Even wat anders

Ik lees nog steeds het boek van de rivieren in de hemel en in Tigris (Irak) vindt men, net als in vele andere landen (Bali bv) en streken een hoop beschermende geesten om aan te roepen.

Khidir voor de reizigers, Sore-Soran voor de winden, Mama-Rasan voor oogst, Pira-Fat voor de kinderen en vele andere.

Toen dacht aan al die heiligen die mijn grootouders kenden en vond dat we eigenlijk nog steeds in de ban zijn van de geestelijke wereld. Lees hier maar:

In de katholieke traditie heeft bijna elke heilige een persoonlijke taak.

Sint Anthonius is de beschermheilige voor verloren voorwerpen

Sint-Christoffel: de reizigers

Sint Blasius: keelpijn

Sint-Valentius: de verliefden

Sint-Barbara: de mijnwerkers

Sint-Cecilia: de muzikanten

Sint-Appolonia: kiespijn

Sint-Rita: hopeloze zaken

Sint-Dymphna: psychische zieken

Sint-Lucia: de blinden 

Sint-Franciscus van Assisi: de dieren

en dan natuurlijk Sint-Nicolaas : beschermheilige van kinderen, zeelieden en handelaren.

Ik wou maar even zeggen dat ik af en toe een schietgebedje opstuur naar Sint Anthonius als ik iets kwijt ben. Ook buiten de Roomse kerk zij vele gebruiken gebleven, 

Op Valentijdsdag sturen mensen kaartjes naar hun geliefden, in onze auto hing heel lang een medaille met Sint-Christoffel, op 4 oktober krijgen alle honden een extra koekje vanwege dierendag, als kind kregen wij de "Blaasjes" zegen, op 13 december op Sint-Luciadag gaan in Scandinavië de Luciabruiden door de gangen met een lichtkroon op hun hoofd en op Sinterklaas.... nou ja, dat weet iedereen.

Overigens is de medaille met Christoffel kwijt geraakt en zelfs Anthonius weet niet waar die te vinden is. Ook bij het zoeken naar een oud horloge van de chef laat hij het afweten.