Een verbetering en een verjaardag.

Een weekend in en ziekenhuis is enorm saai, vooral voor de zieken. Dan draait het op halve kracht, het winkeltje/kiosk in de hal is dicht en veel patiënten zijn naar huis. Het ging nog steeds niet goed met de chef, maar gelukkig kregen we gisteren beter nieuws. Het infectiegetal ligt nu op 48 (nomaal is onder de 10). Dat was een halvering sinds vrijdags. Als het zo doorgaat mag hij misschien volgende week naar huis. Maar hij zal nooit meer de oude worden.

Zondag was kleinzoon Casper jarig en hij had de hele familie uitgenodigd. Natuurlijk gaan hier de schoenen uit ;-)

Casper en Emma hadden een heerlijk lunch-buffet verzorgd. Met gebakken scholletjes, garnalen, warme pastei met bacon, een visslade, vleesbeleg, zalm en wat er zoal meer bij kwam. We hebben allemaal gesmuld en ik mocht wat foto's maken om naar de chef te sturen (en op het blog te zetten).

Links zit de jarige, naast Emma's broer en vader en hieronder een niet zo'n goeie foto van Emma. Daaronder Per en kleinzoon Philip en op de laatste foto  Caroline en haar twee halfbroers.

De nieuwe generatie, werd er gezegd en ineens realiseerde ik me dat ik het oude oma'tje was. Ach ach ;-) De oude generatie . 

Twee centimeter korter

De chef kreeg weer een CT-scan om naar de ruggengraat te kijken. De op-een-na onderste wervel is verkruimeld...weg...afgebroken. Waarschijnlijk door de bacteriën en heel merkwaardig is de pijn erdoor wat verminderd. De scan wees uit dat hij twee centimeter "gekrompen" is. Zijn infectiegetal ligt nog steeds te hoog, maar de medicijnen schijnen te helpen. Hij moet zeker nog een week lang in het ziekenhuis blijven; misschien meer. Hij is niet zo verdoofd meer als de afgelopen weken, wat fijn is. 

Hij zal een (lumbale)gordel nodig hebben om de rug te steunen en niet krom te gaan lopen. En een ander pacemaker is niet aan de orde, hij moet enorm oppassen dat er geen vocht ophoopt in zijn lichaam. Overal zijn pilletjes voor (en tegen). Gemakkelijk is het niet, maar om het met Toon Hermans te zeggen "Heb het leven lief".

Mijn dagen gaan met ziekenhuisbezoeken, gras tussen de stenen uit peuteren, wat knip-en snoeiwerk in de tuin, de was (hij wil het liefst zijn eigen kleren aan i.p.v. ziekenhuiskleding), een koorochtend, en gisteren was ik uitgenodigd op het eten bij een vriendin. 

Sandra maaide het gras 🙏 voordat er meer regen komt en morgen ga ik mee naar kleinzoon Caspers verjaardag. Pfft, hij wordt al 24! Merkwaardig genoeg gaan de dagen sneller voorbij dan verwacht. 

Een 90.ste verjaardag, verbetering en nog meer.

Benny werd 90. Ik ken hem al 45 jaar. Hij was de eerste die mij een baan aanbood in Denemarken en hij, plus mijn destijdse collega's zijn mijn oudste en beste vrienden. Omdat Fredericia niet zo'n hele grote stad is kom je altijd mensen tegen die je kent. Dat maakt zo'n feest echt heel gezellig. 

Een drie gangen menu met alles erop en aan in het restaurant bij de jachthaven. 

De jarige, die ik (hem ongewis) aan het eind van de middag knipte. 

Ik kende zijn overleden vrouw, ken zijn kinderen en kleinkinderen, die nu zelf weer kinderen hebben en we hebben al heel wat feestjes gevierd.

De chef kreeg die zondagmiddag bezoek in het ziekenhuis van kleindochter Caroline en haar vriend Mark. Ook zijn zus uit Aarhus kwam een aantal uren.

Het gaat eindelijk beter met het bestrijden van de infectie van de chef. Nu staat de "teller" op 64. Hij blijft drie maal daags aan de intraveneuze antibiotica en krijgt daarbij een berg pijnstillers. Hij kan weer wat lopen met de rollator, maar moet zeker tot en met de 21 september in het ziekenhuis blijven. En tja, het hart zal nooit meer pompen zoals vroeger...

