Overvaren.

Er wordt aan de weg gewerkt in een groot gedeelte van Schleswig. Dat betekent file, file en file. Van Hamburg af tot aan het Noord-Oostzee kanaal, dat wij het Kielerkanaal noemen.

Wij waren een paar daagjes in Nederland geweest en eigenlijk te laat aangereden.

Oef! Dat wordt filerijden!!

"Zullen we dan maar proberen om even na Bremen de snelweg te verlaten , naar de waddenkust rijden om met de pont over de Elbe gezet te worden?" Yes!

Afslag Horneburg en dan naar het noorden, richting Wischhafen.

Wat een mooi gebied. Daar kom je normaal nooit. 

Das Altes Land wordt het genoemd. De fruittuin van Duitsland. Het stond er vol met appel-, peren- en pruimenbomen, die natuurlijk rond deze tijd geoogst worden. Er waren daarom een aantal tractoren op de weg, die gelukkig geen echte opstoppingen veroorzaakten.

Heel het gebied rook naar appels; was doordrenkt van fruitgeuren. 

Er waren vele bedrijfjes die, zo te ruiken, appelsap, appelmoes, appelcider enz. maakten.

De pont had net aangelegd toen we aan kwamen rijden. Er varen vier ponten in routevaart. En de pont doet er zo'n 20 minuten over om naar de overkant te komen. De Elbe is breed.

Er kunnen best veel (vracht)wagens op.

Het koste ons 10 Euro.

Van Glückstadt over redelijke wegen naar het noordoosten tot we bij Rendsburg de autosnelweg weer opschoten.

In Denemarken regende het gisteren.

Vandaag zag de lucht er zo uit:

Hier geknipt uit het zijraam boven:

Tja, zo zijn we beiden weer volop aan het werk. Druk op de zaak thuis voor de chef en ik stond voor een workshop met deelname van Henriette van het ministerie van Onderwijs, Epinion en collega's van verschillende plaatsen uit de regio. Alles goed verlopen, gelukkig maar!

Nu nog mijn broer(tje) bellen om hem te feliciteren!

Na een ellendig jaar met die kolere-ziekte is hij er toch maar mooi doorheen gekomen. Dat moet vast gevierd worden!

De jarige.

De laatste in de rij; ons jongste kleinkind Philip wordt vandaag 6 jaar. Natuurlijk moesten we daarbij zijn!

We waren aan de "late" kant. Eerst was er nog een klant en daarna was er file op file. We reden anderhalf uur om 45 kilometer verder te komen. Maar welkom waren we in ieder geval!

We kregen broodjes en taart en daarna waren er lopende allerlei vormen voor pannenkoeken en snacks.

Blini's, pannenkoeken met zalm, met bacon, met appel en tot slot geflambeerde pannenkoekjes met ijs. Mmmmmmm.

Hoera voor Philip!

Nu verkleuren de bomen.

De vogels pikken de insecten en wormen op.

De bomen verkleuren ineens; vorige week was alles nog groen.

De barometer staat op "fair", maar het licht laat het afweten.

De herfst is gekomen.

De poes slaapt op de kussens van de tuinstoelen die nog buiten staan.

Nee, het is niet onze poes. Geen idee waar ze thuishoort, maar ze komt hier elke nacht slapen.

Zou ik maar een kussen in de stoel laten? Alle meubels en kussens gaan eind volgende week de kas in. Als de wintertijd aanbreekt.

Wat dan poes?

Herfstkleding.

Ik ben de ruimte achter de kasten, "de holte", weer ingedoken en heb mijn dikke truien en vesten weer naar voren gehaald. De zomerbloesjes en jurkjes kunnen weer aan hun winterslaap beginnen. Het is kouder geworden, tijd voor de winterjas.

De holte noemt Carl "de geheime kelder" ook al ligt het op de eerste verdieping. Daar wonen de kabouters in de kersttijd. Ik ben benieuwd of de twee jongsten dit jaar nog in de kerstman en de kabouters geloven....

Enfin, ik ben maar wat blij met m'n holte.

Daar staan naast de kerstspullen ook de zomer/winterkleding en schoenen, dingen die misschien bewaard moeten worden (al heb ik er vorig jaar een hoop van weggegooid), schaatsen, kindertekeningen en oude scripties...en meer van dat soort dingen.

