Alle hoeken gezien.

Ik denk dat ik zowat alle hoeken van Kolding ziekenhuis heb gezien. Gisteren weer, want het infuus dat direct in de hals van de chef zit liet los. Een van de hechtigen was verdwenen. Een verpleegster in de ziekenhuiskliniek belde naar het OUH en die maakten meteen een afspraak voor hem in Kolding. Wat snelheid en samenwerking betreft is het allemaal uitstekend. 

Een onderzoekkamer på de hartafdeling. De anæsthesist besloot dat het behandeldt moest worden op zíjn afdeling. Wachten op de porteur, want je mag niet zomaar die afdeling binnenkomen. 

Ziezo, hij heeft weer nieuwe hechtingen. Tot de 7.mei, want dan wordt zijn toestand op nieuw bekeken, gescand en gewaardeerd. Het gaat beter, maar nog lang niet goed. 

Lentefoto's.

Nog net geknipt voor de bloesem er weer afdwaalt. Het pad met de echte Japanse kersenbomen. In totaal staan er meer dan twintig. Vijf minuten van ons huis vandaan.

ik kijk naar links

en dan naar rechts

Een strakblauwe lucht.

Aan het lijntje..

Afspraken! 

In de ziekenhuiskliniek; in het OUH ziekenhuis, met de hartspecialist, met de huisarts....en daar tussendoor mijn gym, mijn intervalwandeling, het koor, de musicalavond med kleindochter, verjaardagskoffie bij een vriendin, de komende verjaardagsviering van de chef die we een dag verschoven hebben.

Een confirmatie die we moesten overslaan; kaartjes voor een muzikale avond heb ik aan dochter gegeven..niet alles kan immers.

Maar zolang het goed gaat met de chef hoor je mij niet klagen. Nog twee weken aan het infuus, zucht hij. 

Wat wel kan en ook gebeurt is dat Carl komt als het hem uitkomt en het tuinwerk doet. Vandaag snoeide hij de heg in de moestuin. Voorzichtig, zodat de vogeltjes kunnen blijven zitten waar ze zitten. Hoera voor dat en hoera voor Carl. 

Eigenlijk wilde ik de bloembakken vullen vandaag, maar er waait een koude wind. Dan maar een andere dag. Nou ja; ik ga butterchicken maken. Heet eten bij een koude wind. Lekker.

 

Domme besparing.

Als ik niet iets voor mijn zus moest uitzoeken dan had ik er niet bij stilgestaan. Nu wel. De gemeente besloot om op de papieren toerist-informatie te besparen en alle foldertjes te verwijderen. Ooit hadden we een "echte" VVV, in het Oude Raadhuis. Die VVV werd verplaatst naar de bibilotheek; ergo, een medewerker minder nodig, want de bibliotheek-medewerkers konden ook info geven. Maar helaas; het hele zaakje ligt nu onder Buisiness Fredericia in een onzichtbaar pand waar niemand van weet (behalve de mensen die er werken).

Uh; ik dacht dat de stad juist toeristen naar zich toe wou trekken. "Ach, iedereen googlet toch" zegt men. "Of ze gebruiken google maps". Maar als ik in een vreemde plaats kom dan zie ik toch graag een overzichtskaart om te zien hoe de stad er uit ziet. En die borden zijn er ook niet meer!

"Oeps mevrouw, daar hebt u gelijk in. We zullen het een overbrengen aan" ...tja aan wie denk ik dan.

Ik vind het een domme besparing. 

Hij vast ook.

Weer thuis

"Elvis has left the building"; de chef heeft afscheid genomen van de hart-afdeling in het OUH en is gelukkig weer thuis! Natuurlijk nog wel onder strenge contrôle via de lokale ziekenhuiskliniek.

Bloed afnemen, antibiotica vervangen, nieuwe slangetjes monteren enz.

We kregen een hele vracht met spullen mee naar huis. De antibiotica ligt in de koelkast en moet zelf worden meegebracht; elke dag een nieuwe zak mee in een koeltas.

Thuis; met een draadloze pacemaker die via de lies direct midden in het hart geplaatst is!!

