Het lekt! ...niet meer!

Nadat ik gisteren gedoucht had maakte ik de badkamer nog even goed schoon. Ik spoelde de douche met de handdouche totdat de chef riep: het lekt! Het water druppelt in de bijkeuken!

Oef; de badkamer is van 2002; al een oudje dus. Maar voor ons fungeert het gewoon nog goed. Behalve dan die lekkage. De chef probeerde een paar metselaars, tegelzetters en lieden die schreven verstand van voegen te hebben, maar er was weinig respons. Toen belden we onze heel handige dochter. Die kwam, zag, werkte en overwon!. Nieuwe cementvoegen in de doucheruimte en siliconevoegen langs de tegelmuren. Duizendmaal dank. En het lekt niet meer; net geprobeerd.

Hieronder het fiets/wandelpad naar de Netto. Paardenbloemen mogen tegenwoordig blijven staan. Het is namelijk goed bijenvoedsel. En die gele bloemen kleuren toch goed bij die groene bomen en die blauwe lucht nietwaar.

De chef is vandaag jarig; hoera!! Dat vieren we morgen want vandaag was het bloedprikken, antibiotica vervangen in de kliniek en door naar OUH ziekenhuis waar ze gelukkig hebben besloten om vrijdag 8 mei die open wond te hechten met wat plastic chirurgie. Plaatselijke verdoving, dus hij kan na afloop mooi mee naar huis. Allez, dat kan er ook nog wel bij.

Morgen komen de kinderen en die al-zo-grote kleinkinderen. We hebben smørrebrød besteld en ik koop ijs en fruit. Lekker gemakkelijk. 

Alle hoeken gezien.

Ik denk dat ik zowat alle hoeken van Kolding ziekenhuis heb gezien. Gisteren weer, want het infuus dat direct in de hals van de chef zit liet los. Een van de hechtigen was verdwenen. Een verpleegster in de ziekenhuiskliniek belde naar het OUH en die maakten meteen een afspraak voor hem in Kolding. Wat snelheid en samenwerking betreft is het allemaal uitstekend. 

Een onderzoekkamer på de hartafdeling. De anæsthesist besloot dat het behandeldt moest worden op zíjn afdeling. Wachten op de porteur, want je mag niet zomaar die afdeling binnenkomen. 

Ziezo, hij heeft weer nieuwe hechtingen. Tot de 7.mei, want dan wordt zijn toestand op nieuw bekeken, gescand en gewaardeerd. Het gaat beter, maar nog lang niet goed. 

Lentefoto's.

Nog net geknipt voor de bloesem er weer afdwaalt. Het pad met de echte Japanse kersenbomen. In totaal staan er meer dan twintig. Vijf minuten van ons huis vandaan.

ik kijk naar links

en dan naar rechts

Een strakblauwe lucht.

Aan het lijntje..

Afspraken! 

In de ziekenhuiskliniek; in het OUH ziekenhuis, met de hartspecialist, met de huisarts....en daar tussendoor mijn gym, mijn intervalwandeling, het koor, de musicalavond med kleindochter, verjaardagskoffie bij een vriendin, de komende verjaardagsviering van de chef die we een dag verschoven hebben.

Een confirmatie die we moesten overslaan; kaartjes voor een muzikale avond heb ik aan dochter gegeven..niet alles kan immers.

Maar zolang het goed gaat met de chef hoor je mij niet klagen. Nog twee weken aan het infuus, zucht hij. 

Wat wel kan en ook gebeurt is dat Carl komt als het hem uitkomt en het tuinwerk doet. Vandaag snoeide hij de heg in de moestuin. Voorzichtig, zodat de vogeltjes kunnen blijven zitten waar ze zitten. Hoera voor dat en hoera voor Carl. 

Eigenlijk wilde ik de bloembakken vullen vandaag, maar er waait een koude wind. Dan maar een andere dag. Nou ja; ik ga butterchicken maken. Heet eten bij een koude wind. Lekker.

 

Domme besparing.

Als ik niet iets voor mijn zus moest uitzoeken dan had ik er niet bij stilgestaan. Nu wel. De gemeente besloot om op de papieren toerist-informatie te besparen en alle foldertjes te verwijderen. Ooit hadden we een "echte" VVV, in het Oude Raadhuis. Die VVV werd verplaatst naar de bibilotheek; ergo, een medewerker minder nodig, want de bibliotheek-medewerkers konden ook info geven. Maar helaas; het hele zaakje ligt nu onder Buisiness Fredericia in een onzichtbaar pand waar niemand van weet (behalve de mensen die er werken).