Om er in te komen moet ik eerst de helft van mijn hang-kleding uit de kast halen om bij het luik aan de achterkant te komen. Moeilijke toegang dus, maar dat betekent gelukkig ook dat ik er niet allerhande troep in kieper. 

 Deze foto heb ik net genomen. Het lijkt wel een zwart-wit kiekje.

Het laatste daglicht verdwijnt langzaam.

De nieuwe buren, die Jacobsens huis gekocht hebben, zijn de hele dag bezig geweest met het kappen van bomen en struiken in de tuin. Dat was hard nodig en geeft een heel andere kijk op het huis. 

En hoezee!! de andere buren waren aan het helpen. Ja, diegenen die zeiden dat ze het maar niks vonden dat er "buitenlanders" kwamen wonen.  Pais en vree, gelukkig maar. Dan wordt het er een stuk gezelliger op!

Gisteren losten we ook onze bioscoopkaartjes in en waren naar de film "The intern".

Een hele leuke, hartverwarmende film.

Alweer voorbij.

Het is alweer voorbij. Mijn gasten zijn weer onderweg naar Nederland. Het gaat zo vlug voorbij allemaal.

Gelukkig hadden we de laatste twee dagen mooi weer.

Vandaag trouwens ook; volop zon.

Gisteren hadden we afgesproken om op de (namiddagse) koffie te komen bij  zoon en schoondochter in Odense.

We reden wat eerder aan, zodat we nog naar het museum in Brandts Klædefabriek te gaan.

Daar was een tentoonstelling van schilderskunst - experimenteel - uit de jaren zestig. 

Je kon de permanente verzameling van Brandts zien, maar het leukste was de tentoonstelling op de derde verdieping:

Van zelfportret naar zelf-inscene-zetten" (Selfies).

En natuurlijk maakten wij ook een selfie!

Wat indruk maakte was het filmpje dat getoond werd.

Kirsten Dunst, een Amerikaanse toneelspeelster, staat langs de kant van de weg als er een auto met twee grietjes stopt.

"Oh en ah", roepen de meisjes: "Ben jij Kirsten Dunst?"

Ja, dat was ze dus, waarop de meisjes hun mobiele telefoon pakten en selfies maakten met zichzelf en Kirsten. De toneelspeelster vraagt hen of ze nog iets meer willen weten; of ze iets aan haar willen vragen. 

"Yes, can I tag you?".

En hup, de auto weer in, waar na een minuut de ene jubelt:

"Jaaa, ik heb al 13 likes"

Bedankt voor de gezelligheid!

Strand en zo.

We hebben dit weekend bezoek uit Nederland.

Gezellig!

Wat gaan we doen....nu het zo'n mooi weer blijkt te worden?

Naar Vesterhavet, want de wind zit in het oosten!

Enkelen beklommen de vuurtoren; de anderen bleven beneden en namen de foto (toen ze net niet meer te zien waren).

We gingen heerlijk lunchen in Blåvand bij het visrestaurant waar een overheerlijk Sildebuffet (haringbuffet) was.

Ik knipte een panoramafoto..

(nooit geweten dat mijn telefoon dat kon)

We wandelden langs de bunkers en over de strandsti (paadje)..

We zagen havtorn (zeedoorn) langs het pad, maar de vruchtjes waren "op".

En we reden moe maar voldaan weer naar huis.

Familie

Even een "up-date" over vandaag.

Eerst vanmorgen nog gewerkt. Ik had een collega beloofd bij te springen bij de delegatie uit Aalborg, die inspiratie zochten bij onze "UU" (studieberaad en begeleiding).

Dat werd afgesloten met een gezamenlijke lunch en toen...hup naar huis, waar de chef ook bijna het werk het werk liet en waar broer en schoonzus waren.

's Middags hebben we nog heerlijk gewandeld in het bos en langs de zee bij Trelde en bij Hvidbjerg.

Thuisgekomen waren Jeff en Philip uit Odense gekomen en dronken we koffie en aten de overheerlijke taart waarvan de eega meester was.

Even een glaasje wijn toen Sandra, Peter en Carl kwamen.

En dan heerlijk smørrebrød...

Na het eten hielden de neefjes het voor gezien en kropen ieder met hun tablet in de luie stoelen.

8 oktober.

Het regent.

