Hallows Eve

De avond voor Allerheiligen. 

Dat Allerheiligen op 1 november valt heeft te maken met het christensen van het oude geloof "Samhain", dat de Kelten met zich meebrachten. Zij vierden rond deze tijd de overgang naar de donkere dagen. Eén avond werd de poort naar het dodenrijk geopend en konden de levenden en doden samen feest vieren en dansen. De poort stond helaas ook open voor moordenaars en andere griezels. 

Dat geloof was moeilijk te veranderen, maar de kerk besloot om het samen te voegen en er Allerheiligen van te maken. De avond voor Allerheiligen, Hallows Eve is nu Halloween en overgewaaid uit het "verre" USA. Nadat de  immigranten (de Schotten en Ieren) het hadden meegebracht; net als later Santa Claus, de Nederlandse Sinterklaas.

Het cadeau van twee vriendinnen.

Die vriendinnen gaven mij voor mijn verjaardag een uitnodiging voor een lunch. Voor een donderdag, na de wekelijkse koor-oefening. Dat was gisteren. In het nieuw geopende restaurant Favn; bij de haven.

We namen ieder twee stukken smørrebrød en wat wás dat lekker! En wat een lieve vriendinnen heb ik toch 💓

Ik had een "losse" afspraak met mijn dochter om de derde film van de Biografklubben te gaan zien:

Fornuft og følelse, oftewel Sense and sensibility

Naar een van de boeken van Jane Austen.

Voor mijn literatuurlijst op de middelbare school moest ik Jane Austen lezen, maar eerlijk gezegd viel ik altijd in slaap bij het lezen van haar boeken. Van diezelfde periode las ik liever iets van de Brontë zussen. Op de tv werd van de zomer de serie Pride and Prejudice uitgezonden, maar na een halve film klikte ik al weg. Dus...ik had geen al te hoge verwachtingen van de film.

Maar okay, het viel mee. Prachtige opnames, goed acteerwerk en een vertelling uit 1812 over de betere burgerschap die de klos werd van het systeem waarin alleen mannelijke erfgenamen telden en vrouwen maar snel een welvarende man moesten zoeken. 

Na 57 jaar kan ik eindelijk het boek afstrepen. En achteraf gezien was het best een onderhoudende film. 

Over breien, broodjes en boekenzaak

Vandaag was het mijn beurt om de breiclub te hebben. Niet dat het een kruis is, hoor. In tegendeel, heel gezellig. Ik had gisteren broodjes gebakken en na 5 miuten in de warme oven waren ze om te smullen.

De chef kon "meegenieten" van ons gekwebbel.👴

Daarna fietste ik naar de stad waar s'lands beste boekhandel ligt. Zo'n winkel waar je rustig kunt rondsnuffelen in alle soorten en genres. Waar je een kop koffie en een boek kunt pakken en ermee neerzinken in een gemakkelijke stoel.

Waar schrijvers en ander goed volk voorlezingen houden, boekrepresentaties geven of gewoon voorlezen aan kinderen en grote mensen. Zoals vandaag.

Waar je altijd persoonlijk advies kunt krijgen.

   

"Sønneke", onze zoon is zondag jarig en vroeg om een goed boek. 

Nou dan ga ik naar Billunds Boghandel. "Als ik het wil ruilen heb ik een goede reden om zelf naar de boekenzaak te komen", zei hij. Hij vindt niks fijner dan daar rond te neuzen.

     

Je ziet me staan, hier waar ik een foto van een van een van de etalages maakte.
Shit, it's in Danish ;-)

 

Zou ik het ooit leren?

Halfhoge bruine laarsjes. Daar was ik naar op zoek. Onze stad is niet zo heel groot en ik vind het aanbod in de winkels nogal prijzig. Áls er dan een reklame verschijnt op Facebook waarin nou net díe laarsjes worden aangeboden voor een heel schappelijke prijsje, tja dan trap ik er weer in. Er kwam al snel een mailtje met "dank u wel; we sturen ze zo snel mogelijk op...." Dat is nu twee weken geleden; zucht. Het leek een Deense site, maar waarschijnlijk moeten ze uit China of Verwegistan komen. Laten we hopen dat ze arriveren voordat het kouder wordt. Eigen schuld, dikke bult!

