Ja, zo voel ik me; als de vrouw van een zeeman op de lange vaart. Het gaat beter met de chef maar...hij moet nog zes weken doorbrengen in het ziekenhuis; onder contrôle. Nog ZES weken; dat stuurde ons allebei even "terug naar af" of mischien beter "ga naar de gevangenis". Maar na een dagje schrik hebben we er toch allebei wat meer vrede mee. De chef omdat het voor hem geruststellend is en voor mijn omdat het infectie-getal gelukkig daalt.
Het ziekenhuis in Odense is een universiteits-ziekenhuis. Een ziekenhuis waar meer expertise is dan in het streek-ziekenhuis. Maar ach, ach, ach, wat is het versleten. Het nieuwe ziekenhuis is in aanbouw. In 2019 zijn de werkzaamheden begonnen en het is nog (lang) niet klaar. Men zegt: eind 2027. Ik weet het ook niet, maar een gedeelte van de schuld ligt natuurlijk ook aan de totaal entreprenør (moet in EU regie worden aangeboden) en dan hoogst waarschijnlijk de goedkoopste? oplossíng nemen. Er zijn zoveel problemen geweest. Met de economie, werknemers die staken, tekeningen die niet kloppen of alweer verouderd zijn en ga maar door.
Intussen kampen ze met te weinig plaats in het ziekenhuis; verouderde zieken-en onderzoek ruimtes, smalle gangen; echt niet meer up-to date.
Gisteren kreeg de chef eindelijk een eenpersoons kamer. En hij hoeft niet in bed te liggen maar kan naar beneden en zelfs een frisse neus buiten halen.
Af en toe noem ik hem plagend "De man van zes miljoen" (the six million dollar man). Een serie die we destijds zagen toen we nog in Nederland woonden. Want gelukkig kunnen ze veel tegenwoordig. En hij zal nooit meer klagen over belasting betalen, hij heeft zijn centen zeer zeker terugverdient met zijn gezondheids (ziekte) geschiedenis.
Ik maakte een foto van de tijdelijke pacemaker toen er een nieuw verband om moest. Zonder die slaat zijn hart (bijna) niet meer. Hij heeft ook hartbewaking en krijgt nog steeds twee maal per dag intraveneus antibiotica. En hij eet weer iets!
Jeff wil een bezoekers-lijstje maken, zodat er iedere dag iemand op bezoek komt. Hij woont het dichtste bij; een kwartiertje op de fiets; wij moeten 50 km rijden en naar parkeerplaatsen zoeken.
En net als een zeemansvrouw wacht ik erop dat hij thuiskomt. Dan hangen we de slingers uit!
Wat moeilijk voor iedereen. Goede moed voor de komende weken.
BeantwoordenVerwijderenZoooo, dát hakt er even in, zeg. Zés weken blijven. Wat een nare toestand is het toch. Natuurlijk is het prettig om te weten dat de chef veilig is daar, maar voor jullie allemaal is het niet fijn. Natuurlijk moet er een bezoekrooster gemaakt worden. Het is anders voor jou ook niet vol te houden. Ik wens jullie allemaal en vooral de chef en jou heel veel sterkte de komende tijd. Gelukkig zijn de communicatiemiddelen zodanig dat je veel contact kunt hebben.
BeantwoordenVerwijderenDe zeemansvrouw die wacht op de thuis komst van man lief.
BeantwoordenVerwijderenMaar zes weken is inderdaad een lange periode.
De gezondheid zorg gaat er niet op vooruit door de EU bemoeienis.
Hoop voor je dat hij een behouden thuiskomst heeft. Hans