Witte wind.

Ja, daar sta je dan ineens met beide voeten in de winterse sneeuw.

Ik haalde de broodjes vanochtend, lopend.

Wat 'n wind....het voelde aan als min 15!

De eega spijt dat hij z'n handschoenen niet aan had.

De bovenste foto is na de middag genomen; toen de wind iets afnam.

Ach ja, gelukkig hoefden we geen sneeuw te ruimen...alles is weggewaaid.

En wij zijn het grootste deel van de dag maar binnen gebleven.

Het was "so-wie-so" een werk-weekend.

Gisteren van tien tot vijf....snijden, knippen, slissen, stapelen...

Vandaag van tien tot twaalf....snijden, knippen, slissen, stapelen...

Daarna maar vlug wat extra brandstof gekocht, er wordt 10 graden vorst voorspeld. 't Zal wel meevallen....

En vanmiddag hebben we ons met z'n tweeën over de zee-navigatie gebogen. Het is helemaal niet zo gemakkelijk om een koers te berekenen als je rekening moet houden met stroom en windafwijkingen. Met z'n tweeën zie je beter hoe het moet.

Hij had wel erg veel opgaven!

En voor ik er erg in heb is het weekend weer voorbij!

Gisterenavond waren we even bij Sandra's, waar Carl zijn verlanglijstje voor kerstmis schreef:

Knap hoor, zelf geschreven; hij zit pas in de 0-de klas.

(Jaaa, die ze vroeger kleuterklas noemden). 

Dochterlief zag er pips en moe uit. Dunnetjes. 

 Gewoon gestrest.

Te veel werk op school; bezig met een vervolgstudie; een huis met drie kinderen en beetje (veel) perfectionist...

Moeders maakt zich zorgen. (doen moeders dat niet altijd?).

Natuurlijk

In Noord Jutland, in Lille Vildmose, worden vandaag 5 elanden uitgezet.

Om toeristen te trekken én om de natuur in bedwang te houden. Tot nu toe zorgden mensenhanden (en herten) ervoor om dit moeras- gebied te temmen. 

Dat wordt nu aan de dieren overgelaten.

Als het project lukt komen er zeven elanden meer.

In de wateren van de Lillebælt (de kleine Belt) hier bij ons is het grootste bestand van bruinvissen (marsvin heten ze hier) te vinden.

Bruinvissen zijn walvissen.

Ze zijn hier in grote getale vanwege de vegetatie op de bodem en de verscheidenheid ervan.

En bij de haven en wateren rondom Taulov/Skærbæk zijn een paar dolfijnen te vinden.

Het is maar dat u het weet...

Versleten.

Via mijn werk zit ik in het "Rehabiliteringsteam", waar een advies wordt gegeven over het toekennen van vroegtijdig pensioen, een ressourceverloop of een mogelijke flex-baan.

Gisteren kwam er een 20 jarige jonge man met een BMI van 10!!!

Hij woog 25 kilo.

Hij was psychisch ziek al vanaf zijn twaalfde jaar.

Welbespraakt, weloverwogen en heel rustig.

Vreselijk om dat aan te zien; 

de fysiotherapeute moest erbij huilen.

Vandaag is hij weer opgenomen......

voor de zoveelste keer...

Een ander verhaal is de rug van de chef.

Artrose.

Versleten rug.

De onderste ruggenwervel is vergroeid met het staartbeentje, de drie wervels daarboven zijn versleten.

Pijnlijk is dat, artrose!

Hij zit onder de pijnstillers momenteel.

Morgen kan hij naar de fysiotherapie; daar zal hij een aantal? behandelingen krijgen.

We hopen maar dat er iets verlichting komt.

Donker en licht.