Het is járen geleden dat het regende op mijn verjaardag.

Dat weet ik, want het weer op je eigen verjaardagen vergeet je meestal niet.

Net als sommige verjaardagen; die blijven in je gedachten hangen.

Toen ik 8 jaar werd en mijn vader doodziek was. Tóch was er een verjaardagsfeestje. Met vriendjes! En een taart met kaarsjes.

Toen ik 9 werd en mijn moeder nieuwe overgooiers had genaaid voor mijn zusje en mij. De fotograaf kwam die dag op school.

Wat waren we chic!

Toen ik 19 werd en de academie "plat ging" in 1969.

We hadden mijn verjaardag als startsein gebruikt.

De culturele revolutie was ook naar Eindhoven gekomen.

Toen ik 30 werd en we al onze gasten, die elkaar niet kenden, een paar welkom-glaasjes Rumtopf schonken (die was aan de sterke kant), waarna het een geweldig feest werd.

Mijn 40.ste verjaardag, waar mijn collega's een feestje brouwden, compleet met sketches en verkleedpartijen.

Toen ik 60 werd en mijn fantastische kinderen met aanhang (plus manlief, die ook in het complot zat) een grandioze surpriseparty hadden georganiseerd.

Vandaag stond er op mijn werk dit op me te wachten:

Morgen vier ik het nog een keertje.

Met zon (in huis in elk geval).

Terug van weggeweest.

De wind is weer terug.

Bijna 2 weken is het bijna windstil geweest.

Zacht weer, alles lekker open zetten, niks geen geklepper van deuren en ramen.

Maar hij is er weer, de wind.

En hij gaat nog flink tekeer ook.

Ik had hem bijna gemist.....

Het waait hier normaal gesproken altijd.

De wind zorgt ervoor dat de hemel openwaait.

Nu voelt hij bijna als een trouwe vriend.

Maar na een paar dagen krijg ik vast en zeker  weer genoeg van hem!

Vanavond ga ik mijn koor trakteren.

Alle verenigingen hier hebben een zeer grote "gezelligheidsfactor".

En als je (bijna) jarig bent dan betekent dat trakteren.

Ik heb twee worteltjestaarten gebakken; zoete worteltjestaarten.

Mmmmm, lekker!

Een lekkere luie zondag.

Zo'n zondag waar je zonder wekker wakker wordt en nog een uurtje in bed kan lezen.

Leuk boek overigens: Het Rosie Project:

Ik las het in het Deens ....(geleend van Sandra).

Nu lees ik een Duits boek: "Jesus liebt mich" van David Safier (geleend van Jeff).

En nee, het is géén religieus boek.

Toch heerlijk dat ik boeken in verschillende talen kan lezen....

Over een uurtje komt het 2.deel van de tv serie Broen 111.

Heerlijk.

Oktober blues.

De eerste oktober was Carl jarig. 6 Jaar alweer.

Zijn moeder har haar wekelijkse studiedag en kon pas om 6 uur thuis zijn; zijn vader moest naar een conferentie in Odense, Casper moest naar gitaarles en Caroline was in Krakow met school.

Dus Mormor heeft er een korte werkdag van gemaakt en haalde Carl om half drie van school.

Bij ons vierden we zijn verjaardag met "boller og cacao" (theebroodjes en chocolademelk) zoals het hier hoort  en natuurlijk met een cadeau.

Om half vijf kwam zijn vader op de koffie en ik reed naar Odense om op Philip te passen, omdat zijn vader en moeder naar de schouwburg gingen.

Vrijdag vierden we Carl bij hem thuis met de andere opa en oma.

Met smørrebrød...

.... ijs en taart.

En vandaag......

Werkte de chef aan het ontwerp voor reclamefolie op een auto, deed ik de was(sen), streek, poetste het huis.....

Daarna reden we naar Ikea omdat we fotolijstjes nodig hadden.

We kochten ook een koekenpan, schalen en keukenglazen en ontdekten toen we thuis kwamen dat de fotolijstjes nog op de band bij Ikea moesten liggen. Maar voor 38 kronen (5 Euro) rij je niet zomaar even terug naar Ikea.

We hebben maar andere gekocht in Bilka, waar we meteen een bøfsandwich aten.

Nu rest de luie stoel.

Blauw.

Blauw, blå, blue, bleu.....