Hahahahahaha.

Stoelendans

Nou zeg dat wel; de wintertijd is goed begonnen. Het stormde vannacht en toen ik opstond zag ik dat alle stoelen op het terras holter de bolter verspreid lagen. Maar goed dat er vandaag een uurtje bij is gekomen, kan ik lekker niksen op de bank met een boek en de schemerlamp aan.

Toch niet, want eerst met dochter en kleindochter naar de Krea-beurs hier vlak bij. Omdat het zo regende heeft Per ons weggebracht en opgehaald. Fijn niet door regen en wind te hoeven. Dit was de laatste beurs-dag en daarom gelukkig lang niet zo druk als de andere dagen.

Ik kocht twee brei-kits; een voor lange sjaal met motiefjes en een voor een winterhood; die wil Caroline graag. Meteen een kerstcadeau. Bij de winterhood zit een patroon, dus kan ik er ook eentje voor Emma breien.

Oh ja, een restje leer wat de chef nodig heeft om de band van de rollator te versterken.

Sandra vond een prachtige trui, maar de wol erbij was razend duur. Die wol heb ik vorige week bij de wolschuur gezien dus daar moeten we samen maar eens naar toe rijden.

Ik maakte een foto; ik denk dat de wolschuur ook het patroon heeft.

Maar tja, ik heb maar twee handen en te lang breien is niet goed voor mijn schouder. Rustig aan dan maar. In januari is ze jarig en dat geeft mij even wat langer tijd.

Vrijdagmiddag kwamen onze oude buurvrouw en haar dochter "buurten". Gezellig hoor! Anna is 90 geworden maar afgezien van wat problemen met haar ogen is ze zo fris als een hoentje. We hebben onze eerste vijf jaar in dit huis naast elkaar gewoond maar toen was hun oudste dochter al lang uitgezworven. Die dochter, Hanne, kwam na vele jaren weer terug in de stad en wij zagen elkaar op de gym. En zo kwam ook Anna weer terug in de kring van bekenden. Het geeft ook wat afwisseling voor de chef die daar maar "zit te zitten" zogezegd.

Ik bakte een appelcake. "Kun je er wat meer appels indoen?" vroeg de chef. Zo gezegd zo gedaan maar door al die appels werd de cake erg zacht en moest een tijdje koud staan. Hij was/is wel lekker smeuig. De dames genoten ervan. 

Nu ga ik even lege flessen en blikjes wegbrengen en meteen kijken of de parkeermeter automatisch op wintertijd is gesprongen.

Van heel slecht naar beter.

Het is een saaie, donkere dag vandaag. Maar dat geeft niet, want het gaat echt beter met de chef. Gisteren was hij op contrôle; de "cijfertjes" zijn okay, alleen zijn rug is echt een groot probleem. De arts wil een nieuwe CT-scan; over drie weken om zeker te zijn dat de infectie overwonnen is. Er is een mogelijkheid om de rug te versterken....maar er zit en abces onder in zijn rug. Misschien bacteriën, hopelijk iets anders, want als het bacteriën zijn dan gaat zo'n operatie niet gebeuren. En zelfs al zijn het geen bacteriën dan is het nog maar de vraag of een chirurg het waagt vanwege zijn hart. 

Zijn grootste wens is om in bed te kunnen liggen. Hij slaapt nu al twee maanden in een stoel.

Ik moet wandelen om mijn heupen en knie soepel te houden en vandaag reed de chef mee op zijn scoot. We haalden meteen wat boodschappen. Dat is gemakkelijk want hij heeft een mandje vooraan op de scoot. Ik haalde gepasteuriseerde eidooiers en citroenen, want ik had net een boek gelezen (van Ella Carey) dat in Italië speelde en daar droomde de hoofdpersoon van een Torta della Nonna. Die staat nu in de oven en ik ben benieuwd of het lukt. Ik ben immers geen Italiaanse Nonna.