Uh; ik dacht dat de stad juist toeristen naar zich toe wou trekken. "Ach, iedereen googlet toch" zegt men. "Of ze gebruiken google maps". Maar als ik in een vreemde plaats kom dan zie ik toch graag een overzichtskaart om te zien hoe de stad er uit ziet. En die borden zijn er ook niet meer!

"Oeps mevrouw, daar hebt u gelijk in. We zullen het een overbrengen aan" ...tja aan wie denk ik dan.

Ik vind het een domme besparing. 

Hij vast ook.

Weer thuis

"Elvis has left the building"; de chef heeft afscheid genomen van de hart-afdeling in het OUH en is gelukkig weer thuis! Natuurlijk nog wel onder strenge contrôle via de lokale ziekenhuiskliniek.

Bloed afnemen, antibiotica vervangen, nieuwe slangetjes monteren enz.

We kregen een hele vracht met spullen mee naar huis. De antibiotica ligt in de koelkast en moet zelf worden meegebracht; elke dag een nieuwe zak mee in een koeltas.

Thuis; met een draadloze pacemaker die via de lies direct midden in het hart geplaatst is!!

Over vier maanden kunnen ze zien of deze pacemaker goed werkt , anders moet er weer een "ouderwetse" geplaatst worden.

Een overgang van ziekenhuis naar "thuis" is heerlijk maar toch ook een verandering waar hij (en ik) aan moeten wennen. Het hele ziekenverloop gaat niet "in je kouwe kleren zitten".

Vandaag kwamen de kinderen en schoonkinderen even langs; wij aten "stegt flæsk med persillesaus",
een lievelingetje van de chef en ik hoop dat hij vannacht net zo goed kan slapen als gisteren. 

Elke dag een nieuwe dag en het is lente.

Reddet på stregen.

In het Nederlands : op het nippertje gered. 

Nu gaat het snel; veel sneller dan verwacht. Het infectiegetal is ver onder de toegestane 10, nu 7 en vandaag wordt de draadloze pacemaker ingevoerd. Het plan is dat hij dan morgen al naar huis mag!!! Wel met een zakje dat om zijn nek hangt met antibiotica wat iedere dag vervangen moet worden. In ieder geval tot de 6.mei. Morgen ga ik mee naar het uitschrijvings-gesprek.

De zeevaarder komt thuis; ik sta niet meer uit te staren over een eindeloze zee. 

Dankzij een heel professionele en comptetente behandling. Maar goed dat we zo'n universiteits-ziekenhuis hebben. Ik ga chocolade kopen voor de afdeling; bloemen voor in huis en verse etenswaren. 

Zeemansvrouw

Ja, zo voel ik me; als de vrouw van een zeeman op de lange vaart. Het gaat beter met de chef maar...hij moet nog zes weken doorbrengen in het ziekenhuis; onder contrôle. Nog ZES weken; dat stuurde ons allebei even "terug naar af" of mischien beter "ga naar de gevangenis". Maar na een dagje schrik hebben we er toch allebei wat meer vrede mee. De chef omdat het voor hem geruststellend is en voor mijn omdat het infectie-getal gelukkig daalt. 

Het ziekenhuis in Odense is een universiteits-ziekenhuis. Een ziekenhuis waar meer expertise is dan in het streek-ziekenhuis. Maar ach, ach, ach, wat is het versleten. Het nieuwe ziekenhuis is in aanbouw. In 2019 zijn de werkzaamheden begonnen en het is nog (lang) niet klaar. Men zegt: eind 2027. Ik weet het ook niet, maar een gedeelte van de schuld ligt natuurlijk ook aan de totaal entreprenør (moet in EU regie worden aangeboden) en dan hoogst waarschijnlijk de goedkoopste? oplossíng nemen. Er zijn zoveel problemen geweest. Met de economie, werknemers die staken, tekeningen die niet kloppen of alweer verouderd zijn en ga maar door.

Intussen kampen ze met te weinig plaats in het ziekenhuis; verouderde zieken-en onderzoek ruimtes, smalle gangen; echt niet meer up-to date.