Intussen regel ik de dingen van de dag. De flat waarvan we de sleutels kregen heb ik opgezegd. Omdat het nog steeds erg stil is op de woningmarkt hebben we besloten om de zaak wat rustiger af te wachten.. Ziek zijn, een huis in de verkoop, de tuin bijhouden..da's voorlopig genoeg. We vinden vast iets anders als het moet. Da's niet zo heel moeilijk hier.

Het dagelijks leven kabbelt verder.

De rugzak met mijn sportspullen staat klaar. De gymnastiek begon vandaag met het najaars seizoen. Morgen zal ik spierpijn hebben!

Ik merk wel dat er elk jaar wat lichamelijke klachten bij komen. Mijn knie en mijn rechter schouder... zijn allebei verouderd. Maar niet oefenen/trainen is geen optie!

Ik snoeide wat in de moestuin en daar kwam een jong haasje tevoorschijn. Dat zat onder de rabarber verscholen. Er is nog steeds eten genoeg voor het diertje in de tuin; smakelijk.

Ziekenhuis en andere dingen.

Hoe het nu gaat? Tja, niet goed en niet slechter. De bacteriën zijn moeilijk weg te krijgen en hij heeft nog steeds veel pijn. Hij krijgt elke dag een kruiwagen vol medicijnen en antibiotica, maar de infectie blijft. 

Hij is erg verzwakt helaas en de verpleging is bezorgd om hem. Ik (wij) ook.

Naast het aantal uren die ik in het ziekenhuis doorbreng zijn er ook andere dingen. 

Ik ging naar de film met dochter en kleindochter en vooraf gingen we een hapje eten bij restaurant Carlos. Lekker en gezellig.

De film "Nøjsomheden" is de eerste uit het bioscoop-pakket. Een Deense film en een goeie.

De naam Nøjsomhed (soberheid) is de naam van de flattenwijk waar minder bedeelden wonen. Daar woont Mona, die valt voor Nikolaj, een litteratuurstudent uit een welgesteld, cultureel progressief millieu. Het verhaal volgt de uitdagende ontmoeting tussen twee totaal verschillende werelden.

Mona leest graag en werkt in een boekhandel; litteratuur vormt voor haar een veilige haven, een ontsnapping aan het dagelijks leven dat wordt getekend door een moeder met verzameldrang en een harde realiteit met tante Tut (die haar leerde lezen) in het Hospice. Familiebanden en het doorbreken van patronen. Het verhaal gaat over liefdevolle banden, en de moed vinden om los te breken uit ingesleten familiepatronen en een eigen weg in te slaan.

Er zit veel humor en warmte in de film. En de acteurs zijn geweldig!

Helaas kan ik er mijn hoofd niet bijhouden om op jullie blogs te reageren met meer dan een kort zinnetje. Maar ik ben dankbaar voor jullie morele steun in deze tijd.

regen op komst
Die regen viel gisteren. Eindelijk, na vier maanden droogte in onze regio.

Mijn dagen breng ik door met vele uren in het ziekenhuis. Bedlegerig is hij (nog) niet, daarvoor heeft hij teveel pijn in zijn rug. Hij zit in een speciale stoel en af en toe rijd ik hem met de rolstoel naar beneden om even buiten een frisse neus te halen of in de foyer wat naar mensen te kijken. De infectie wil niet wijken en hij is er slecht aan toe.

Zaterdag kwam zoon met zijn gezin. Samen eten is gewoon fijn en gezellig. Gisteren bezocht ik een vriendin en aten we een pizza bij restaurant Efes. We keken uit op een cruiser in de haven en het muziekkorps dat weer naar huis ging.

Het koor ging weer van start en ook de breiclub is ook weer bij elkaar. Iets afwisseling moet er zijn. Familie is zo fijn, maar zonder vrienden kan ik niet (is dat niet een zin uit een liedje?)

Zware tijd

Gisteren was het onze trouwdag; nummer 51. Die "vierden" we in het ziekenhuis. Ik had een roos meegebracht, de chef had kleine taartjes besteld via de verpleging. 

Nee, het gaat niet goed. De bacterien die een paar maanden geleden zijn hartklap aanvielen zijn weer terug. Nu in het ruggenmerg en zijn rechter heup. Hij kreeg een pet-scan en vandaag weer een MRI om te zien of men het beter kan localiseren. Hij wordt volgepropt met antibiotica en pijnstillers. Nee, het gaat niet goed.

Daar gaan we weer

Met de ambulance moest de chef weer naar het ziekenhuis. Ditmaal is het niet het hart, maar een infectie. Waar die vandaan komt; who knows. Het is in ieder geval erg pijnlijk. Gisteren hebben ze van alles onderzocht, maar het is nog niet duidelijk. Zit het in de ruggengraat, in het nierenbekken of?? Hij moet in ieder geval nog een dag of wat blijven. 