We zitten al midden in oktober en de boemen zijn nog groen. En het gras groeit nog steeds...zucht.

Bij ons in de straat.

Onze jongste kleinzoon

Zeventien jaar werd deze heerlijke knaap gisteren. Hij heeft zijn contactlenzen in en zonder bril ziet hij er anders uit. Wel heel leuk.

Zijn moeder (onze schoondochter) maakte zich altijd zorgen of hij wel sociaal genoeg werd omdat hij enig kind is. Nou, een meer sociale, vriendelijke en behulpzame jongen is moeilijk te vinden. Opvoeding in de plus.

Als hij kwam logeren dan deden we altijd spelletjes. Bordspelen, kaarten, schaken. Dat laatste leerde ik hem en na een paar weken verloor ik elke keer. 

Zijn verjaardag valt altijd in de herfstvakantie en familie en vrienden zijn er vaak tussen uit. Ik zei dat ik natuurlijk wel kwam; met de trein en ik werd uitgenodigd voor een heerlijke brunch in het oergezellige café Fleuri.

Het café stond vol met prullaria, bloemenkransen, antieke spullen/schilderijen en alles was te koop 😀

Fleuri ligt op loopafstand van het station en we besloten om daarna de stad in te gaan. Het was Magic-festival (magiske dage) Eerder heette dat Harrie Potter festival, maar vanwege auteursrechten is het omgedoopt. 

Het is een kinderfestival maar heel leuk om te zien. Natuurlijk in en om de sprookjestuin (Eventyrhaven) blies een fee toverstof in je haren...

Hier kon je een uil op je arm vasthouden..

Er was nog veel meer te doen en te zien rondom het standbeeld van Hans Christiaan Andersen aan wie de tuin opgedragen is.

Als laatste nog een foto van de jarige met zijn ouders.

Terug naar huis met de trein die vandaag (bijna) precies op tijd reed.

(en met een Orange-gepensioneerde-kaartje is het veel goedkoper dan met de auto)

Handwerk

Denemarken is een handwerk-en nijverheidsland. Je wilt niet weten hoeveel handwerkzaakjes, wol-winkels en breischuren zijn. Gisteren was onze breiclub naar een gezellige boerderij in Grønnemose, waar ik ogen te kort kwam.

We kochten natuurlijk allemaal wat. Het was zo verleidelijk...zucht. Er was een fijne service en veel breisels zijn tentoon gesteld zodat je kunt zien en voelen wat voor materiaal er gebruikt is.

Eind volgende week komt de grootste beurs "Kreative Dage" hier in de stad; vlak bij ons. Die is....enorm groot. Gaan we vast even kijken, dochter en ik. Deze creatieve beursen zijn overal in het land te vinden. Er is niet alleen wol en stof maar duizend andere dingen waarmee je je tijd kunt doorbrengen. Mijn dochter zal vast naar alle borduurspullen kijken; ik hou me maar bij het breien.

Even wat anders

Ik lees nog steeds het boek van de rivieren in de hemel en in Tigris (Irak) vindt men, net als in vele andere landen (Bali bv) en streken een hoop beschermende geesten om aan te roepen.

Khidir voor de reizigers, Sore-Soran voor de winden, Mama-Rasan voor oogst, Pira-Fat voor de kinderen en vele andere.

Toen dacht aan al die heiligen die mijn grootouders kenden en vond dat we eigenlijk nog steeds in de ban zijn van de geestelijke wereld. Lees hier maar:

In de katholieke traditie heeft bijna elke heilige een persoonlijke taak.