Gisteren kreeg de chef eindelijk een eenpersoons kamer. En hij hoeft niet in bed te liggen maar kan naar beneden en zelfs een frisse neus buiten halen. 

Af en toe noem ik hem plagend "De man van zes miljoen" (the six million dollar man). Een serie die we destijds zagen toen we nog in Nederland woonden. Want gelukkig kunnen ze veel tegenwoordig. En hij zal nooit meer klagen over belasting betalen, hij heeft zijn centen zeer zeker terugverdient met zijn gezondheids (ziekte) geschiedenis.

Ik maakte een foto van de tijdelijke pacemaker toen er een nieuw verband om moest. Zonder die slaat zijn hart (bijna) niet meer. Hij heeft ook hartbewaking en krijgt nog steeds twee maal per dag intraveneus antibiotica. En hij eet weer iets!

Jeff wil een bezoekers-lijstje maken, zodat er iedere dag iemand op bezoek komt. Hij woont het dichtste bij; een kwartiertje op de fiets; wij moeten 50 km rijden en naar parkeerplaatsen zoeken.

En net als een zeemansvrouw wacht ik erop dat hij thuiskomt. Dan hangen we de slingers uit!

Goede vrijdag.

Wat was ik moe gisteren. Ik lag al om tien uur in bed en dan is het geen wonder dat ik nu om vijf uur wakker ben, na wat onderbroken slaap. Poeha wat wordt een mens moe van zorgen en ziekenhuisbezoeken. En och wat ging het toch slecht met mijn eega. Het gaat nog steeds niet goed, maar er is een plan zodat het misschien weer beter kan gaan. 

Ik schreef de vorige keer al dat det een bacterië bijgekomen was. Een stafylokok; een gevaarlijke, want het schijnt dat deze bacteriën op de snoeren gaan zitten die van het hart naar de pacemaker gaan. Die "snoeren" zijn stroomgevend en dat vinden bacteriën heerlijk. Ergo, het hart kan niet goed werken met gevolg: een ophoping van vocht in het lichaam. Hij krijgt nu al een aantal dagen heel veel antibiotica, vochtverdrijving in hoge dosis en dat is weer niet goed voor zijn nieren. De ene dag gaat het beter, de andere dag zijn we weer terug bij nul.

Het plan is dat hij dinsdag of woensdag na Pasen een ingreep krijgt in Odense waar de pacemaker en snoeren verwijderd worden en hij een tijdelijke externe pacemaker krijgt totdat alle bacteriën uit het lichaam zijn. Men hoopt dat ze daarna (na ca 14 dagen) een nieuwe pacemaker kunnen in-opereren. Het is dus afwachten hoe zijn lichaam op al deze ellende reageert, want zijn algemene conditie is aan de lage kant. 

Gisteren was het goede vrijdag. Een goede, zonder kruisweg maar wel alle vlaggen halfstok. Er was al lang van tevoren afgesproken dat we een paas-lunch zouden houden met de hele familie. Onze zoon zei dat we het door moesten laten gaan omdat we het nodig hadden. In plaats van een uitgebreide lunch zorgde ik voor ingrediënten voor tapas. Maar ik moest in het ziekenhuis zijn tussen tien en een, want de hartspecialist wilde een gesprek met ons allebei. Ik belde mijn kinders om te zeggen dat ze maar vast moesten beginnen met het aanrichten van de maaltijd....en toen ik om kwart voor twee thuiskwam zag ik dit:

Wat lief toch: alles stond klaar!! En de keuken was opgeruimd! Dochter had wat extra's toegevoegd en schoondochter nog een lekkere taart gebakken. 

 Alleen Caroline en Mark ontbraken, want die hadden een paaslunch bij Marks ouders.

Er werd een bord klaargemaakt voor de chef en in etapes werd hij bezocht. In de zak zit ananas waar hij zo van houdt. Eerst zoon en schoondochter die daarna doorreden naar Duitsland voor een nachtje hotel in de omgevening van Flensborg. Philip mocht een feestje geven... alleen thuis, joehoe!

Ik bracht Philip naar de bus die de trein dit weekend vervangt vanwege weer-eens-een-keer werken aan de rails.

Emma en Casper wilden de laatste uitzending van een of andere reality show zien...(tot groot vermaak en veel commentaar van ons anderen).

...en namen ook de zogeheette treinbus naar Odense. 

Alles was intussen weer opgeruimd. Per en ik verdeelden de overgebleven etenswaren en zij waren de laatsten die naar het ziekenhuis reden. 