Welvaart

We staan er niet zo vaak bij stil dat we in een welvaartsstaat leven, nietwaar? Er zijn zoveel klachten over de politieke besluiten, over wat we niet hebben in plaats van wel.

Nou ben ik gelukkig een tevreden mens. Een mens dat ook tegenslagen kent en moeilijke tijden. Maar dan denk ik aan de medische hulp die gratis verstrekt wordt. Dat komt vooral de chef ten goede, want als ik dat alles uit m'n portemonnai moest halen dan was het hier in huis droevig gestemd. 

Dan denk ik ook aan het feit dat er voor iedereen de mogelijkheid is voor "Livslang Læring", levenslang leren waardoor kleindochter na haar eerste opleiding de mogelijkheid beet pakte om een nieuwe opleiding te volgen (nu heeft ze en bachelor). En de chef zelf, die na jaren gewerkt te hebben besloot om de opleiding van bouwkundig ing/ontwerper te doen

En dan zonder onkosten, want opleidingen en studies zijn gratis! Zelfs een studiebeurs kun je krijgen tot je 60 wordt ;-)

De flexibele en laagdrempelige arbeidsmarkt, die mij in staat stelde om diverse keren van job te wisselen zonder mijn pensioen te missen. En alle vervolgopleidingen die ik mocht doen.

De non-conforme omgangstoon, waar bij iederen "jij-en-jou" is op een respektvolle manier. 

De goed georganiseerde kinderopvang van baby tot en met schoolkind. Het zwangerschaps-en ouderschapsverlof van een heel jaar, dat de ouders onderling mogen verdelen.

Tja, het kost wel wat in belastning. Veel zelfs, een van de hoogste in de EU. Maar daar krijg je ook veel voor terug. Zelfs als je zelf niet kunt bijdragen aan de samenleving, wordt er voor je gezorgd.

Het fijnste is dat ik in een veilig land mag wonen. 

(Ongelijkheid zal altijd bestaan. We komen nooit voorbij het "ik een beetje meer dan jij". Maar we proberen het gelukkig wel!)

Een kwestie van service (of niet)

We namen een kop koffie met een broodje in de stad. Een vriendin en ik; heel gezellig. Je kon nog fijn buiten zitten vandaag.

Ernaast ligt een juwelier. Ik had een nieuw horloge-bandje nodig en ja hoor, die lagen er. In alle maten en soorten. Een heel vriendelijke dame hielp mij met de juiste maat en kleur en ik kon wachten want ze wilde het meteen monteren. Het past precies. Hartelijk bedankt; hier kom ik graag terug. Prima service!

We liepen nog even de stad door, keken binnen bij een paar leuke winkeltjes en kwamen langs een tele-boetiek. "Hier krijg je echt heel goede hulp", zei Lisbeth. "Iets wat je niet krijgt bij die anderen". Ping: onthouden dus!

------------------------------------------------------------------------

Vorige week kreeg ik een brunch aangeboden van Inge, een van mijn mede-koor-zangers. Als dank voor het halen en brengen ;-)

We gingen naar Gelatti en oeps, daar ging het ietwat scheef. Waarschijnlijk een nieuwe serveerster. "We willen graag een glas bobbels en koffie. En jullie brunch aanbieding".

Het arme kind had een tablet bij waar alles digitaal ingeplot moet worden. "Twee koffie". "Nee", zei Inge, "graag een hele kan" (Denen zijn grote koffiedrinkers). "jamaar, ik heb twee koffie ingeplot en dat kan ik niet veranderen". Uh....Nou ja, laat maar zitten dachten wij en wachten rustig op het eten. 

Dat kwam in een soort kastje; leuk bedacht. Die glazen met bobbels hebben we nooit gezien; die hebben het tablet niet gehaald ;.).We haalden onze schouders op en kwebbelden gezellig door. We bestelden ieder nog een kop koffie, maar ze had de melk vergeten. Even vragen; daar kwam de melk eindelijk; de koffie was bijna koud. Wij zijn goede praters en de koffie raakte op. Of ik nog meer koffie wilde, vroeg Inge. Nee, graag wat water zei ik. Inge naar de bali waar er ditmaal een hele kan koffie verscheen ;-). Zonder vragen én zonder melk. Ik ging even informeren en kreeg één driehoekje melk. "Nou", zei ik, "da's wel weinig voor een hele kan". Hiha. Het was heel gezellig, dat wel en ik hoorde dat Inge bij het afrekenen zei dat de chef zijn/haar personeel beter moest instrueren. Alles moet geleerd worden en niet iedereen is even snugger. Helemaal mee eens. 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

De nieuwe lichting soldaten werd door de burgemeester uitgenodigt in het gemeentehuis. Ze moeten immers 11 maanden in deze stad verblijven. Ook de garnizoenkerk werd bezocht en een rondje door de stad en de wallen hoorde er ook bij. Service doet wonderen.Welkom!