Sint Anthonius is de beschermheilige voor verloren voorwerpen

Sint-Christoffel: de reizigers

Sint Blasius: keelpijn

Sint-Valentius: de verliefden

Sint-Barbara: de mijnwerkers

Sint-Cecilia: de muzikanten

Sint-Appolonia: kiespijn

Sint-Rita: hopeloze zaken

Sint-Dymphna: psychische zieken

Sint-Lucia: de blinden 

Sint-Franciscus van Assisi: de dieren

en dan natuurlijk Sint-Nicolaas : beschermheilige van kinderen, zeelieden en handelaren.

Ik wou maar even zeggen dat ik af en toe een schietgebedje opstuur naar Sint Anthonius als ik iets kwijt ben. Ook buiten de Roomse kerk zijn vele gebruiken gebleven, 

Op Valentijdsdag sturen mensen kaartjes naar hun geliefden, in onze auto hing heel lang een medaille met Sint-Christoffel, op 4 oktober krijgen alle honden een extra koekje vanwege dierendag, als kind kregen wij de "Blaasjes" zegen, op 13 december op Sint-Luciadag gaan in Scandinavië de Luciabruiden door de gangen met een lichtkroon op hun hoofd en op Sinterklaas.... nou ja, dat weet iedereen.

Overigens is de medaille met Christoffel kwijt geraakt en zelfs Anthonius weet niet waar die te vinden is. Ook bij het zoeken naar een oud horloge van de chef laat hij het afweten.

Verjaardag vieren.

Zaterdag; het ochtendgloren.

Bloemen, chocolade en twee kaartjes voor de oer-opvoering van de musical "Fang Vinden" geproduceert door onze eigen Musicalacademie en opgevoerd in het Musical-Teater in de stad. Dat kreeg ik als verjaardags geschenken. 

En natuurlijk de welverzorgde en aan-huis-geleverde lunch.

Wat familie-foto's 

Er werd gezongen voor mij; dat hoort er nu eenmaal bij in dit land. Eerst een Deens lang-zal-ze-leven en daarna het leuke verjaarsdagslied waarbij iedereen een instrument nadoet zodat je een heel "orkest" krijgt. 

Er kwamen papier en potloden op tafel en we deden een leuk "spel": het doorgeven van een tekst, omvouwen, een tekening, omvouwen een verklaring, omvouwen, een tekening etc. Heel wat afgelachen bij het voorlezen.

Er kwam zoetigheid op tafel (eigenlijk had ik een taart moeten maken/kopen besefte ik te laat, want niemand had het druk om naar huis te gaan). 

Carl vroeg Casper om een of andere formule. Dat werd uitgelegd op een servietje, wat naderhand door velen werd voorzien van lariekoek.

En langzaamaan brak de familie op. Jeff en Else wandelden naar het station en namen de trein; de een naar het oosten, de ander naar het noorden. De anderen namen de auto. Toen was het ineens kwart voor zeven...  Na een heel gezellige dag!

De chef heeft tot tien uur vanmorgen aan een stuk door geslapen ;-) Wat een feestje al niet kan presteren.

Gisteren een beetje jarig, morgen meer.

 

Het is moeilijk om een fijne verjaardag te vieren met de chef die zich ellendig voelt. Met een simpel ontbijtje want hij eet nog steeds zo slecht. Zelfs de "brunsvigerkage" ging er niet in. Het was nl brunsvigerdag ;-)

Het was ook koor-dag en mijn vriendinnen hadden een lied voor mij gevraagd. Dat ontroert  als een heel koor meezingt. 

Ik kreeg een bosje bloemen van van Birgit die altijd meerijdt, een uitnodiging voor een lunch van twee vriendinnen en een prachtige bos bloemen van onze dochter.

Ik kreeg veel telefoontjes, sms'jes en groeten van mijn Nederlandse neven en nichten. Dan kan Facebook toch iets dat leuk is.

We vieren mijn verjaardag morgen, met de hele familie plus een schoonzus en een zoon van Per. Het lunch-buffet wordt aan huis geleverd, dat besloot de chef. Geen gedoe met boodschappen en voorbereiding. De schalen enz worden zelfs opgehaald de dag erna! Dadelijk nog even wat zoetigheid halen voor bij de koffie en dan hoop ik maar dat het echt gezellig wordt en dat de chef het kan volhouden.