De chef belde mij later. Hij had de hele dag bezoek gehad want zijn zus was als eerste een tijdje op bezoek geweest. Hij was moe en ik ook ,-)

Maar ondanks alles was het een overheerlijke dag! Lieve lieve familie💗

Nog niet naar huis..

Het gaat nog steeds niet goed met "my dear old man".  Het vocht is nog helemaal niet weg; hij heeft pijn in z'n borst en is nogal depri. Oef, dan zijn de dagen voor hem (en voor mij) lang.

Ik ben er 's middags en blijf een paar uurtjes. Een beetje afleiding voor hem, want op de hartafdeling is weinig te zien en te horen. 

Ik heb al zoveel artsen en verpleegsters gezien. Een dokter met hoogtevrees die het gordijn dicht trok omdat ze anders bang was als ze hem moest onderzoeken. Hij ligt op de vijfde verdieping. 

Meestal aardige en leuke verpleegsters, het eten vind hij niet lekker, ik breng fruit mee dat er beter ingaat. Hij kreeg een extra kussen in de stoel om de wond (die er ook nog steeds is) te ontlasten. De hartbewaking tikt op de achergrond en de tv staat af en toe aan om de stilte te doorbreken. Ik had gehoopt dat hij vandaag naar huis mocht maar er is een infectie bijgekomen....

Gelukkig heb ik een fijne kinders/kleinkinderen en goede vrienden. Die bellen of app'en en zijn nooit te beroerd om te helpen waar nodig.

Nog even een kleine update over de verkiezingen. Ik vermoed dat het lang gaat duren voordat er een regering gevormd wordt. Maar ben ook een beetje trots op de Denen met een stemmen-opkomst van 84 %.

Gisteren had ik een etentje met "de alten van mijn oude koor". Bij restaurant Ved Kanalen. En dat was heerlijk eten en heel erg gezellig. Ondanks mijn bezorgdheid heb ik ervan genoten.

Dank je wel voor jullie lieve reacties!

Hartafdeling

Ach ach ach; Mijn lieve chef ligt weer in het ziekenhuis. Hij heeft hartfalen en ook al probeerden we van alles ging het steeds verder achteruit. Dat werd maandag dus een ziekenhuis-opname en nu ligt hij aan het infuus. Arme hij en ook een beetje arme mij, want het knaagt ook aan mijn zenuwen. 

Het is Kolding ziekenhuis en ze zijn de snelweg aan het uitbreiden. Dat geeft heel veel files, maar gelukkig is er nog de mooie, heuvelachtige en slingerende oude landweg en die neem ik dan maar. 

Wat hebben wij toch lieve en zorgzame kinderen en kleinkinderen. Sandra bezocht hem meteen maandagavond, Jeff kwam gisteren uit Odense op bezoek, Casper belde of hij hem naar een verkiezingspunt kon rijden en Caroline en ik gingen gisteren naar de musicalavond.

Het stemmen gaf hij op. Deels omdat het infuus dan afgekoppeld moest worden en ook omdat het rijden langer duurt vanwege de weg-werkzaamheden.

Er is gekozen in dit land; nu moeten de puzzelstukjes nog een geheel gaan vormen. Dat kan best ingewikkeld worden. We zien het wel. In een interregnum staan veel zaken even stil. 

Astrid Lindgren

Zeg nou eerlijk, wie kent er Astrid Lindgren niet?! De schrijfster van Pippi Langstrømpe (Langkous). Van boeken als Alle vi børn i Bulderby, Brøderne Løvehjerte, Emil fra Lønnebjerg, Ronja Røverdatter en nog veel meer. Ik schrijf de namen in het Deens, maar makkelijk te snappen in het Nederlands, nietwaar. 

Gisteren was er een documentaire over deze schrijfster. Onze gemeente houdt een weekend per jaar een documentaire-festival in samenwerking met de bibliotheek en de bioscoop. De kaartjes waren gratis en ik had er twee besteld. Omdat de chef niet echt heel gezond is momenteel ging een vriendin gezellig mee. Nou zeg, de zaal zat vol!

