Bededag.

In de namiddag kwam de zon door.

Witte broodjes.

Meteen na mijn werk zijn we naar Odense gereden.

Om het nieuwe huis te zien; om consult te geven én om Philip op te halen. Hij blijft hier twee of drie nachtjes slapen.

Dat is denk ik de beste bijdrage die ik kan leveren aan het huis-project.

Want natuurlijk moet er gebroken en geschilderd worden.

Nieuw behang in de kamer, nieuwe keuken en ga maar door.

Morgen is het Storbededag; grote gebedsdag. Ik denk dat er weinig mensen zijn die zich hechten aan de origine van het feest.Maar het is een vrije dag in het hele land. En op de vooravond (vanavond dus) worden er warme witte broodjes gegeten.

Ik had een zak meegenomen naar Odense.

...en die smaakten best!

 Nog even een advies....

Morgen rijden we (net als vele anderen) naar Duitsland om in te kopen. Philip mag mee; hij heeft zijn eigen pas.

Ballade.

Eerst de internet-ballade.

Gisteren: géén netverbinding.

Of het door die ene donderslag kwam, omdat de stroom uitviel in een nanoseconde, óf omdat het "kastje" bijna antiek was, wie kan het zeggen ?!

Geen verbinding dus!

En dat is lastig wanneer je een zaak aan huis hebt.

Bellen dan maar. 

"We kunnen misschien woensdag of donderdag komen".

Ja, duh, dat wordt te lang wachten.

Dan maar betalen, want dan komt de reparatiedienst wél.

't Is weer gemaakt, maar echt eenvoudig was het niet.

Een nieuwe box, een nieuwe opkoppeling....

Vandaag kwam de "eenarmede" van Elfi-data en die heeft het interne netwerk eens goed opgezet.

Nu maar hopen dat het blíjft werken.

Tot slot een ander soort "ballade" als afscheid van de ijsheiligen: 

"Singing in the rain".

Morgen "Singing in the sun"?

 't Is wel te hopen.

Bloemen

Tussen de buien door is het ons toch gelukt om onze potten en kruiken van bloemen te voorzien, zodat het er allemaal wat zomerser uit ziet. Alleen de zomer zelf laat even op zich wachten.

Ook de bakken in de groentekas hebben er nieuwe grond bij gekregen. Over een paar dagen gaan de tomaten erin; daarna de komkommers.

Kulturøen i Middelfart./ Cultuureiland in Middelfart.

Allé, zomer; we zitten op je te wachten!

Daghulp.

 Eigenlijk mag deze foto helemaal niet op het blog vanwege de wazigheid. 't Is maar om even de gezelligheid van de late namiddag te laten zien.

Deze foto is gemaakt na veel gedane arbeid.....

De far/morfar had voor zijn verjaardag een lijstje gekregen met dingen waarbij hulp werd aangeboden. Vandaag kwam de schone zoon om me te helpen met het winddoek op de zolder (dat wat tegen het onderdak zit). Dat hing al een tijdje los en er moest op vele plaatsen vernieuwd worden. Een vervelend werkje, want wij hebben en hele lange zolder, waar je alleen op je knieen rond kunt komen.

De schone zoon bracht mijn lieve dochter mee, die de hele beneden verdieping hier poetste, zodat het nu blinkt als een spiegel.

De kindertjes waren er ook bij; Caroline en Casper deden boodschappen en bakten een cake; Carl hielp iedereen op zijn manier en ik? Ik deed de voortuin!

We hebben een babi- pangang gemaakt en een pudding, waar ik vergeten was om er suiker in te doen; we hebben thee en koffie gedronken en ijsjes gesnoept. 

Nu is het weer stil hier.

Nu is iedereen aan een luie stoel toe. 

We gaan dus maar naar het songfestival kijken... Jij ook?!

En ik duim voor Nederland!

Regen?

Ach, een paar flinke buien hebben we gehad, maar die waren eigenlijk maar net voldoende om de droge grond op aarde te laten lijken. Maar enfin, we hoefden niet te sproeien. De plantjes hebben hopelijk wat meer houvast gekregen. Het onkruid kwam na een uurtje regen al tevoorschijn. Je zóu het wat!