Over Belphegor en wentelteefjes

Ik kan het me echt niet herinneren deze tv-serie ooit gezien te hebben, Belphegor, het spook van het Louvre. Het was een Franse serie die naar gezegd heel West Europa in de ban had. "Vreselijk eng", zeiden mijn vroegere collega's tijdens de gezellige "kaffeslabberas" vanmiddag. De serie kwam in de herfst van 1965 op de buis en ik denk dat ik mijn hoofd ergens anders had. Zoveel tv keken we bij ons thuis niet. Heeft iemand van jullie de serie gezien?

(Een *kaffeslabberas* verwijst naar een informele en gezellige bijeenkomst waar mensen koffie drinken en taart eten, terwijl ze kletsen en socializen)

Overigens is de "The Phantom of the Opera" vast hiervan afgeleid.

Omdat Britta ons trakteerde op lekkernijen vanmiddag, had ik bedacht om dan maar wentelteefjes voor het avondeten te maken. Niet erg gezond misschien maar de vroege lunch met brood en zacht gekookte eitjes voldeed voor de chef. Veel honger heeft hij nog steeds niet en hij vindt wentelteefjes lekker. 

Oh die Lisa Jewel...

Lisa Jewel schrijft psychologische thrillers die je niet weg kunt leggen. De ene bladzijde na de andere tik ik weg. Ik las de laatste thriller op mijn tablet, daar blader je niet maar tikt ;-): Het boek:"Laat hem niet binnen". Spannend tot de laatste pagina!

Tussen de strijk, die ik al een week had uitgesteld, een bezoekje van een vriend van de chef en weer eens gras verwijderen van het terras door las ik.. Het eten was makkelijk vandaag. Naar wens van de chef was er zondagse soep.

Het boek is uit; het tablet laadt op. Straks wat anders uitzoeken. 

Ik hoorde iemand zeggen dat "krimi's" geen literaire boeken zijn. Misschien niet maar ik ken er best veel die erg goed en mooi geschreven zijn. Die lezen zo lekker weg.

PS: Het boek van Elif Shafak "Er stromen rivieren in de hemel" lees ik ook, maar dat is een boek dat ik af en toe even weg leg. Prachtige schrijfstijl!

Gisteren kwamen Sandra en Per gezellig op de koffie en er werd een grasmaaier gekocht. Ik krijg de grasrobot niet aan de gang vanwege een of andere digitale installatiefout en de chef kan pt niet helpen. Ik wil niet dat Sandra elke week met de hare moet sjouwen, zij heeft het druk genoeg. Enfin het gras is weer gemaaid en zolang het mooi weer is blijft gras groeien. Wij genoten de rest van de middag van de zon op het terras. De jassen gingen al snel uit. 

De chef heeft wat terugslag. Vooral psychische nawerkingen, maar ook wat problemen met de medicinering. Het blijft tobben helaas.

Dobbeltfejl (Dubbelfout)

Met de internationale titel "What lies between us" was dit de tweede film van het seizoen 26/27 van de Biografklub. Een goede, een hele goede! De film is een Oscar waardig (zegt de pers).

Poeha, wat een verhaal! Hoe de ene leugen de andere uitlokt. Ga zelf maar kijken want hij komt vast en zeker ook in de Nederlandse bioscopen.

Kleinzoon Carl werd woensdag 17 jaar! en vierde het dit jaar bij zijn vader: en zo gingen mijn dochter en ik naar de film! Altijd heel gezellig. Carl had zijn cadeautjes van ons de avond ervoor gekregen. Met 17 is het geen Lego of Playmobiel meer, maar mannenparfume en huidproducten. 

De week was er eentje van allerlei doe-dingen. O.a.de auto naar de garage voor een onderhoudsbeurt. De mechaniker bracht hem ook naar de keuring; dat zit weer goed voor de volgende twee jaar.

