikelen, kleine verhaaltjes en rijmpjes, maar was nog geen echte schrijfster. Toen er donkere wolken aan de horizon verschenen en een wereldoorlog in zicht kwam, zag ze vol wanhoop toe. De eerste september 1939, waar Duitsland Polen binnenviel en de oorlog ontketent, begint ze met het schrijven van een dagboek en in al die jaren bleef ze erin schrijven. Er waren kisten vol!

Zin voor zin zet Lindgren in woord en uitgeknipte krantenknipsels haar gedachten op papier. Ze schrijft over leven en dood, over de rol van de kunst in de schaduw van de oorlog. Over rationering, illegale folders en Joodse vluchtelingen. Deze vele dagboeken zijn de basis voor deze elegante, menselijke film die ze verdient. Met mooie reconstructies van haar leven in Stockholm en Skærgården (archipel) en met verhalen en filmpjes van haar familie (dochter, kleindochter en achterkleinzoon). Je hoort ook hoe en waarom Pippi Langstrømpe tot leven kwam.

Toch anders.

's Lands wijs's-lands eer. 

Ik lees altijd even kort een Nederlandse krant en las daar ook over de verkiezingsuitslagen. Bijna overal staan de lokale partijen aan de top. Dat zie ik hier bijna nooit. Hier zijn de partijen die in de regering zitten vertegenwoordigd in de gemeenteraden. Op die manier kunnen zij de plaatselijke problemen  naar voren brengen in de regering en er aandacht aan schenken. Luistert de tweede kamer naar die lokale partijen bij jullie?         

Ook anders is het dat we de kant waar we slapen in bed wisselen. Dat zal best wennen zijn. Ik heb in 52 jaar de chef aan mijn rechterzijde gehad, maar omdat de wond beter kan genezen als hij niet op zijn rechterzij ligt hebben we de rollen (bedzijden) omgeruild. Dat met kussens in z'n rug helpt niet ;-) Ik ben benieuwd.

En anders dan anders lap ik deze keer (en hopelijk nog vele andere keren) niet zelf onze ramen. We hebben ons de luxe gegund een glazenwasser te huren. Gisteren voor het eerst. Joehei: ook de bovenramen zijn gelapt en zelfs de ramen van de werkplaats! Wij waren niet eens thuis... 

   Het kan dus ook anders...

Verkiezingen

In NL mogen jullie vandaag naar de stembus om gebruik te maken van jullie stemrecht voor de gemeenteraadsverkiezingen. Die verkiezingen hadden we hier vorig jaar. 

De komende dinsdag zijn hier de landelijke verkiezingen. Twaalf partijen staan klaar om gekozen te worden. 

En zodoende doken Lisbeth en ik weer op bij een kiezersbijeenkomst, dit keer in het plaatselijke gymnasium. Je wordt er immers altijd wijzer van!! 

Weer met een fantastische gespreksleider (de redacteur van de plaatselijke krant) zodat er geen ellelange smoesjes, uitvluchten of redevoeringen plaats vonden. 

Ik weet allang waar ik mijn kruisje ga zetten; nu ben ik meer dan zeker. 

DK is een vrij harmonisch land en ongeacht of het rode of blauwe blok wint gaat het om marginalen.

Vier thema's: Integratie en arbejdskracht, Onderwijs, De groene tripartite en Economie (vermogensbelasting). 

Natuurlijk mochten er ook vragen uit de zaal komen. Korte en duidelijke vragen, dat wel. Over de gezondheidszorg, problemen met openbaar vervoer, vooral het treinverkeer, de blijvende dure prijs over de Storebælt-brug, meer of minder bruggen contra het millieu, energie - meer wind en zon ipv atoomkracht, vrije dagen, speciaal onderwijs o.m.

Een heel goede info avond! 

Inkopen.

 

Ja ja, een mens moet toch wat anders dan binnen zitten. Omdat ik de hele familie heb uitgenodigd op een paaslunch en om de drukte rond Pasen te ontwijken, reden we gisteren de grens over naar het Scandinavian Park om blikjes limonade te kopen. Duitsland is nog steeds goedkoper dan DK. Natuurlijk blijft er dan ook wat snoepgoed aan je vingers kleven, maar we zijn er vandaag de dag goed in om er niet te veel van te snoepen. 

Vroeger, toen we jonger waren, toen de chef nog goed ter been was, reden we vaak door naar Flensburg. Lekker eten ergens in Die Rote Strasse, even over de markt struinen en door de winkelstraten. Maar dat was vroeger. Ach, ik mis het niet hoor. Alles heeft z'n tijd.

Enfin, de voorraad is weer aangevuld. Nu nog bedenken wat ik voor de paas-lunch ga maken.  Over een paar weken is het alweer zover. Maar het voorjaar mag gerust wat opschieten!!

Een lunch en een boek en een lentefoto

...Hierachter ligt de Lillebælt...

Ik ging lunchen met mijn dochter bij het Frede-Café in het Kolding Storcenter. Een "stjernekast", twee gebakken scholfileetjes met garnalen en garniture. En gezellig "ouwehoeren" zoals ze dat in Brabant zeggen.

Eerst hadden we natuurlijk rondgekeken bij diverse modezaken want je wilt toch weten wat de nieuwe voorjaarscollectie brengt. Nou, bloemetjes dus ;-)

Mijn boek is uit en wat ben ik veel te weten gekomen over de burgeroorlog, de vluchtelingen, over Chile en Venezuela. Een boek dat moeilijk weg te leggen is.

"Largo pétalo de mar" / "Bloemblad van zee "/en hier: "Håbets skib".

Gaat over Spaanse vluchtelingen die na de burgeroorlog in 1939 naar Chile voeren met het schip Winnipeg dat de dichter Pablo Neruda gecharterd had. 

Na de Spaanse burgeroorlog (wat een vreselijke oorlog!) vluchtten honderduizenden Spanjaarden naar Frankrijk en woonden daar onder mensonterende omstandigheden. De Chileense dichter en diplomaat Pablo Neruda kreeg de opdracht van de Chileense regering om een aantal van deze vluchtelingen te helpen met een nieuw leven op te bouwen. Het vrachtschip Winnipeg werd omgebouwd tot passagier schip en nam in 1939 2200 vluchtelingen aan boord. De vluchtelingen werden hartelijk onthaald in Chile en velen bleven er voor altijd wonen en werden later arts, handwerker, bouwkundige, kunstenaar, leraar en ingenieur. Maar ook daar was het leven op den duur niet rustig meer..

Isabel Allende schreef het boek naar ware gebeurtenissen.