Wat was ik moe gisteren. Ik lag al om tien uur in bed en dan is het geen wonder dat ik nu om vijf uur wakker ben, na wat onderbroken slaap. Poeha wat wordt een mens moe van zorgen en ziekenhuisbezoeken. En och wat ging het toch slecht met mijn eega. Het gaat nog steeds niet goed, maar er is een plan zodat het misschien weer beter kan gaan.
Het plan is dat hij dinsdag of woensdag na Pasen een ingreep krijgt in Odense waar de pacemaker en snoeren verwijderd worden en hij een tijdelijke externe pacemaker krijgt totdat alle bacteriën uit het lichaam zijn. Men hoopt dat ze daarna (na ca 14 dagen) een nieuwe pacemaker kunnen in-opereren. Het is dus afwachten hoe zijn lichaam op al deze ellende reageert, want zijn algemene conditie is aan de lage kant.
Gisteren was het goede vrijdag. Een goede, zonder kruisweg maar wel alle vlaggen halfstok. Er was al lang van tevoren afgesproken dat we een paas-lunch zouden houden met de hele familie. Onze zoon zei dat we het door moesten laten gaan omdat we het nodig hadden. In plaats van een uitgebreide lunch zorgde ik voor ingrediënten voor tapas. Maar ik moest in het ziekenhuis zijn tussen tien en een, want de hartspecialist wilde een gesprek met ons allebei. Ik belde mijn kinders om te zeggen dat ze maar vast moesten beginnen met het aanrichten van de maaltijd....en toen ik om kwart voor twee thuiskwam zag ik dit:
Wat lief toch: alles stond klaar!! En de keuken was opgeruimd! Dochter had wat extra's toegevoegd en schoondochter nog een lekkere taart gebakken.
Ik bracht Philip naar de bus die de trein dit weekend vervangt vanwege weer-eens-een-keer werken aan de rails.
Emma en Casper wilden de laatste uitzending van een of andere reality show zien...(tot groot vermaak en veel commentaar van ons anderen).
...en namen ook de zogeheette treinbus naar Odense.
Alles was intussen weer opgeruimd. Per en ik verdeelden de overgebleven etenswaren en zij waren de laatsten die naar het ziekenhuis reden.
De chef belde mij later. Hij had de hele dag bezoek gehad want zijn zus was als eerste een tijdje op bezoek geweest. Hij was moe en ik ook ,-)
Maar ondanks alles was het een overheerlijke dag! Lieve lieve familie💗







Zo met elkaar vangen jullie de narigheid heel goed op. Fijn dat de chef zodoende wat kon meegenieten van het lekkere eten. Goed voor het moreel. Dat jij doodmoe bent valt zeker te begrijpen. Misschien dat je wat extra kunt rusten tijdens de Paasdagen? Loop jezelf nou niet voorbij, he? Daar heeft de chef ook niks aan. Een nicht van ons heeft gisteren een pacemaker gekregen. Gelukkig had men in het ziekenhuis snel door waar het probleem zat en kon ze geholpen worden. Van een externe pacemaker heb ik nog nooit gehoord. Sjonge, wat kan er tegenwoordig toch veel.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig is de oorzaak van de ellende nu gekend, dat geeft toch enige rust. Ondanks het alleen zijn toch fijne, rustige paasdagen.
BeantwoordenVerwijderenVerlies niet de moed en koester je in de liefde van je kinderen.
BeantwoordenVerwijderenWat een lief gebaar, het verzorgen van de paaslunch en het bezoeken van je echtgenoot in etappes. Denk aan jullie, en hoop dat de maatregelen succes hebben.
BeantwoordenVerwijderenHa lieve Dorien, wat heb jij een lieve familie. Wat zijn ze goed bezig geweest. Echt top!!
BeantwoordenVerwijderenEn dat de chef er zo beroerd aan toe is: wat zul jij zorgen hebbe,
Je legt goed uit, wat er aan de hand is. Dat de pacemaker tijdelijk verwijderd wordt tot de bacteriën opgehoepeld zijn.
Wat een techniek!!
Heeeel veel sterkte met alles en een dikke knuffel voor jou!
Het is wel verdrietig, maar er is ook weer hoop.
BeantwoordenVerwijderenWel jammer dat Chef de gezelligheid van Pasen heeft moeten missen.
Het is toch reuze gezellig zo samen. Hans
Lieve Dorien, gaat het vandaag al weer een beetje beter?
BeantwoordenVerwijderen