De breiclub kreeg een nieuwe app op FB. Daar zorgde Lisbeth voor bij wie we woensdag onze twee-wekelijkse brei-ochtend hadden. Daartussendoor is het bloed laten prikken (de chef) en telefoontjes van het ziekenhuis. Twee afdelingen houden zich op de hoogte; de hartafdeling en de medicijnse ivm de infectie.

Wat smakelijke hapjes maken voor de chef die nog steeds weinig eetlust heeft. Maar het wordt beter; gelukkig!

Donderdag was het koor. Er waren een aantal nieuwe leden bijgekomen en we vullen nu zowat het hele zanglokaal. Een leuk ding was dat we het laatste half uur altijd mogen kiezen uit de zangbundel en iemand vroeg om "Der er et yndigt Land" (Het is een lieflijk land), het Deense volkslied. Wij zijn een longen-koor en er zijn best veel ouderen die moeilijk ter been zijn, maar bij het zingen van het volkslied stond iedereen op ;-). De oude garde, hè. 

Overigens heeft Denemarken twee volksliederen en bij koninklijke gebeurtenissen speelt men altijd "Kong Christian stod ved højen Mast" (Koning Christiaan stond bij de hoge mast). Het gaat om het schip de Treføldigheden (Drie-eenheid) tijdens de slag bij de Kolberger Heide (1644) waar de koning een oog verloor toen de Zweedse kogels het hout om hem heen versplinterden.

Kinderboekenweek

Kinderboekenweek. Oh ik zou willen dat ze hier ook zoiets hadden, want wat heb ik daar fijne herinneringen aan!

Van jongs af aan nam ons moeder ons mee naar de boekhandel en elk jaar mochten we een boek uitzoeken. Wat was dat een kostbaar bezit! Van Pinkeltje en Kruimeltje via Alleen op de Wereld naar:

We gingen om de veertien dagen naar de bibliotheek. Die bij ons in de buurt was niet zo heel groot en ik denk dat ik zowat alle meisjesboeken die ze hadden geleend heb. Ik las ook die mijn broer had om Old Shatterhand en Winnetou. 

Ik kom uit een "lees" familie. en daar ben ik blij mee! We lazen en lezen nog steeds allemaal en ik kan nooit een boekhandel voorbij lopen of ik moet er even rondsnuffelen.

We kregen jaarlijks het "Winterboek" met Sinterklaas, kropen rond de haard en verloren ons in al die spannende verhalen. Of 's avonds in bed met een zaklampje onder de dekens. 

Ik heb de"lees-geest" doorgegeven aan mijn kinderen die ook stapels boeken verslinden. Tja, mijn kleinkinderen groei(d)en op in een digitale wereld en ik vermoed dat het lezen wat minder is geworden. Ik heb wel vaak mogen voorlezen toen ze klein waren; heerlijk vond ik dat.

Østerstrand

Een reiger en een zeemeeuw gingen pootjebaden.. Foto geleend van een FB vriendin.

 

Mormormad oftewel Oma's eten.

Mijn halfjaarlijkse vriendenclubje kwam weer bij elkaar. Deze keer bij Lillian (Lieller:-) die voor het eten zorgde. Ze maakte "farsbrød" en nee, dat is geen vaders-brood maar gehakt. Fars is gehakt en dit farsbrød gebruikt alleen varkensgehakt en bacon. Ouderwets eten uit de oude boekjes van Karoline's Køkken. Er werd gesmuld!! We waren met z'n achten en alles was "Schôn op", zoals ze op z'n Brabants zeggen.

De boekjes werden in de jaren 70 en 80 gratis door de post bezorgd en ik heb ze heel vaak gebruikt. Dat kun je wel zien aan het bovenste exemplaar, wat ik intussen van plakband heb voorzien.

In de braadpan en gegarneret met gedroogde pruimen en peren. Wij kregen er gepofte aardappels bij.

Tot slot een roomkaastaart! M'n liefje wat wil je nog meer!

