Inkopen.

 

Ja ja, een mens moet toch wat anders dan binnen zitten. Omdat ik de hele familie heb uitgenodigd op een paaslunch en om de drukte rond Pasen te ontwijken, reden we gisteren de grens over naar het Scandinavian Park om blikjes limonade te kopen. Duitsland is nog steeds goedkoper dan DK. Natuurlijk blijft er dan ook wat snoepgoed aan je vingers kleven, maar we zijn er vandaag de dag goed in om er niet te veel van te snoepen. 

Vroeger, toen we jonger waren, toen de chef nog goed ter been was, reden we vaak door naar Flensburg. Lekker eten ergens in Die Rote Strasse, even over de markt struinen en door de winkelstraten. Maar dat was vroeger. Ach, ik mis het niet hoor. Alles heeft z'n tijd.

Enfin, de voorraad is weer aangevuld. Nu nog bedenken wat ik voor de paas-lunch ga maken.  Over een paar weken is het alweer zover. Maar het voorjaar mag gerust wat opschieten!!

Een lunch en een boek en een lentefoto

...Hierachter ligt de Lillebælt...

Ik ging lunchen met mijn dochter bij het Frede-Café in het Kolding Storcenter. Een "stjernekast", twee gebakken scholfileetjes met garnalen en garniture. En gezellig "ouwehoeren" zoals ze dat in Brabant zeggen.

Eerst hadden we natuurlijk rondgekeken bij diverse modezaken want je wilt toch weten wat de nieuwe voorjaarscollectie brengt. Nou, bloemetjes dus ;-)

Mijn boek is uit en wat ben ik veel te weten gekomen over de burgeroorlog, de vluchtelingen, over Chile en Venezuela. Een boek dat moeilijk weg te leggen is.

"Largo pétalo de mar" / "Bloemblad van zee "/en hier: "Håbets skib".

Gaat over Spaanse vluchtelingen die na de burgeroorlog in 1939 naar Chile voeren met het schip Winnipeg dat de dichter Pablo Neruda gecharterd had. 

Na de Spaanse burgeroorlog (wat een vreselijke oorlog!) vluchtten honderduizenden Spanjaarden naar Frankrijk en woonden daar onder mensonterende omstandigheden. De Chileense dichter en diplomaat Pablo Neruda kreeg de opdracht van de Chileense regering om een aantal van deze vluchtelingen te helpen met een nieuw leven op te bouwen. Het vrachtschip Winnipeg werd omgebouwd tot passagier schip en nam in 1939 2200 vluchtelingen aan boord. De vluchtelingen werden hartelijk onthaald in Chile en velen bleven er voor altijd wonen en werden later arts, handwerker, bouwkundige, kunstenaar, leraar en ingenieur. Maar ook daar was het leven op den duur niet rustig meer..

Isabel Allende schreef het boek naar ware gebeurtenissen.

Kleurrijk en een film.

Iedere ochtend leg ik een klein puzzeltje op mijn mobiel en dít vond ik nu een heel kleurvol plaatje. Dit zou ik best zelf in huis willen hebben en als ik -tig jaar jonger was dat zou ik het (misschien) zelf maken. Ik weet waar men kan leren weven en een getouw kan leren opzetten. Maar daar heb ik helaas het geduld niet voor ;-) 

 

Gisteren waren de chef en ik naar de voorpremière van de film "I SWEAR". De aanbieding voor af en toe een voorpremière zit in het "Biografklub" paket. 

De film "I swear" (ik vloek) verteld het waargebeurde verhaal van John Davidsen. Als 15 jarige werd er Tourette bij hem vastgesteld en zijn leeftijdgenootjes stempelden hem als geestelijk gestoord, terwijl hij vocht met een lijden wat de meeste mensen niet begrepen.

Als volwassene vond hij zijn levenswerk door het verspreiden van meer begrip en kennis over mensen met Tourette syndroom.

In 2019 ontving hij een MBE (master buisiness enginering) en een medaille van koningin Elisabeth voor zijn inzet.

En echt, een mooie, interessante en gevoelige film.

87 + 3

Zevenentachtig vrouwen en drie mannen zaten gisteren te luisteren naar Jette Torp (bekend in dit land vanwege veel concerten en entertainment).

