Terwijl ik wacht... op de goede uitslag.

Het was prachtig weer de afgelopen week. Een week vol zenuwen voor de chef, een week van wachten en afwachten voor mij. 

De uitslag donderdag; de hart-scanning, de laatste onderzoeken waren allemaal bevredigend, het hart kan nog wel een tijdje mee. Mits, nou ja, dat weet hij zelf wel.

Vrijdag was de plastische chirurgie aan de beurt. Duurt een uurtje, werd er gezegd. Na drie uren, waar ik thee dronk in de kantine, wezenloos door de gangen wandelde, patienten hielp met hun rolstoel, kwam eindelijk het verlossende telefoontje.

"Het is klaar, ik kom met de lift naar beneden". Het was gecompliceerder dan verwacht vanwege het vele en stugge littekenweefsel dat verwijderd moest worden. Nu op weg naar het genezen en de gewone dag. Over 21 dagen mogen de hechtingen eruit. 

Heel dankbaar voor de goede medische hulp in dit land. Voor alle steun, lieve berichtjes, telefoontjes en samenzijn.