Natuurlijk kwam het onderwerp "mormormad" op tafel en iedereen was het erover eens dat het ontzettend lekker was. Misschien is het nostalgie maar ook de tijd en aandacht dat aan destijds aan het eten besteed werd. Kant-en klare maaltijden waren er niet en fastfood was alleen te vinden in de worstenkraam waar je ook friet kon kopen.

De Karoline boekjes gingen met de tijd mee en ook "nieuwerwetse" levensmiddelen werden toegevoegd.In totaal kwamen er 9 boekjes en in 2012 kwam er een verzameld kookboek ter ere van het 50-jarige jubileum.

Het leuke is dat alle kleinkinderen van ons en die van mijn vrienden het heerlijk eten vinden. Net als wij vroeger van de sudderlapjes van ons moeder smulden. Van de zondagse soep en de stoofpeertjes . 

Ik ga weer eens in mijn boekjes snuffelen.....

Nunarput - ons land.

Nunarput (Ons land) is de naam van het Groenlandse volkslied. We zongen het in het Deens op ons koor, als hulde aan de Groenlanders. 

Een schouderklopje voor de diplomatie die het voor elkaar kreeg om de oude defensiealliantie van 1951 op te dateren in een nieuwe versie van 2026. Met de handtekening van Trump eronder sammen met die van Jens-Frederik Nielsen, voorzitter van de regering in Groenland en Mette Frederiksen, de Deense Staatsminister (zo heet een premier hier). 

Groenland is en blijft van de Groenlanders en is en blijft een zelfstandig deel van het Koninkrijk Denemarken; de gemenebest.

Groenlanders hebben hun eigen taal en leren Deens op school. Het Groenlands is een taal op zich. Kijk maar.

Nunarput utoqqarsuanngoravit .....ons eeuwenoude land. 

.....Inuttut inuuneq pigiuminaqaaq.....Als vrij volk willen we hier wonen. 

.....Saperasi isumaqaleritsi..... Beginnen met het geloven in onze eigen vermogens.

Een felicitatie voor de 54000 mensen (kalaallit'er) die er wonen. 

Na meer dan een week blog-stilheid ben ik er weer. Ik schreef laatst dat het beter ging, maar de dag erna ging het helemaal mis en belandde de chef op de IC. Gelukkig maar een dag, maar het was wel schrikken. Zo'n IC opname heeft enorm veel impack op de patiënt. Van hoopvol zakte hij terug in een impassie. Maar de intravenueze-antibiotica-kuur loopt ten einde en als je niet meer in behandeling bent dat moet je naar huis als dat mogelijk is. 

Een uitschrijf proces; gesprek met de arts en verpleging; een waslijst met opvolgende behandeling, bloedprikken, contrôle, telefonische "tjek-ups". Adios vijfde etage, kamer 33 ; de chef is weer thuis.

Tot nu toe zonder hulpmiddelen; hij kan de trap op naar boven (gaat wel moeilijk en is pijnlijk), maar in bed ligt hij hooguit een paar uurtjes, dan wil de rug niet meer. Gelukkig heeft hij een goede stoel om te rusten (slapen) en de rollator om in huis rond te komen. De antibiotica-kuur is nu in pillenvorm; hij heeft een rug-bandage, morfine en zijn "oude" pillen...en dat was het dan voor deze keer. 

En toch is het fijn om hem thuis te hebben. Om de dagelijkse dag weer op te pakken. Om niet meer naar het ziekenhuis te rijden. Weer tijd om wat in huis te doen en in de tuin.

Ik bak een appelcake; maak wentelteefjes om zijn eetlust wat op te peppen. Ik heb weer drie liter wasmiddel gemaakt en de vloeren gedweild. Gewone dingen; geen ziekenhuis-luchtjes en drukte. 

Ik ga boodschappen doen; een wandeling maken en vanmiddag komt een vriendin op de koffie. Sandra komt vaak even binnenwippen; Jeff en Ivona waren er zaterdag; schoonzus (die we hier faster Else noemen; faster komt van far's zuster); kwam zondag. 

Family and friends; fijn dat ze er zijn 🙏