Ook tevoorschijn kwamen de verkiezingsposters. 

De lichte nachten.

Als de zon rond middernacht niet meer dan 18 graden beneden de horizon staat (astronomische schemering genoemd), dan spreekt men van de lichte nachten. In Kopenhagen duren de lichte nachten van 6 mei tot 8 augustus, het meeste licht is het rond de zomerzonnewende de 21 juni, waar de zon slechts 11 graden beneden de horizon staat. Echt heldere nachten waar het niet donker wordt, vindt je op de noordelijke breedtegraden rond 58/59, waar het niet alleen in het noorden licht is, maar over de hele hemel. Het verschil tussen bijvoorbeeld Kopenhagen en Oslo of Stockholm is heel duidelijk. Als het de 21. juni bewolkt is, dan zal het volledig donker zijn in Kopenhagen, maar niet in Oslo.
Wikipedia.

...en blauw.

Vandaag juichen mijn plantjes.

Vandaag regent het namelijk.

Niet veel, een beetje motregen, maar alles telt.

De grond is kurkdroog en we hebben tot nu toe elke dag de plantjes in de voortuin gesproeid.

Gelukkig regende het vorige week maandag niet.

Toen was het zelfs prachtig weer.

De dag van Carolines Blå Mandag.

Dé dag, waarop de konfirmandjes van de zondag ervoor een feestelijke vrije dag houden om samen met hun klasgenoten 

de grote stad te verkennen; te shoppen, 

of "iets anders voor jongens" doen, 

naar Tivoli gaan en afsluitend een gezamelijk etentje hebben.

Rood en wit.

Een hele dag met zang. Leuk, maar best vermoeiend.

Traditiegetrouw was er een 4. mei concert in de Tavlehallen, waar dit jaar het Fredericia mannenkoor, her Beginnerskoor en ons Lunakoor aan meewerkten.

Ook volgens traditie was er samenzang met het publiek.

Vrijheidsliederen, vaderlandsliederen, liedjes over de liefde en over het leven.

Een kijkje uit het raam van ons oefenlokaal, waar we nog even een laatste repetitie hadden.

Na het concert was er een pauze van een paar uur, waarna het koor weer aanwezig was op de dodenherdenking bij het gedenkteken.

Rood met witte vlaggen; kransen, speeches en gezang.

Leve de vrijheid!

Nooit aan gedacht...

...dat ik met een simpel mobieltje verscheidene mogelijkheden heb om foto's te schieten.

Hier een impressie van vandaag:

spelletjes op onze mobieltjes

tjek sms'

het cadeau

Ivona en Sandra.

Alles in zwart/wit; voor de variatie.

Toegangswegen.

Doorkijkje vanuit Middelfart.

Morgen gaat het startschot weer voor de halve marathon. Van Middelfart naar Fredericia, over de brug, heen en terug.

De oude brug van Fyn naar Jylland wordt daarom morgen afgesloten.

Op de nieuwe brug zijn werkzaamheden aan de weg.

Op de autosnelweg van Fyn wordt al lang gewerkt, waardoor het verkeer slechts langzaam kan rijden.

Morgen is een grote auto-beurs in Fredericia, waar veel bezoekers verwacht worden.

Morgen viert de echtgenoot, far, svigerfar, morfar en farfar (zovele namen heeft de hoofdpersoon) zijn verjaardag.

Ik heb maar tegen de Fynboer (de bewoners van Fyn) gezegd dat ze maar vroeg moeten starten. Je weet maar nooit hoe vol de toegangswegen raken. 
En over de brug zullen ze toch echt moeten komen.

KoninginneKoningsdag.

Zijn verjaardag viel altijd op koninginnedag.

Niet dat dat hier gevierd werd, maar als "nederlandse van orgine" was het toch iets waarmee ik groot werd.

Vooral het jaarlijkse defilé langs het bordes van Soestdijk, want toen de koninklijke familie het idee kreeg om het land in te trekken, was ik al vertrokken uit de lage landen.

Maar de oranje koninginnedag zat als een nationaal kleinodie in mijn hersens gegrift.

Met z'n versierde fietsen, spelletjes op het schoolplein en een schoolvrije dag.