De woningmarkt.

Gisteren kregen we de sleutels van onze flat en dat voelt: vreemd, raar, angstig, droevig en blij. De flat is helemaal geschilderd; er ligt een nieuwe houten vloer in alle vertrekken. Alles is gecontroleerd en werkt. Alles is opgeschreven en genoteerd. De flat is klaar... MAAR..

De woningmarkt ligt stil; er gebeurt gewoonweg geen fluit. In de hele stad en omgeving wordt geen huis verkocht.

Eerst gaven we de vakantie de schuld, toen de warmte en nu?? tja. Het is afwachten. Gelukkig hebben we een buffer om de tijd te kunnen overbruggen maar je zit in een "niet weten waar je aan toe bent" periode.

Ik ben blij dat we de zomer nog in ons heerlijke huis wonen; maar ik ben het "zat" om het gras tussen de tegels van onze grote oprit en de terassen te verwijderen. 

Ik vind het heerlijk om de was te zien wapperen aan de droogmolen, maar ik krijg de kriebels van al die struiken die eigenlijk gesnoeid moeten worden.

Laten we hopen dat de woningmarkt snel op gang komt.

De chef ziet het rustiger aan dan ik; de makelaar zegt dat het echt wel verkocht wordt; dat hoop ik!

Hier in de directe omgeving is alles wat je hart begeert. Hier de grote vijver bijvoorbeeld.

Ingezoomed: hier zie je de familie Zwaan. Vijf jonge zwanen waren er dit jaar. 

Zag jij het ook?

De zonsverduistering.

Zoiets zie je niet elke dag en hier bij ons was het zo goed en duidelijk te volgen. Ik zat op het balkon en zag de maan naar de zon toe schuiven. Heel langzaam. Het licht verdween zoetjes aan; het werd frisser; de vogels vielen stil. 85% van de zon verdween achter de maan. Echt heel indrukwekkend.

De volgende zonsverduistering komt in 2048 😇.Dat zal ik waarschijnlijk niet meer meemaken. Maar wie weet. Dan ben ik 97....

Dochterlief was weer terug van vakantie en haar kalender was meteen bijna volgeboekt met klanten. Ik kon gelukkig toch een heerlijke pedicure beurt krijgen en nieuwe lak op m'n teennagels. 

Wat doet ze het geweldig!

Een tour de Fredericia.

Een zomerse zondag vraagt om een toertje door en langs de stad. De chef op de scoot en ik op de fiets. De scoot rijdt niet harder dan 15; lekker rustig tuffen voor mij.

Via de rondweg reden we naar Fælleden. Daar hoorde je in de verte schiet-oefeningen. Het is militair-terrein, maar als er geen trainingen of andere "soldaten dingen" zijn is het open voor wandelaars en fietsers.

De kazerne (Ryes kazerne) is flink uitgebreid en de afgelopen weken zijn er zo'n 100 rekruten bijgekomen; mannen en vrouwen. Het terrein zal nu veel vaker in gebruik genomen worden.

Na Fælleden reden we naar beneden, naar het Østerstrand. Daar kun je 4 kilometer langs het strand fietsen via het Strandpad.

We belandden bij Café Østerstrand. Tijd voor een glas limonade en gezellig kijken naar de strandgasten.

Baywatch

Dan weer verder; omhoog de stadswallen op en door het parkje naar de grote zeehaven waar het cruiseship Spirit of Discovery voor anker lag. Da's een flinke dame zeg! 

Er stonden nog een paar veteraan-auto's op de parkeerplaats. Die witte volkswagen is van een kennis van mij. De auto is van 1967...Kijk, dan voel ik me een oldtimer. Ik heb in een veel oudere gezeten. Met zo'n armpje als richtingwijzer en een klein raampje achterin. Maar een auto ouder dan 50 jaar is al een veteraan ;-)

Tja, wat doe je eraan....genieten dus, van de tijd van nu ;-)

Het zijn de kleine dingen die het doen.

