Op de fiets.

Naar een idee van Joolz, die de weg van haar thuis naar haar werk fotografeerde..

Hier is mijn weg:

Langs de kerk -  Hannerupkirken - waar we ooit pal achter woonden en waar allebei de kinderen gedoopt zijn.

Langs de flats in Sønderparken.

Over twee spoorbruggetjes.

Door het bos.

Langs de sportvelden met de jachthaven op de achtergrond.

Door het parkje.

Langs de bloemenzaak en de fietsenmaker.

Door een typisch Deense villawijk, met z'n ligusterheggen.

Tot aan de plaats waar ik werk...UU-Lillebælt

Een puntje eraan..

....en dan is het afgelopen met vakantiekiekjes.

Het plaatsje Einruhr in de Eifel...

.. de rommelmarkt in Wanrooi...

...en koffie bij de Hema met ons moeder.

15 jaar.

't Is niet te geloven, maar ik heb nu een kleindochter van 15 jaar!

We waren uitgenodigd op een heerlijke brunch...

...en daarna wandelden we, traditiegetrouw, naar het strand.

Het water was maar 18 graden. Net genoeg voor pootje baaien..

Vriendin Emmely was natuurlijk ook van de partij.

Hoera! en Tillykke!

Een beetje meer vakantie...

Waarom zetten we eigenlijk alleen sierplanten in onze bloembakken?

In Trier, vooraan Hotel Deutscher Hof staan groentes - met stok in de bakken..

En hier was een bloemperk voorzien van allerlei bloemen met naamborden..

Het hotel had overigens bijenkasten op het platte dak en 's morgens werd er honing direct van de graat geserveerd. (Wij hadden voor een nacht een hotel - luxe).

Gezien in een etalage in Trier...

En we rijden weer verder...

......

En toen was ik hier...

... op de camping Villey le Sec in de Lorraine (Lotharingen).

We hadden onze tent langs de rivier de Moezel gezet.

Ja...we waren met een tentje. Heel primitief; alleen tent, luchtbedden en slaapzakken. Als het mooi weer is slaapt het heerlijk in een tent....

Alleen spullen voor het ontbijt bij; een mes en een kaasschaaf ; koffie op het terras van de camping.

Doorkijkje vanaf de camping.

De oneindige wegen liepen door velden en akkers. Alles zag geel vanwege de droogte.

Er was ook een heerlijk meer in de buurt (nou ja, zo ongeveer) om te zwemmen. 

..of te zonnen (luieren)...

We brachten ook een bezoekje aan Nancy..

....morgen meer...

Hier woon ik.

Op de fiets naar het strand.

Een containerschip vaart naar de haven.

Zon, zee en blauwe lucht.

Alledag.

 Het leven gaat gewoon z'n gangetje; alsof er niets veranderd is.

De zon draait iedere dag gewoon haar rondje; onze magen rommelen gewoon door; de koelkast blijft om inhoud vragen; het onkruid blijft groeien.

We wachten op de bijzetting vrijdag en intussen doen we die dingen die we anders na de vakantie gepland hadden.

De voortuin is weer netjes..

De heggen in de achtertuin en de moestuin zijn geknipt...

De was is weer klaar....

Goede vrienden zijn bezocht...

De chef print zoals gewoonlijk etiketten en posters..

Ik heb vandaag 25 potjes bessengelei gemaakt.

En we fietsen zo af en toe naar het strand en de haven.

Het voelt wel vreemd en onze gedachten zijn constant in Odense.

Maar het leven gaat door.....

Citaten

Als iemand weg gaat is het omdat iemand anders er aan komt.

Wat is dat toch met sterfgevallen en citaten....

Misschien zijn er zoveel omdat wij mensen toch allemaal op elkaar lijken en er velen vóór ons hun gevoelens kenbaar hebben gemaakt via spreuken, gezegdes en citaten.

Sommigen hebben het woord in hun macht; anderen lenen deze woorden.

Olivera wordt vrijdag begraven.
Vanuit de katholieke kerk in Odense.
Om een uur s'middags.

Hier stuurt men geen overlijdenskaarten.
Hier wordt gebeld, geschreven en door gegeven.
Hier worden bloemen gestuurd en er wordt een rouwboeket mee genomen naar de kerk.
..vrijdag..

Adieu voor altijd.

Olivera is heel vroeg in de ochtend gestorven.

Om vijf uur 's morgens.

In de lichte nacht.

De zon was al lang op.

Olivera, 

De moeder van Ivona, de Baba van Philip...

Net 60 jaar geworden....veel te vroeg...

Maar toch is het zo.

Adieu; adieu voor eeuwig.

Ik denk aan jullie...

Ik vouw mijn handen en stuur mijn gebeden vol medeleven en steun naar Ivona, haar zus, mijn zoon en alle mensen die Olivera (Ivona's moeder) kennen.