Og der må strikkes - Er mag gebreid worden, was de titel.

PS (voor de naaisters ) De bloes die ze droeg is gemaakt van oude tafelkleden en worden verkocht via Homemadeliving.dk en het ontwerp komt uit Herning.
 

twee van mijn brei-vriendinnen - we waren met z'n vijven

Wat een leuk arrangement! Ze zingt heel goed, leest wat korte verhaaltjes en gedichten voor en speelt gitaar. We zongen af en toe mee of we neuriën. Ze is zelf ook een breister en weet dat je heel goed kunt luisteren terwijl je breit ;-)

De eerste foto's zijn van mij; het filmpje is van eenzelfde arrangement in Randers.

Het is niet alles rozengeur..

 ...maar eerst een foto van een schtterende zonopkomst. Het weer laat zich van haar beste kant zien. s'Nachts een beetje nachtvorst, overdag volop zon. Ik hoop zo dat het voortzet en dat ik ook hier wat bloemkes kan zien opkomen.

Ik was op de jaarlijkse contrôle bij de huisarts en daar was wat verwarring. Eigenlijk had ik het bloedprikken en de EKG gisteren moeten hebben, maar die afspraak was verzet en ik kwam daarom eerst bij de huisarts binnen en even later werd er pas geprikt bij de assistente. Mijn huisarts zei dat ze me de volgende dag zou videobellen met de uitslag. Wat is dat toch handig! Gelukkig was alles goed. Daaag, hopelijk tot pas tot over een jaar.

In de wachtkamer kwam ik een kennisje van mijn koor tegen. Die had een prachtig vest aan en na vragen zei ze dat het zelf gemaakt was. Via een link van haar kreeg ik het patroon en ik heb meteen wol besteld.

Zo is het maar net; in een kleine stad kom je heel vaak bekenden tegen ;-)

Nu maar hopen dat het lukt met dat vestje.

Gisteren weer met de chef naar het OUH in Odense. Die wond toch! En weer een andere arts. Tja, over veertien dagen terugkomen. Zo blijf je aan de gang.

Maartse zondag.

Ja, er staat maart op de kalender. Zojuist scheen er een heerlijk zonnetje dat nu even achter  een regenwolk schuilgaat. Als het droog wordt fietsten we vanmiddag even langs het strand en gaan een kopje koffie halen in de binnenstad. Als...want maart roert immers altijd zijn staart.

Hier staan de nieuwe rekrutten (95) voor het gemeentehuis. De kaserne is uitgebreid zodat er plaats is voor deze nieuwe lichting. Een speech van de burgemeester en even kennismaken met de binnenstad. Hopelijk blijft het vrede.

 

Zover schijnt de zon al naar binnen.

Dat geeft energie. Ik bakte een peperkoek/kruidkoek en besloot om ook een botertaart te maken. Die viel droog uit; te lang gebakken denk ik, of met een te hoge temperatuur. 

En we aten zelfgemaakte ayam pangang. Mmmm, heerlijk. Alleen was de saus iets té pittig; daar moest melk bij ;-)

Ik zie de zon weer tevoorschijn komen...dus, jas aan, muts op en voor de zekerheid een regenbroek in de fietstas.

Lente op komst en een avondje uit.

De thermometer geeft acht graden aan! Wat een verschil met vorige week. De vogeltjes scharrelen al rond op zoek naar nestmateriaal en de hazensporen in de tuin zijn met de sneeuw verdwenen.

Ik gooide de balkondeur van de slaapkamer wijd open, haalde al het beddengoed eraf en en zoog de hele bovenverdieping. Heerlijk. 

Gisteren gingen we naar de lang verwachte show / het concert : "Johnnie Cash, "The Legacy Continius". Huhej! wat een concert. Vertolkt door de Tennessee Four uit Nashville. Thomas Gabriel is de oudste kleinzoon van Johnny Cash en hij en zijn band schiepen een formidabele uitvoering. De zaal was uitverkocht; wij waren er vroeg bij met de kaartverkoop en zaten op de tweede rij. Een enorm gengageerd publiek, waarvan velen (af en toe) konden en mochten meezingen. Wat een stemming 💥. Het werd een latertje want er waren extra extra extra nummers.