D. 20. MARTS kl. 19.00 - A WORLD GONE MAD: WAR DIARRIES OF ASTRID LINDGREN

Voordat Astrid Lindgren een beroemde schrijfster werd, was ze een jonge vrouw in  Stockholm in de dertiger jaren. Ze schreef artikelen, kleine verhaaltjes en rijmpjes, maar was nog geen echte schrijfster. Toen er donkere wolken aan de horizon verschenen en een wereldoorlog in zicht kwam, zag ze vol wanhoop toe. De eerste september 1939, waar Duitsland Polen binnenviel en de oorlog ontketent, begint ze met het schrijven van een dagboek en in al die jaren bleef ze erin schrijven. Er waren kisten vol!

Zin voor zin zet Lindgren in woord en uitgeknipte krantenknipsels haar gedachten op papier. Ze schrijft over leven en dood, over de rol van de kunst in de schaduw van de oorlog. Over rationering, illegale folders en Joodse vluchtelingen. Deze vele dagboeken zijn de basis voor deze elegante, menselijke film die ze verdient. Met mooie reconstructies van haar leven in Stockholm en Skærgården (archipel) en met verhalen en filmpjes van haar familie (dochter, kleindochter en achterkleinzoon). Je hoort ook hoe en waarom Pippi Langstrømpe tot leven kwam.

Toch anders.

's Lands wijs's-lands eer. 

Ik lees altijd even kort een Nederlandse krant en las daar ook over de verkiezingsuitslagen. Bijna overal staan de lokale partijen aan de top. Dat zie ik hier bijna nooit. Hier zijn de partijen die in de regering zitten vertegenwoordigd in de gemeenteraden. Op die manier kunnen zij de plaatselijke problemen  naar voren brengen in de regering en er aandacht aan schenken. Luistert de tweede kamer naar die lokale partijen bij jullie?         

Ook anders is het dat we de kant waar we slapen in bed wisselen. Dat zal best wennen zijn. Ik heb in 52 jaar de chef aan mijn rechterzijde gehad, maar omdat de wond beter kan genezen als hij niet op zijn rechterzij ligt hebben we de rollen (bedzijden) omgeruild. Dat met kussens in z'n rug helpt niet ;-) Ik ben benieuwd.

En anders dan anders lap ik deze keer (en hopelijk nog vele andere keren) niet zelf onze ramen. We hebben ons de luxe gegund een glazenwasser te huren. Gisteren voor het eerst. Joehei: ook de bovenramen zijn gelapt en zelfs de ramen van de werkplaats! Wij waren niet eens thuis... 

   Het kan dus ook anders...

Verkiezingen

In NL mogen jullie vandaag naar de stembus om gebruik te maken van jullie stemrecht voor de gemeenteraadsverkiezingen. Die verkiezingen hadden we hier vorig jaar. 

De komende dinsdag zijn hier de landelijke verkiezingen. Twaalf partijen staan klaar om gekozen te worden. 

En zodoende doken Lisbeth en ik weer op bij een kiezersbijeenkomst, dit keer in het plaatselijke gymnasium. Je wordt er immers altijd wijzer van!! 

Weer met een fantastische gespreksleider (de redacteur van de plaatselijke krant) zodat er geen ellelange smoesjes, uitvluchten of redevoeringen plaats vonden. 

Ik weet allang waar ik mijn kruisje ga zetten; nu ben ik meer dan zeker. 

DK is een vrij harmonisch land en ongeacht of het rode of blauwe blok wint gaat het om marginalen.

Vier thema's: Integratie en arbejdskracht, Onderwijs, De groene tripartite en Economie (vermogensbelasting). 

Natuurlijk mochten er ook vragen uit de zaal komen. Korte en duidelijke vragen, dat wel. Over de gezondheidszorg, problemen met openbaar vervoer, vooral het treinverkeer, de blijvende dure prijs over de Storebælt-brug, meer of minder bruggen contra het millieu, energie - meer wind en zon ipv atoomkracht, vrije dagen, speciaal onderwijs o.m.

Een heel goede info avond! 

Inkopen.

 

Ja ja, een mens moet toch wat anders dan binnen zitten. Omdat ik de hele familie heb uitgenodigd op een paaslunch en om de drukte rond Pasen te ontwijken, reden we gisteren de grens over naar het Scandinavian Park om blikjes limonade te kopen. Duitsland is nog steeds goedkoper dan DK. Natuurlijk blijft er dan ook wat snoepgoed aan je vingers kleven, maar we zijn er vandaag de dag goed in om er niet te veel van te snoepen. 