Mørk er november og løvfaldet slut

Vandet begynder at fryse

Lyset fra solen og blomstrene brudt

Da må vort hjerte selv lyse

Synge vil vi legen er magt

Mere end beregning, forstand og foragt

Værn mod det sorte og tomme

Om der svæver dødelig dræ

Vil vi dog elske og plante et træ

Frugter kan uspået komme

Donker is november en het bladverlies ten einde

Het water begint te bevriezen

Het licht van de zon en de bloemen verbroken

Dan moet ons hart zelf op lichten

Zingen willen we, het spel is de macht

meer dan berekening, verstand en veracht

Bescherming tegen het zwarte en lege

Rond om zweeft stervend blad

We willen toch liefhebben en een boom planten

waaraan onverwacht vruchten komen.

En het leven gaat verder....

Vandaag kwamen Jeff en Philip op bezoek. Ivona had zodoende het huis (en haar verkoudheid)alleen.

We besloten om naar het Økolarium in Vejle te rijden.

En dat was een goede keus volgens Philip - en Jeff.

Toen we binnen kwamen kregen we meelwormen aangeboden.

Dat wordt de proteinekuur van de toekomst, wordt er voorspeld.

mmm....ze waren knapperig en best te eten.

En daarna gingen we dan onder de grond en ook "het riool" in.

Hier zie je de onderkant van paddenstoelen en zwammen....wat een lange sporen hebben die!

Je loopt langs boomwortels, voelt hoe zacht een mollenvelletje is. Je ziet waar het vuile water naar toe loopt en hoe het riool wordt schoongemaakt. Je ziet de ratten knabbelen en kunt regenwormen voelen.

Je kunt kijken welke bladeren en vruchten bij welke boom horen, je kunt het vuilnis sorteren en kijken wat her-gebruikt kan worden en wat naar de verbrandingscentrale gaat.

Je kunt er nog veeeel meer.

We klommen weer omhoog uit het riool en kwamen in de  technologie van de ruimtevaart terecht.

Hier kon je een raket omhoog sturen...

Zien hoe een ruimtepak er uit ziet en met een magnetische arm werken.

Boven was er ook nog een hele verdieping med recycle producten...van hele kinderkamers tot kleding van...ja, noem maar op.

Wij hebben ons heel goed vermaakt.

De chef ging niet mee (hij heeft nog zo'n last van z'n rug) maar maakte intussen huiswerk voor zijn navigatie-cursus.

Een halve pelikaan?

"Het waait een halve pelikaan", zeggen ze hier.

Welke scala zou er mee bedoeld worden?

...nou, wij zitten niet in de gevarenhoek.

Wel veel wind, maar daar zijn we aan gewend.

Het bootje ligt op het droge...

 ...verstopt tussen al die grote jachten.

Daarachter ligt een enorme zout-berg.

Het moest eens gaan vriezen!

(we zitten nog steeds op 11 graden).

Pauzekoopje.

Vandaag moest ik bij het "Centrum voor Gehoorverlies" zijn, beter bekend als de dovenschool.

Re-visitatie gesprekken betreffende de leerlingen in de hoogste klassen.

Tussen nummer drie en vier lag een pauze en omdat de school vlak bij de recyclingwinkel van het Rode Kruis ligt, ging ik daar een kijkje nemen.

Ik kocht er een nep-bontjas, bijna nieuw...

...en twee paar schoenen....

...voor de prijs van: 

205 Kronen = 27 Euro!

Daar wordt ik gewoon helemaal blij van.

Ik ben namelijk niet iemand die waarde aan merkkleding hecht, maar ik moet wel zeggen dat de kwaliteit ervan vaak beter is dan de goedkope spulletjes. Merkkleding voor weinig geld kopen kan bij tweedehandszaakjes en dat vind ik dan wel weer leuk.

En je moet het net treffen! 

Dat was vandaag.

November blues

Blues....of bleu

Gisteren scheen de zon.

Om 16.24 ging de zon alweer onder.

Dit is dan het blauwe uur.

Vandaag geen zon.

Wel merkwaardig hoge temperaturen.

16 graden vanmorgen toen ik opstond.