In Randers, een plaats ten noorden van Aarhus woont een Elvis enthousiast (Henrik Knudsen) die in 2011 het MemphisMansion opende, een kopie van het huis waar Elvis woonde. Hij maakte er een museum van en langzaamaan kreeg hij kontakten in de wereld van Country muziek. Amerikaanse bands wilden graag op tournee in DK (misschien wel meerdere Europese landen) en via die kontakten kwam ook de wens en het idee om de nalatenschap van Johnnie Cash te promoveren. Hieronder het huis/museum. Ik ben er nog nooit geweest. Misschien deze zomer?

Een (bijna) tachtig-jarige vieren.

Je zou het niet zeggen maar deze heer hier wordt morgen 80 jaar. Omdat hij het feest eerder vierde met de familie nodigden wij, drie vriendinnen en ik, hem uit voor een feestelijke brunch bij Vivaldi. Dat waardeerde hij erg! Een brunch in plaats van een cadeau; leuk toch. Knud met vier wat oudere dames 😀😂😀. Het was echt gezellig maar na drie uurtjes (echt waar) braken we op.

Hij is een van die vrienden die ik al heeel lang ken. Al 48 jaar! Proost!

En wat is oud?!

Ergens las ik de vraag: wat is het oudste dat je in huis hebt?

Even nadenken...

Ik denk deze stoel. Ik kreeg hem voor mijn 17.de verjaardag van onze overbuurman die antieke meubels verzamelde. Van deze stoel had hij er maar één en de zitting was ook nog eens totaal versleten. Hij knapte hem op, vlechtte de nieuwe zitting en sinsdien is die stoel met mij mee verhuisd. Van studentenkamertjes, woningen in NL, België en nu staat hij hier in de hal. Fijn om op te zitten als je je schoenen aan of uit doet.

Ik vroeg het natuurlijk ook aan de chef. Hij heeft in zijn jonge jaren gevaren met Anglo Mærsk en op Borneo kocht hij deze dame.

Vandaag de dag kun je ze nog steeds kopen, maar deze is nog met de hand gemaakt. 

En zo zijn er vast nog andere oude dingen die hier in huis zijn. Een koffieservies van mijn schoonouders (met veel te kleine kopjes), een veelgekleurde vaas die ik van mijn moeder kreeg (die de chef zo lelijk vindt dat 'tie achter het gordijn staat) een oud bijbeltje van de oma van de chef, een gedichtenbundeltje (Guido Gezelle) nog van mijn vader... en vast nog meer dingen die ergens in de kasten en laden liggen.

Wat is het oudste dat jullie in huis hebben?

Wat is er nieuw?

 Dit keer een blogje met gewoon wat verzamelde foto's.

Deze is uit de Volkskrant van vandaag (jaja, die lees ik ook regelmatig). Ik dacht even na en inderdaad, vroeger was alles ook duur. Ik weet nog dat ik een spaarpotje had voor verjaardagen. Dat kinderschoenen gekocht werden als de kinderbijslag binnen kwam en dat etenswaren duur waren. En dat met toch twee inkomens! 

Ik schreef al eerder dat Post Nord geen brieven meer rond brengt. Het is DAO die het overneemt en dat heeft voor vele startproblemen gezorgd. Vrijdag zag ik de eerste post in de brievenbus liggen. Eentje uit NL van het pensioensfond en een uitnodiging voor een konfirmatie in april.

Eindelijk trad de dooi in en kon de auto gewassen worden. Wat was die vies zeg! Bij de was-hal las ik dit bordje: ik vertaal het even:

Verblijf in de washal tijdens het wassen is streng verboden.

Het is alleen toegestaan om in de auto te blijven zitten als je de App van OK gebruikt.

......

Ik zette het op FB met de tekst: Dat de App U mag beschermen 😇

Trump is nog niet klaar met Groenland. Nu wil hij er een hospitaal-schip naar toe sturen omdat de inwoners zo'n slechte ziekenverzorging hebben. Groenland zegt, nee bedankt! Wij hebben hier gratis gezondheidszorg, artsen en ziekenhuis en een Arktise helicopter service. Gisteren hebben ze nog een Amerikaan van een onderzeeër gered die acuut hulp nodig had.

Velen vinden dat het schip beter dienst kan doen in Gaza. 