Vroeger, toen we jonger waren, toen de chef nog goed ter been was, reden we vaak door naar Flensburg. Lekker eten ergens in Die Rote Strasse, even over de markt struinen en door de winkelstraten. Maar dat was vroeger. Ach, ik mis het niet hoor. Alles heeft z'n tijd.

Enfin, de voorraad is weer aangevuld. Nu nog bedenken wat ik voor de paas-lunch ga maken.  Over een paar weken is het alweer zover. Maar het voorjaar mag gerust wat opschieten!!

Een lunch en een boek en een lentefoto

...Hierachter ligt de Lillebælt...

Ik ging lunchen met mijn dochter bij het Frede-Café in het Kolding Storcenter. Een "stjernekast", twee gebakken scholfileetjes met garnalen en garniture. En gezellig "ouwehoeren" zoals ze dat in Brabant zeggen.

Eerst hadden we natuurlijk rondgekeken bij diverse modezaken want je wilt toch weten wat de nieuwe voorjaarscollectie brengt. Nou, bloemetjes dus ;-)

Mijn boek is uit en wat ben ik veel te weten gekomen over de burgeroorlog, de vluchtelingen, over Chile en Venezuela. Een boek dat moeilijk weg te leggen is.

"Largo pétalo de mar" / "Bloemblad van zee "/en hier: "Håbets skib".

Gaat over Spaanse vluchtelingen die na de burgeroorlog in 1939 naar Chile voeren met het schip Winnipeg dat de dichter Pablo Neruda gecharterd had. 

Na de Spaanse burgeroorlog (wat een vreselijke oorlog!) vluchtten honderduizenden Spanjaarden naar Frankrijk en woonden daar onder mensonterende omstandigheden. De Chileense dichter en diplomaat Pablo Neruda kreeg de opdracht van de Chileense regering om een aantal van deze vluchtelingen te helpen met een nieuw leven op te bouwen. Het vrachtschip Winnipeg werd omgebouwd tot passagier schip en nam in 1939 2200 vluchtelingen aan boord. De vluchtelingen werden hartelijk onthaald in Chile en velen bleven er voor altijd wonen en werden later arts, handwerker, bouwkundige, kunstenaar, leraar en ingenieur. Maar ook daar was het leven op den duur niet rustig meer..

Isabel Allende schreef het boek naar ware gebeurtenissen.

Kleurrijk en een film.

Iedere ochtend leg ik een klein puzzeltje op mijn mobiel en dít vond ik nu een heel kleurvol plaatje. Dit zou ik best zelf in huis willen hebben en als ik -tig jaar jonger was dat zou ik het (misschien) zelf maken. Ik weet waar men kan leren weven en een getouw kan leren opzetten. Maar daar heb ik helaas het geduld niet voor ;-) 

 

Gisteren waren de chef en ik naar de voorpremière van de film "I SWEAR". De aanbieding voor af en toe een voorpremière zit in het "Biografklub" paket. 

De film "I swear" (ik vloek) verteld het waargebeurde verhaal van John Davidsen. Als 15 jarige werd er Tourette bij hem vastgesteld en zijn leeftijdgenootjes stempelden hem als geestelijk gestoord, terwijl hij vocht met een lijden wat de meeste mensen niet begrepen.

Als volwassene vond hij zijn levenswerk door het verspreiden van meer begrip en kennis over mensen met Tourette syndroom.

In 2019 ontving hij een MBE (master buisiness enginering) en een medaille van koningin Elisabeth voor zijn inzet.

En echt, een mooie, interessante en gevoelige film.

87 + 3

Zevenentachtig vrouwen en drie mannen zaten gisteren te luisteren naar Jette Torp (bekend in dit land vanwege veel concerten en entertainment).

Og der må strikkes - Er mag gebreid worden, was de titel.

PS (voor de naaisters ) De bloes die ze droeg is gemaakt van oude tafelkleden en worden verkocht via Homemadeliving.dk en het ontwerp komt uit Herning.
 

twee van mijn brei-vriendinnen - we waren met z'n vijven

Wat een leuk arrangement! Ze zingt heel goed, leest wat korte verhaaltjes en gedichten voor en speelt gitaar. We zongen af en toe mee of we neuriën. Ze is zelf ook een breister en weet dat je heel goed kunt luisteren terwijl je breit ;-)

De eerste foto's zijn van mij; het filmpje is van eenzelfde arrangement in Randers.