Fredericia lystbådehavn.

Fredericia jachthaven.

....op de laatste dag van september....

Dè Foto's

Een pracht cadeau!
Tak!

Hergebruik

Het is zelden dat er hier iets wordt afgebroken. De flats hier in Korskærparken, achter onze woonwijk, zijn gebouwd in het begin van de jaren zeventig. Zelfs al worden ze regelmatig voorzien van nieuw inventaris waren ze nu toch aan een grote verbouwing/toepassing toe. De hele achterpui ging eruit en van binnen worden ze ook helemaal vernieuwd. De mensen die er woonden zijn her-behuisd en kunnen als ze willen later weer terug naar hun eigen woning. Als ze willen, schrijf ik erbij, want de flats worden wel duurder. Iemand moet de verbouwing betalen.....

Mooi weer nietwaar?!

Ik heb nog heerlijk buiten in het zonnetje gezeten na het werken vandaag. De nieuwe buren hebben de sleutel gekregen en er wordt hard gewerkt hiernaast zo te horen.

Tijdelijk.

We fietsten gisterenmorgen even naar de stad en kwamen langs de haven. Er wordt hard gewerkt aan de verandering van het havenfront, maar het zal nogal een tijdje duren voor alles is als gepland. Er staan nu omgebouwde containers die dienst doen als kiosk, mini-bibliotheek, kunstverkoop en opslag van muziekinstrumenten.

Gisteren werd de piano uit de barak getrokken en gaven enkele musici spontaan een concert.

We bleven niet zo lang, want we hadden nog een verjaardag in Odense.

Suzana werd 53 en dat vierden we met lamsbout op de barbecue en zelfgemaakte taart bij de koffie.

De week doorgekomen.

De verkoudheid is gelukkig aan het minderen.

Gisteren was ik pas om half zeven thuis; een paar boodschappen gedaan, brood gegeten, even tv kijken..... half negen...en toen viel ik in slaap.

Eerst in de stoel, even later in bed.
"Ik kan nu vast niet meer slapen of ik wordt om drie uur vannacht wakker", zei ik tegen de eega. Ik heb hem niet naar bed horen komen, ik ben niks nie om drie uur wakker geworden. Ik sliep tot de wekker vanmorgen om kwart voor zeven afliep! En hoezee, geen verstopte neus meer!

Vanmiddag, na het werk (wij zijn hier vrijdags lekker vroeg afgewerkt) reden we naar het zuidelijke buurtland om in te kopen.

Frisdrank en frisdrank en frisdrank (de helft goedkoper dan hier), kaas, snoep en chocolade (alvast voor mijn verjaardag), shampoo en makeup bij Rossmann en tot slot aten we "Fish en Chips" bij de visboer.

Ze zeggen dat we een aantal zonnige dagen in het vooruitzicht hebben.

Ik hoop maar dat Ze gelijk krijgen.

Arme ik!

Daar sta ik dan in m'n uppie, helemaal alleen.

Al mijn collegaas zijn op andere bestemmingen of naar huis.

Ik heb nog een afspraak met een adviesbureau, dat een interview komt afnemen over een deel van het werk wat we hier doen.

Voor vergelijking, om precedent te zijn voor de manier van werken.

Ze komen pas om half vijf...zucht...dat wordt een latertje.

Ik heb helaas ook een snotneus, wat het er niet beter op maakt.

Snuf..

Maar het is waarschijnlijk een van de laatste keren dat ik voor dit werk aan de weg timmer.

Gisteren kwam er bericht binnen dat ik geen recht meer heb op een eventuele WW-uitkering, mocht ik werkeloos worden.

Het recht op AOW heb ik nog even uitgesteld.

Ik blijf nog "aan" tot de eerste mei.

Havenwerkzaamheden.

Dat het weer zich hier vaak van de zonnige kant laat zien had ik gisteren dus niet moeten schrijven.

Hier pakken de donkere wolken zich samen, terwijl ik vlug een foto bij de haven neem.

De scheepswerf is helemaal weg nu ook als laatste het droogdok verdwijnt.

Hier komen tezijnertijd woningen, café's en restaurantjes, misschien een winkeltje of twee en er worden meer kanalen gegraven. Dat gaat in gestaag tempo....over een periode van tien tot twintig jaar. In Frederica heerst geen woningnood.