Er stranden helaas kaskelot-hvaler (potvissen) aan de westkust. Zes bij Fanø en eentje in Noord-Jutland. Daar is niks aan te doen; ze verdwalen en komen is de verkeerde stroom terecht.

Oh ja, zei ik het al...Het dooit... eindelijk en de sneeuw is aan het verdwijnen. Eens zien of er erantisbloempjes onder liggen..

Zuid-west

De wind is gedraaid en waait nu uit het zuidwesten. Het vriest nog een beetje maar er is dooi op komst.

Ik reed gisteren nog even langs het Østerstrand. Mooi met al dat ijs op het water. De zon scheen en er waren heel wat mensen aan de wandel. 

Het voelt al warmer ;-) Haha.

Ik hou me vandaag nog een beetje gedeist. Heb een opgezette klier in mijn hals. Ik denk dat mijn immuunsysteem op volle toeren werkt om te voorkomen dat ik de griep krijg. Die heerst hier namelijk. Ik denk en hoop dat de griepspuit mij helpt!

Systemen?

Gisteren was ik met de chef in het ziekenhuis in Odense. De wond wil nóg steeds niet genezen...om gek van te worden!! Nu duurt het al meer dan een jaar. Zijn huisarts stuurde hem door en dat ging gelukkig sneller dan verwacht.

Op de afdeling plast-chirurgie is er misschien een behandeling te vinden...dus, afwachten. P.t. moet al het gaas-verband en de pleisters verbannen worden. Zijn huid kan er niet meer tegen. En ik moet een aantal keren per dag smeren zodat de huid soepel kan worden. Over veertien dagen terugkomen.

"U kunt het hele journaal zien op de site van de polikliniek (sygeplejekliniken) nietwaar". "Nee,wij hebben een ander systeem..".Uh...we zitten toch in dezelfde regio ?? Kijk, dat vind ik nou zo raar; dat de data die ze allebei moeten en kunnen gebruiken alleen telefonisch over te brengen zijn. Je zou bijna je eigen journaal onder de arm mee willen nemen. 

Het schijnt de schuld van de EU te zijn. Elke vijf jaar moeten de systemen opnieuw worden voorgelegd aan diverse EDB firma's om te zien wie het goedkoopste  (beste?) is. En het schijnt dat het ziekenhuis een andere kiest dan hier bij ons. Snap jij het?! Ik niet. 

Na afloop van het onderzoek snoepten we van (een veel te machtige) fastelavnsbolle en gingen gezellig koffie drinken bij Jeff.

Zo vliegen de dagen om. Het is alweer koor-dag. 

De omgekeerde wereld.

Het sneeuwt weer eens een keertje en het vriest flink. In Groenland vriest het ook, maar daar blijft de sneeuw weg. De globale opwarming is het meest te merken aan de polen. De ijslaag is aan het smelten. Dan stijgt het water in de oceanen en zeeën en ook Groenland gaat stijgen omdat de ijskorst het land dan niet meer naar onderen drukt. Ik denk niet dat ik dat nog ga zien, maar je weet maar nooit. Ooit was Groenland groen, vandaar de naam.

Ik was met de chef op controle bij de huisarts en vanuit de wachtkamer knipte ik deze foto. Toen sneeuwde het nog niet.

Het is nog steeds "dikke truien dag". Ben ik blij dat ik er een paar gebreid heb!

Vanavond gaan we naar de stand-up artiest Martin Kanstrup. Dat is een wens van de chef ;-)

Ik hoop dat het ophoudt met sneeuwen....dat rijdt een stuk fijner. Onze straat is een ijsbaan want straten waar de bus niet komt worden niet geveegd. Het zij zo.

Zon en sneeuw ...en echt koud....brrr

Mooi hè; de zon over de sneeuw. Eindelijk zon! Ik ging wandelen. Een mens moet er immers af en toe uit. Terwijl ik wandelde en naar de muziek van Logbankje luisterde belde de chef om te zeggen dat er en pakje klaar lag bij het afhaalpunt in Menu. Dat is normaal een kwartiertje lopen. Heen en terug deed ik er meer dan een uur over. De stoepen en fietspaden waren op veel plaatsen spiegelglad. Dat is vermoeiend en voorzichtig lopen. Enfin; ik heb weer een nieuwe föhn; het oudje had het opgegeven. En een frisse neus.