Ik ging wonen in een ander land en trouwde met een man die op "koninginnedag" jarig was.

Nu heeft hij voortaan de dag voor zichzelf.

Een koningsdag voor hem.

...daar kan toch wel een lachje af....(oeps).

Konfirmation

Konfirmation, confirmatie zou men zeggen op z'n nederlands, hernieuwing van de doopsbeloften zegt misschien meer.

Eergisteren was het Carolines dag!

Een maand geleden hadden Caroline en "morfar" al haar "dank je wel" lied geschreven; vorige week hebben Caro en ik de liedjes opgerold, in een mandje gezet, voorzien van ballonnen en een roze boa. Een "sangskjuler" noemt men dat, een versiering om liedjes in te pakken (net als bij sinterklaasrijmpjes).

Ik had ook een liedje bij op de dag zelf. Dat was verpakt in een tekenmap, waarop vele van haar eigen kindertekeningen prijkten.

Hier lopen we na de kerkdienst achter de broertjes aan.

Hier leest Caroline haar telegrammen en kaarten....

Hier helpt Casper met het noteren van de cadeautjes...

 Hier een kijkje op het overheerlijke buffet...

 ...en na het feest kroop het drietal even bij elkaar op Caspers kamer om tv te kijken.

Caroline confirmatie

 27 april 2014

Een van-alles-en-nog-wat vrijdag.

Wat doet een mens op een vrijdag?

Ik ging werken tot ongeveer half twee. Toen: 

* Naar huis, plantjes uitgepakt en water gegeven.
(die moeten morgen worden gezet).

* Een soort suprise gemaakt (dat doen we hier, om het liedje voor de confirmand in te pakken). Kan ik dus niet laten zien hier, want dan is de verrassing eraf.

* Sarah Bernard koekjes      

gemaakt.

*Stofzuigend door het hele huis gegaan.

* Met de eega een nieuw overhemd gekocht.

*Boodschappen gedaan.

*Naar dochter om een sjaal te halen die omgezoomd moest worden.

*Broodjes gebakken. (lekker voor morgen vroeg).

* Sjaal omgezoomd. 

* Cadeautjes ingepakt.

* Eten gekookt en opgeruimd......

De zon schijnt; de deur staat nog open; daar krijgt een mens energie van!

De kuur.

We hebben wat "afgesnotterd", de chef en ik.

Het was net alsof de verkoudheid van de ene op de andere overging. 

En of het nu is omdat de chef wat minder weerstand heeft dan ik, misschien is het wel omdat hij deze winter al een paar keer aan de peniciline moest, of misschien speelt de mannelijke genetica ook een rol......hij heeft het hard te verduren gehad de laatste paar dagen.

Maar vandaag kwam Caroline!

Wij moesten nog wat klaarmaken voor haar confirmatie zondag en toen bleef ze maar eten. Ze kookte in feite voor ons, leuk toch!

Zo'n middagje Caroline is de beste kuur voor mannenverkoudheid die je kunt bedenken!

Een weekje weg geweest...

's Woensdags naar de Efteling.

Géén files, géén lange wachttijden, géén drupje regen; wat is de Efteling dan mooi door de ogen van een vierjarige.

We begonnen bij het sprookjesbos, bij het kasteel van Doornroosje. Bij de allereerste schildwacht die zat te snurken bleef Philip al lange tijd stilstaan....en op die mannier is er héél veel te zien...

Met een fotoboekje van het park werd er in de auto nog veel naverteld over alles wat er te zien was.

Natuurlijk het meeste over de Fata Morgana. 

Maar je hoeft niet bang te zijn hoor; het zijn maar poppen.

Toen was het alweer donderdag en gingen we naar "Oma Anny".

Daar broodgegeten en toen nog even de stad in.

Oma Anny wilde nog wat kleding kopen en is goed geslaagd.

Vrijdag nog wat boodschappen doen en toen gingen Philip en zijn ouders weer naar huis.

En gisterenavond reden ook wij weer naar het hoge noorden en hebben het huisje in het bos weer voor een maandje afgesloten.

Ja, we reden langs de paasvuren, die vanaf de hoogte van Arnhem tot aan Hamburg overal te zien (en te ruiken) waren.

Tussen de paasvuren door...