De jaarlijkse "kræmmermarked" is er weer. Een kræmmer is een marskramer en een kræmmermarked kun je dus het beste vertalen met het woord handelsmarkt. Het is ooit begonnen als een paardenmarkt. Paarden worden nog steeds gekocht/verkocht, maar alleen  op vrijdag. 

Op de markt wordt vanalles verkocht. De meeste prullaria is nieuw, versleten rommel is weg. Je kunt er Aziatische producten kopen, kruiden uit alle landen ter wereld, worst van reeën, elgen en rensdier, tassen, schoenen en kleding, kristallen, wierook en mobiel-abonnementen. Je kunt massage krijgen, een keuken bestellen of een bed kopen. 

Het lijkt op de weekmarkt in een Nederlandse stad ;-); zonder groente-en fruit.😀

De markt wordt gehouden op de velden tussen Madsbypark en de voetbalvelden van FC Fredericia. Heel dichtbij dus. De chef nam de scoot en het is lang geleden dat we zo'n hele markt bezocht hebben!! Dank aan de scoot!

Het was dit jaar kurkdroog wat het manoevreren makkelijker maakte.

We namen een ijsje en zaten op een bankje (ik) naar de mensen te kijken.

Natuurlijk was er ook een Tivoli met kermisatracties. Er was muziek en volop zon.

Het zijn inderdaad de kleine dingen die het doen!

De lichte nachten.

Wat ging dat snel! De tijd van de lichte nachten (6 mei tot 6 augustus) is alweer voorbij. Dat betekent ook dat het de laatste week van de schoolvakanties is. Vanaf maandag zal het weer drukker zijn in het verkeer.

Ik fietste gisteren naar het strand. Het was nog vroeg en veel mensen waren er nog niet.

Ik ging gewoon even zitten kijken en at een ijsje.

De wind kwam uit het oosten en aan het Østerstrand betekent het dat het water een een paar graden kouder was .  

We zitten nog steeds tussen twee hogedrukgebieden in. Dat geeft wind; best veel zelfs. Koud is het niet; hier bij ons zo rond de 22 graden. (gisteren was het 26).

Gisteren kwam de makelaar met haar assistente om een videofilmpje te maken. We vermoeden dat er meer flow gaat komen als de vakanties (en de warmte die ook hier hing) voorbij zijn.

Een videofilmpje... dat betekende dus weer: ramen zemen, opruimen, vloeren wassen en stofzuigen, alles laten blinken en de bad-en slaapkamers er uit laten zien als hotelkamers. Ergo: onpersoonlijk. Zo is het nu eenmaal. 

Over en weer..

Was dat bij jullie ook te zien? Die enorme invloed van de bosbranden in het zuiden van Europa. Die zorgden ervoor dat de hemel hier rood kleurde. Een mooi gezicht met een trieste oorzaak.

Ik ging eens de stad in om een broek te kopen. Niet alleen de chef valt af wegens ziekte, ik dus ook en kon alleen mijn broek(en) nog ophouden met een riem. Wat heb ik toch een hekel aan winkelen!! Echt waar...grrrrr.! In een aantal winkels is het aanbod veel te groot. Daar hangt alles hutje bij mutje op elkaar en dat werkt voor mij heel onoverzichtelijk. De kriebels krijg ik daarvan. Ik slaagde uiteindelijk bij een kleine zaak in het centrum waar ook nog eens een super behulpzame hulp was. 

Veel gebeurt er niet; de vakanties sturen de alledag. Naast de chef had ik ook een paar minus-dagen. Vreselijke buikpijn en totaal geen energie. Ik vermoed dat het van die nieuwe medicijnen komt die ik kreeg. Een maand aanzien of het helpt; of ik van die kriebelhoest af kan komen.

Kleindochter Caroline was jarig. 26 alweer. De tijd, de tijd.

Gewoon...

Als je kunt berusten in je lot is er veel gewonnen. Gelukkig heeft de chef dat ingezien. Het komt zoals het komt; overdenken en overhaasten gaat toch niet. En zo wordt het leven weer wat rustiger en gewoner. 

Mooie luchten, een paar buien die hard nodig waren en een paar afspraken. Ik ging eindelijk weer eens naar de kapper.

Vanmiddag geeft onze vroegere dirigent een concert in het kerkje van Egeskov. Ze speelt opera-muziek en wordt geaccompagneerd door een operazangeres. Ga ik heen met een kennisje.

Tussendoor blijf ik aan het poetsen om het huis schoon te houden voor de verkoop. Voor de meeste Denen zit de vakantie er weer bijna op en nu hoop ik echt dat er wat kopers komen. Duimen maar.