Vandaag is het fastelavns-søndag. De ton wordt aan duigen geslagen en er worden fastelavnsboller gehaald.

Carnaval wordt hier niet gevierd maar de oude gebruiken en namen van eeuwen geleden leven nog wel. Zo heette carnavals-maandag hier flæskemandag, varkensvlees maandag. Dinsdag werd witte dinsdag genoemd. Dan werd het witte brood opgegeten, met eieren en melk. Nog twee dagen om je buikje vol te eten, want daarna was het 40 dagen vasten; schraalhans dus.

 Kijk, daar doen we allang niet meer aan. En dit hieronder is ook in de vergetelheid geraakt.

Toen ik klein was, toen mijn vader nog leefde (hij was een gelovige man) hadden mijn broertje en ik een vastentrommeltje. In dat trommeltje gingen de lekkernijen die je tijdens de vasten kreeg. De inhoud mocht je pas met Pasen opeten (eigenlijk op paaszaterdag). Zoveel zat er echt niet in; er werd eigenlijk maar weinig gesnoept destijds.

Dienstplicht.

Alle mannen en vrouwen met de Deense nationaliteit, woonachtig in Denemarken en geboren na 1 juli 2007 worden opgeroepen voor de dienstplicht. Op defensiedag ondergaan ze eerst een medische keuring. 

Vanaf februari 2026 is de dienstplicht verlengd tot 11 maanden (voor de koninklijke lijfwacht  en de garderhuzaren 12 maanden). Je kunt in dienst bij het leger, de marine of de luchtmacht.

Als dienstplicht onverenigbaar met iemands geweten is, dan kan men een aanvraag indienen om als gewetensbezwaarde (burgerdienstplicht) te dienen. 

Een klein land met slechts zes miljoen inwoners... dit is de consequentie. Ik ben opgegroeid in een tijd van vrede. Dan is het best een beetje moeilijk te bevatten. Ik heb nog twee kleinzoons van 16 jaar....

Giv peace a chance

Fastelavnsris

Bij fastelavn /vastenavond - carnaval in Denemarken hoort ook "et fastelavnsris" en vastenavond-roede.

Die maken de kinderen - op school, in de BSO of thuis. Mijn schoonmoeder maakte er ook altijd eentje voor haar kleinkinderen.

De roede bestaat uit takjes van (meestal) beukenbomen. Ze worden volgehangen met uitgeknipte figuurtjes, altijd een kat, vaak een ooievaar, vogels en veren. Als laatste komt er wat snoep in.

De traditie is dat de kinderen ermee op het dekbed van hun ouders slaan om ze wakker te maken.

 Ze zingen dan : Fastelavn, er mit navn, boller vil jeg have . Boller op, boller ned, boller i min mave. Hvis jeg ingen boller får, så laver jeg ballade.

Vastenavond is mijn naam, broodjes wil ik hebben. Broodjes op en broodjes neer, broodjes in mijn maagje. En als ik geen broodjes krijg dan zorg ik voor problemen.

De traditie stamt uit de 18' eeuw en was een vruchtbaarheids symbool. Jongeren sloegen destijds elkaar met jonge beukentakjes om zo de levenskracht over te brengen.

Vandaag kun je fastelavnsris ook in de bibliotheek maken. 

Winter-weer

 Gisteren paadjes geruimd; vandaag meer sneeuw; zojuist, paadjes geruimd....Zucht

Mijn allereerste vrienden in DK.

Vanvond ga ik eten met de allereerste vrienden die ik maakte in dit, voor mij destijds onbekende landje. Toevallig rolde ik erin. Eigenlijk omdat de chef destijds voorzitter was van onze kleine woonvereniging Rønnehaven. Daar zat Vivian ook bij en haar man vroeg mij een jaar later of ik misschien wilde werken in hetzelfde centrum als hij. Halve dagen, om mee te beginnen. Wij waren intussen verhuisd en zorgden voor een oppas voor onze eigen kinderen in de ochtenden. Later werd dat "Fru Hansen" die als een reserve-oma voor de kinderen zorgde (en af en toe een dweil door de keuken en gang haalde). Mijn deeltijdsbaantje werd uitgebreid; behalve de ochtenden werkte ik nu ook een paar avonden en toen onze kinderen naar school gingen werd het een volle baan. Ik werkte er 10 jaar met veel plezier tot het tijd voor iets anders werd.