Tussen de paasvuren door reden wij terug naar huis. Een gezellig weekje Nederland rijker.

De meeste tijd waren Philip en zijn ouders bij ons; dat geeft leven in de brouwerij (en een hulpje bij het schilderen).

Want het huisje in het bos moest een schoonheidskuur ondergaan.

De keukenkastjes zijn parelgrijs geschilderd en de muren en het plafond wit. 

We doen het met het oog op een hopelijke verkoop dit jaar. We hebben er van genoten al die jaren, maar er gaat toch ieder jaar veel werk in zitten. Heg knippen, regelmatig onderhoud en af en toe vernieuwingen kosten én tijd én geld. En we hebben al een huis hier, waar je je nooit hoeft te vervelen.

Dus....iemand interesse????

Maar enfin, schoondochter en ik lieten de heren schilderen en gingen op stadstoer.

Philip had z'n stepje bij en zat geduldig uit te rusten en te wachten op mama die in de paskamer stond.

Nøjjj, wat kan hij zielig kijken...

Dinsdags moesten we de oude twee- en driezitsbanken kwijt zien te raken. Eerst naar de Kringloop, maar die wilden hem niet.

Toen naar de "afvalverwerking" gereden. Gesloten. Er hing wel een telefoonnummer. 

Dag meneer. Ik heb een probleempje. Ik moet wat meubels kwijt, maar ik heb geen pasje of kaart, omdat ik uit Denemarken kom. Kan ik het toch morgen hier naar toe brengen?

Nou, dat denk ik niet mevrouw. Onze stortplaatsen worden door de inwoners betaald via hun belasting en daar mogen anderen geen gebruik van maken.

Maar ik wil er best voor betalen hoor. Ik kan toch moeilijk alles mee terug naar Denemarken nemen

Nee, dat snap ik wel mevrouw. Ik vind het ook goed dat u het vraagt. Maar we durven geen precedens te scheppen.

Zal ik het dan maar in het bos achterlaten, zodat de gemeente het op moet ruimen?

Weet u mevrouw, ik zit hier maar alleen. Ik zal het eens gaan navragen.

Kunt u mij over twee uur terug bellen?

Naast ons huisje in het bos woont een erg aardige man, die alles op zijn wagen laadde en voor ons naar de stort reed. 

..............morgen verder....

Paasvakantie.

Op weg naar huis.
Paasvakantie!

De week vóór Pasen is het hier vakantie.

De scholen zijn dicht.

Veel bedrijven ook.

Se 22.ste gaan we weer aan de slag.

Wat een wolken hè.

Er is geen druppel regen gevallen.

Prettige Paasdagen !!

Ook afgestreept !

Een keer per jaar is er visitatie voor de jongeren die naar mijn beroepelijke mening in aanmerking komen voor een STU = en Særlig Tilrettelagt Ungdomsuddannelse, oftewel een specifiek individele jongerenopleiding.
Als ik een aanvraag schrijf, dan houdt dat in dat de jongere het recht op deze opleiding heeft en áls het wordt afgewezen het wettelijk recht op klagen heeft.

Hier liggen drie mappen met in totaal 20 aanvragen, aangevuld met rapporten van psychiaters, dokters, psychologen en terapeuten, uitspraken van scholen en opleidingen, papieren van de jeugdzorg of het arbejdsbureau enz. enz. (wat ik allemaal heb moeten lezen).
Elke aanvraag is het product van een langdurend proces en daarom is het een verademing als het af is.

20 heb ik er geschreven voor de STU in onze gemeente; vijf heb ik geschreven voor schoolverlaters van de dovenschool, 2 voor jongeren die in een instituut wonen en 2 voor jongeren uit Vejle, die hier naar school gaan.

Vandaag heb ik de Fredericia jongeren overgedragen aan het visitatie-team in onze gemeente.
Met een persoonlijk commentaar natuurlijk.

Afkruisen dus!

Huisje kijken.