Gisteren is ze naar het ziekenhuis gebracht.

De ene long werkt helemaal niet meer; de andere zit vol vocht.

Ze kan niet meer praten; een beetje fluisteren.

Ze heeft veel pijn.

Misschien is het ook een longontsteking.

Misschien kunnen ze iets tegen de pijn doen.

Misschien.....

Jeff heeft een waak-lijst gemaakt.

We wachten......

In rood en wit.

En zo gingen de vijfde en zesde juli weer voorbij.

De jaarlijkse Frederica feesten.

De viering van de overwinning in 1864 :-)

De kleuren zijn natuurlijk rood en wit.

Dit dametje was er helemaal klaar voor.

De bloemen die gelegd worden....ook in rood en wit.

Het officiële boeket is gemaakt van eikenbladeren en rode en witte anjers. Maar veel mensen brengen iets uit eigen tuin mee.

De vele soldaten in oude uniformen moeten het vreselijk warm gehad hebben. Het was hier gisteren ook 30 graden.

Leuk dat er zoveel toeristen in de stad waren. Je hoorde Nederlands, Zweeds, Noors, Duits, Engels en talen die ik niet thuis kon brengen.

Fijn dat het deze keer NIET regende de vijfde juli.

Da's anders ook zo'n beetje de gewoonte..

Achterop de fiets...

Mijn oma had veel kinderen.

Mijn vader was de oudste en daarom heb/had ik een aantal "jonge" ooms en tantes.

Toen mijn vader ziek was heb ik een tijdje bij oma gewoond.

En oma zorgde ervoor dat een van de jongens mij elke woensdag- en zaterdagmiddag naar mijn vader brachten.

Achter op de fiets. 

Zonder mokken of klagen; altijd gewillig en met een lach.

Een van deze "jonge" ooms heeft de strijd tegen kanker verloren.

Maar hij blijft altijd in mijn herinnering leven..

...samen op de fiets!

Hij trappen....ik achterop!

Een veilig gevoel.

Verkouden of....

Het begon maandagavond.

Niezen, verstopte neus, beetje keelpijn.

Het zal wel een "zomerverkoudheid" zijn, dacht ik.

Dinsdag, woensdag en vandaag een beetje hetzelfde.

Van veel niezen tot uren niks mankeren.

Als ik binnen bleef merkte ik niet veel. 

"Misschien ben je allergisch voor pollen en sporen?":  zei mijn collega.

"Hier, neem een histamine-tabletje".

En dat hielp inderdaad. 

Tot nu toe. 

Ik heb weer een paar uur buiten doorgebracht, weliswaar onder de markiezen, maar ik snotter weer.

Ik zal toch morgen maar een nieuwe histamine pakken.

....er schijnen heel veel pollen te zijn, dit jaar.

En dat gecombineerd met zon, droog weer en wind....

Dat heb ik nog nooit gehad!

De schoolvakantie is begonnen.

Deze week.

Het is rustig op de wegen.

Wij hadden vandaag een zomer-vakantie lunch met collega's.

Sommigen hebben vanaf morgen vakantie; ik over een week...

Juli is dé vakantiemaand in DK.

De temperaturen hier?

Tussen de 24 en 28 graden.

Met een verkoelende wind.

Heerlijk, zo lang het duurt......

Tijd

" Oma, je mag pas auto rijden als je 18 bent, nietwaar?

- Hmmm, klopt.

- Ben jij al 18?

- Och ja, en nog een heleboel meer.

- Hoeveel meer? Hoe oud ben je dan?

- 64

- Da's toch niet zoveel meer dan 18! Hoor    maar:    18,19,20,21,22,23......63,64."

Nee, als je het zo opdreunt ben je vlug bij de 64.

En eigenlijk gaat de tijd net zo snel....weken lijken seconden; jaren zijn vluchtig als de wolken.

Sommigen leven lang...een lang leven.

De moeder van Ivona niet; haar tijd is binnenkort op. De artsen kunnen niets anders doen dan de pijn verzachten.

Mijn "jonge" oom kijkt hopelijk ook terug op alles wat hem goed gedaan heeft. Zijn tijd raakt ook op.....

En wij...de anderen. Je weet nooit wanneer het klokje "thuis" slaat... 

"Het leven is kort; breek de regels; vergeef elkaar snel; kus langzaam; heb lief; lach veel en vergeet nooit datgene dat je liet glimlachen".

Gouden dagen koesteren: zo-eentje had ik gisteren.

Naar Legoland met de "kleintjes", die deze keer niet aan een stuk met elkaar concurreerden.

Dochter en schoonzoon gingen mee.

Het weer was fantastisch.

Het park gezellig druk, maar niet overladen.

Van tien tot vijf uur waren we in Legoland.

Toen voelde deze blogger toch dat ze geen 18 maar 64 was :-)...