Mijn collegaas werden mijn vrienden; de vrienden die ik nu nog steeds heb. Sommigen zie ik heel vaak, anderen zeker een paar keer per jaar. Vooral nu, omdat we allen op leeftijd zijn en er al drie weggevallen zijn.

Mijn kinderen gingen dus niet naar een børnehave (crèche) en de SFO (BSO) bestond nog niet. Ze kwamen wel na school gewoon naar het jeugd-en jongerencentrum waar ik werkte. 

Tegenwoordig gaan de kinderen van 1-2 jaar naar een vuggestue (wiegenkamer), die van 3-5 jaar naar de børnehave (crèche). Daar werken gediplomeerde pedagogen en studerenden in opleiding. 

In de vuggestue is de normering, drie kinderen per pedagoog, in de børnehave 6 kinderen. Oh ja, er zijn ook de "Dagmoeders" die thuis kinderen opvangen en begeleiding krijgen van dagpleje-pædagoger. Die hebben meestal 4 kinderen onder hun hoede.

Wat kost het eigenlijk: (ik heb het omgerekend naar Euro - het tarief is voor hele dagen)

Welnu: Dagpleje : 380,00 . Vuggestue: 509,00. Børnehave: 274,00.

SFO (BSO) hangt af van leeftijd en het aantal dagen/uren. Van 59,00 tot 76,00 Euro. 

Er zijn hier weinig of geen grootouders die kinderoppas hebben, behalve natuurlijk bij ziekte. Want dan mag je niet naar de crèche.

Er komt nog meer....

Onze aardige buurman schoefelde een paadje door de sneeuw naar onze voordeur. Dat doet hij vaker, zo fijn! Ik zal een doosje chocola voor hem kopen, als dank.

Het was gisteren bar en boos, sneeuw en een keiharde wind; sneeuwstorm. Ik haalde gisterenavond de chef op bij de Makerspace in de stad en had een kwartier nodig om de auto voor de derde keer sneeuwvrij te maken. Heel voorzichtig rijden...Gelukkkig reed er niemand harder dan 20 km.

Wij hebben zo'n grote kas staan voor het sorteren van afval. Doe ik vlug even, dacht ik, totdat ik tot mijn enkels in de sneeuw stapte. De deksels waren niet omhoog te krijgen voordat ik de sneeuw eraf haalde. Twaalf centimeter. Er hangt nu weer een donkere lucht; er komt nog meer! Het gymnasium is dicht en op veel andere scholen komen alleen de kinderen die erdoor kunnen.

Volgende week is het hier wintervakantie en volgens het weerbericht blijft het sneeuwen. Dan kan de jeugd volop sleetje rijden hier op de wallen. Schaatsen? Nee, het ijs op de stadsgrachten is veel te dun. 

En dan schrijft mijn zus dat het in het zuiden van Nederland donderdag 10 graden was. Zucht; dat mis ik echt...een beetje vroeger voorjaar.

Wind

Héél lang geleden, ergens aan het eind van de jaren 60, zat ik op een strand in Zuid Frankrijk;  bij Cap 'd Agde toen Cap 'd Agde nog niks anders was dan een verlaten strand. Het waaide hard, nee, geen mistral maar het leek er wel op. Het strandzand kroop overal in. In je haren, je kleding, je mond en zelfs in je onderbroek. Je werd er gek van; iedereen vluchtte weg.

Hier hebben we al meer dan veertien dagen last van een ijskoude oostenwind. Die waait overal doorheen. Ook al heb je dikke wanten aan dan nog zijn je vingers half bevroren. Het raam kan maar even open anders verdwijnt de warmte als bij toverslag. Op het strand kun je niet komen; daar vliegt alles om je oren. En fietsen is moeilijk, zelfs gevaarlijk.

Poeha, we zijn hem nog niet kwijt die oostenwind. Echt, om gek van te worden. Een lichtpuntje is er: de zon hebben we de hele dag gezien. Die zon kan nu naar binnen schijnen maar oei oei oei; hier moet hoog nodig worden schoongemaakt; betrapt!

Ik heb werk genoeg de komende dagen. 

(ik hoor de chef al wegvluchten 😂)