De makelaar, een aardige jonge vrouw, was uit bed gebeld om de komende woning van het slot te draaien. Het arme kind was griepig, maar er was de zoon veel aan gelegen dat vaders, die bouwtechnicus is, de woning goed kon keuren. Een bouwtechnicus kijkt toch meer professioneel rond in zo'n huis. Daarom hadden we zo'n dikke drie kwartier om alles te inspiceren. Philip was er natuurlijk ook bij en, oh groot geluk, zijn allerbeste vriend woont op de hoek van dezelfde straat. Het vriendje kwam net naar buiten en huppekee, ook mee naar binnen in Philips komende stekje. Het weer was goed en de meeste tijd speelden ze buiten onder het toeziend oog van de vader van het vriendje. Die twee krijgen vast een heerlijke zomer!

"Het huis is in goede staat", constateerde de bouwtechnicus, waarna álles nog een ekstra bekeken werd.

Een huis in drie verdiepingen; een zogenaamd tweelinghuis, waarvan er heel veel te vinden zijn in het Skibhuskvarter.

De huizen zijn rond de eerste wereldoorlog gebouwd door de scheepsreder Mærsk. Er lag toendertijd (en vele jaren lang) een grote werft in Odense en Mærsk bouwde de huizen voor zijn personeel. Destijds woonden er vier families in een tweelinghuis, nu maar twee. Bij alle huizen is een grote tuin, om groente te kweken.

De tuin die bij deze woning hoorde was iets kleiner dan de meesten.

In het souterrein, want dat is het in feite (kelder noemen ze dat hier) is een slaapkamer, een ruimte voor een prachtige werkplaats, een flinke provisieruimte en aan het einde van de gang een deur die naar de tuin voert.

Op de begane grond een flinke doorzon kamer en een doorkijkdeur naar een heerlijke keuken op het zuidwesten. Vanuit de keuken kom je op een lekker overdekt terras, dus ik denk dat de keuken dé woonruimte bij uitstek wordt.

Daarom werd er ook gerekend en op de vingers geteld of het mogelijk is om de keuken, die ergens uit de jaren 50 is, te moderniseren.

Ondanks de goede staat van het huis zal er toch een hoop werk verricht moeten worden. 

Niemand hoeft zich deze zomer dus te vervelen :-)

In de stad.

In de steden zijn de huizen duur, vooral in een stad als Odense. Als je dan nog speciale wensen hebt voor een speciale wijk van de stad, dan zoek je lang voor je iets naar je zin vindt. En als je feitelijk goedkoop huurt, tja, dan wacht je nog langer.

Maar nu hebben zoonlief en eega toch een huis naar hun hart gevonden.

Vandaag is de koopacte ondertekend en zondag mogen wij even mee gaan kijken.

Een huis in het populaire "Skibhuskvarter".

In de dorpen zijn de huizen goedkoop. Vooral in de leeglopende gebieden. De bevolking groeit hier maar met mondjesmaat, een paar duizend per jaar. We zijn hier nu met 5,5 millioen en dat is weinig. Hiervan wonen er 1,2 millioen in en rond Kopenhagen.

Plek genoeg dus, maar dat schept problemen. Dorpen lopen leeg, hele gebieden worden "achterstandsgebieden".

verwachte bevolkingsgroei  2010 - 2040

Onze stad ligt "in het midden" met een te verwachten kleine groei.

Tja.......................

Je hébt mensen....

Vandaag was ik een een klein dorpje omdat ik nog een meisje moet inschrijven voor een speciale opleiding. Een meisje met Down-syndroom, dat zelf niet aanwezig was.

De moeder woonde in een lieflijk huisje, twee onder een kap, met een rieten dak en ramen met kleine ruitjes.

Ik kon dan ook niet nalaten om het even te prijzen.....en toen begon het!

Ja, zei deze dame, ik heb een groot huis verderop in het dorp, maar dat ligt te dicht bij de weg en daar raakt Mia gestresst van. En ik kan het niet verkopen!

Ach, vervelend. 

Ja, maar ik heb het verhuurd; dan vang ik nog iets. Ik moet er natuurlijk wel de hele tijd een oogje op houden.

Mmmm, loopt het rond?

Ja, dat wel, maar ik kan gewoon niet verder in mijn leven voor het verkocht is.

Koffie? 

Ja graag. 

Iets erin? 

Een beetje melk alstublieft.