Over vier maanden kunnen ze zien of deze pacemaker goed werkt , anders moet er weer een "ouderwetse" geplaatst worden.

Een overgang van ziekenhuis naar "thuis" is heerlijk maar toch ook een verandering waar hij (en ik) aan moeten wennen. Het hele ziekenverloop gaat niet "in je kouwe kleren zitten".

Vandaag kwamen de kinderen en schoonkinderen even langs; wij aten "stegt flæsk med persillesaus",
een lievelingetje van de chef en ik hoop dat hij vannacht net zo goed kan slapen als gisteren. 

Elke dag een nieuwe dag en het is lente.

Reddet på stregen.

In het Nederlands : op het nippertje gered. 

Nu gaat het snel; veel sneller dan verwacht. Het infectiegetal is ver onder de toegestane 10, nu 7 en vandaag wordt de draadloze pacemaker ingevoerd. Het plan is dat hij dan morgen al naar huis mag!!! Wel met een zakje dat om zijn nek hangt met antibiotica wat iedere dag vervangen moet worden. In ieder geval tot de 6.mei. Morgen ga ik mee naar het uitschrijvings-gesprek.

De zeevaarder komt thuis; ik sta niet meer uit te staren over een eindeloze zee. 

Dankzij een heel professionele en comptetente behandling. Maar goed dat we zo'n universiteits-ziekenhuis hebben. Ik ga chocolade kopen voor de afdeling; bloemen voor in huis en verse etenswaren. 

Zeemansvrouw

Ja, zo voel ik me; als de vrouw van een zeeman op de lange vaart. Het gaat beter met de chef maar...hij moet nog zes weken doorbrengen in het ziekenhuis; onder contrôle. Nog ZES weken; dat stuurde ons allebei even "terug naar af" of mischien beter "ga naar de gevangenis". Maar na een dagje schrik hebben we er toch allebei wat meer vrede mee. De chef omdat het voor hem geruststellend is en voor mijn omdat het infectie-getal gelukkig daalt. 

Het ziekenhuis in Odense is een universiteits-ziekenhuis. Een ziekenhuis waar meer expertise is dan in het streek-ziekenhuis. Maar ach, ach, ach, wat is het versleten. Het nieuwe ziekenhuis is in aanbouw. In 2019 zijn de werkzaamheden begonnen en het is nog (lang) niet klaar. Men zegt: eind 2027. Ik weet het ook niet, maar een gedeelte van de schuld ligt natuurlijk ook aan de totaal entreprenør (moet in EU regie worden aangeboden) en dan hoogst waarschijnlijk de goedkoopste? oplossíng nemen. Er zijn zoveel problemen geweest. Met de economie, werknemers die staken, tekeningen die niet kloppen of alweer verouderd zijn en ga maar door.

Intussen kampen ze met te weinig plaats in het ziekenhuis; verouderde zieken-en onderzoek ruimtes, smalle gangen; echt niet meer up-to date.

Gisteren kreeg de chef eindelijk een eenpersoons kamer. En hij hoeft niet in bed te liggen maar kan naar beneden en zelfs een frisse neus buiten halen. 

Af en toe noem ik hem plagend "De man van zes miljoen" (the six million dollar man). Een serie die we destijds zagen toen we nog in Nederland woonden. Want gelukkig kunnen ze veel tegenwoordig. En hij zal nooit meer klagen over belasting betalen, hij heeft zijn centen zeer zeker terugverdient met zijn gezondheids (ziekte) geschiedenis.

Ik maakte een foto van de tijdelijke pacemaker toen er een nieuw verband om moest. Zonder die slaat zijn hart (bijna) niet meer. Hij heeft ook hartbewaking en krijgt nog steeds twee maal per dag intraveneus antibiotica. En hij eet weer iets!

Jeff wil een bezoekers-lijstje maken, zodat er iedere dag iemand op bezoek komt. Hij woont het dichtste bij; een kwartiertje op de fiets; wij moeten 50 km rijden en naar parkeerplaatsen zoeken.

En net als een zeemansvrouw wacht ik erop dat hij thuiskomt. Dan hangen we de slingers uit!