Ik heb alleen ecologische melk. Wij leven heel ecologisch. Als je hoort hoeveel mensen er ziek worden van wat ze in hun lijf proppen! Nee, geef mij maar natuurlijk eten en drinken. Ik heb ook kippen gehad. Dat vond Mia heerlijk; ze voeren en eieren rapen... Maar ik vond het teveel werk, dus nu zijn ze weg. Maar 't is maar niks zonder dieren. 

En de honden dan? 

Ja, de ene is hier blijven hangen toen mijn zoon hem vijf jaar geleden bracht voor een vakantieperiode en dit kleintje was de laatste uit een nest bij mijn dochter. Niemand wilde haar hebben, dus heb ik haar maar gekocht. Het geeft wel veel vuiligheid hoor.

Nu, zullen we maar? Kunt U  beginnen met een kort overzicht over de scholen, hulpmiddelen, diagnose enz..?

Ach, zo'n kind als Mia. Ja, ik hou natuurlijk veel van haar, maar wat een zorgen heb ik gehad en die worden steeds groter.

Ze neemt heel veel tijd in beslag en mijn twee oudste kinderen willen gewoon bijna geen contact met mij omdat ik altijd Mia op sleep heb. Ze is ook heel vaak ziek. Ik heb wat afgesukkeld.

Nou, ik schrijf even waar de opleiding zich op moet concentreren...

Misschien met hulp van apps op het tablet?

Ja, daarom heb ik dit tablet gekocht, maar ik kan er niet mee overweg en Mia gebruikt het nooit. Mijn zoon heeft er wat apps opgezet, maar ik snap er niet veel van.

Mijn kleinkinderen wel, die pakken meteen het tablet als ze binnen zijn. De jeugd van nu, daar kun je niet mee praten. Die hebben geen tijd voor mij!

Werkt U nog?

 Nee, ik kreeg een depressie toen mijn baas failliet ging 7 jaar geleden. Ik heb weken in bed gelegen van ellende.

Nu kan ik niets meer. 

Oh, m'n brood. Dat moet uit de oven; bijna weer vergeten. Ik vergeet alles. Kost me handenvol geld, alles wat ik weggooi.

Nu, ik ben klaar. Ik mail het naar U als het klaar is.

Zou Mia worden opgenomen? Ik zal wel weer overal buiten vallen! En is het wel de juiste keuze voor. Ik kan je zeggen, de school ! En de leraren!! Die deugen geen van allen..

Dag mevrouw.

Verraderlijke april.

Geen zon.

Ook geen regen.

Somber weer.

Koel, frisjes...aan de koude kant.

Verraderlijke april.....

Wij willen ook op de terrasjes!!

Havgus

Havgus (hauwgoes).

Zeemist.

De zon scheen.
De wind ging liggen.

14 graden....11 graden....8....7 graden.

De zeemist trok de stad door. Zelfs "hierboven", waar wij wonen, hadden we last van de mist.

Tja...

Hij staat er weer...

Terug van weggeweest. Meer dan een jaar geleden werd hij van zijn sokkel gelicht. Een kleine reparatie, dacht men. Maar het werd een groter karwei dan oorspronkelijk berekend. Hij was verroest van binnen; alle schroeven en bouten moesten vervangen worden.

Maar nu staat hij er weer; het eerste monument van de "onbekende soldaat", onze dappere landsoldaat.

Zo gaat dat..

't Is een drukke week geweest hier in Huize Hansen.

Ik heb gewoonweg geeneens tijd gehad om een blogje te schrijven.

Dinsdag was ik bezig van 8 uur 's morgens tot half tien 's avonds (koor inclusief) bijna zonder pauze, woensdag kwam de rust ook pas na tienen.

 Vandaag......pffftt, had ik (gelukkig) een conferentie. 

In een goed hotel, met een lekkere lunch, interessante tema's.....lekker rustig :-).

Er was nog eten over van gisteren, dus dat was vlug klaargemaakt.

Een avond vrij..!

We hadden nog bioscoop-korting-kaarten en zijn naar de film "Monica Z" geweest.

Een film van Per Fly (spreek je uit als Peer Fluu) over het leven van de zweedse jazz-zangeres Monica Zetterlund.

Waaauw, wat kon díe zingen!

Wat een leven!

Wat een ambitie!