Donker en warm.

Er zit onrust in m'n lijf.

Ik weet niet waarom.

Verwarrende dromen.

Het zingen vandaag ging een stuk slechter.

Niet alleen voor mij; voor vele anderen ook.

November?

November blues.

Stilte na de storm.

Stilte én zon! 

Die laatste hadden we al een paar dagen niet gezien en juist vandaag, toen ik moest zingen met het koor scheen de zon uit een helderblauwe hemel. 

 Vele bomen zijn kaal gewaaid, maar de bomen houden hun bladeren lang vast dit najaar. Komt vast door de natte lente!

Enfin, ik ging naar m'n concert.

Van éen tot vier uur. Op het schunst van den daag.

Allé, we kregen koffie met gebak.

 Hier vooraan zit onze dirigent Svitlana. Ze is naast onze dirigent ook organist in de kerk van Egeskov.

Daar zingen we in december bij de 9 lezingen.

Waterig zonnetje.

Het was vanmorgen 16 graden.

Warm, maar vochtig en grijs.

Een waterig zonnetje kwam af en toe door het wolkendek heen kijken en we besloten dat het onkruid in de tuin kan blijven staan. De aarde is veel te nat.

We rijden even naar Vejle...daar ben ik zo lang niet meer geweest.

Vejle heeft een gezellige binnenstad.

Helaas heeft het mannetje veel pijn in z'n rug. Zoveel pijn dat ik hem in een koffiezaakje achterliet en bij de apotheek pijnstillers ging halen.

We gebruikten er meteen maar onze lunch, terwijl we hoopten dat de medicijnen zouden werken.

Een beetje wel, maar thuisgekomen is er meteen een afspraak bij de huisarts gemaakt. Er zit iets knel tussen de wervels denk ik. 

En een goeie dokters-check toch is echt wel nodig.

Vanmiddag maar rustig aan doen.

We kunnen de bioscoop kaartjes gebruiken. Een zaterdagmiddag film is nooit weg.

Hoe James Bond was? 

Op z'n Deens heet dat : hæsblæsende .Vertaald als ademloos, maar eigenlijk is het meer ...stormachtig of halsbrekende.

 Ach, ik heb 'm weer gezien; net als alle voorgaande.

Het thema deze keer- actueel- het elektronische oog dat alles ziet; de whistleblowers die alles weten.

En natuurlijk was alles wat er normaal in een James Bond film moet zitten vertegenwoordigd.

Nu ruikt het hier in huis naar zelfgebakken roggebrood. Mmmm.

Da's voor vanavond!

Dan gaat het waaien, zeggen ze. 

Ik brei wanten......

James

Ik heb kaartjes gereserveerd voor Spectre, de nieuwe James Bond.

Voor vanavond.

Er liggen ook nog kaartjes voor de film

Woman in gold.

Ik hoop dat hij nog eventjes blijft draaien, want we hebben even geen tijd.

Het is druk op de zaak.

Gelukkig maar, natuurlijk, maar......

puf,puf.

Het is namelijk ook druk op mijn werk. 

Leuk, ook leuk, maar ook vermoeiend.

Tijd dus voor James Bond!

Zondag hebben we een klein concert met ons koor.

Hier een foto van de oefen-avond.

Foto's van zaterdag

Een middag in Kringsminde, de museumboerderij.

Uitgedost in kledij uit vroegere tijden (varm hoor, al die rokken) en het bereiden van de varme maaltijd.

We hadden allemaal een opdracht - in teams.

We begonnen met koffie en "kringle".

We moesten de moestuin en schuren in.

Zij maakten pompoenensoep.

Wij de peterseliesaus.

Hier worden de speklapjes gebakken....

.....en de tafel gedekt.

 Deense æblekage als dessert.

Een ouderwetse maaltijd (let op: géén groente; dat is pas in de jaren tachtig een gewoonte geworden. Er waren wel gerechten waarin kool, raapstelen en meer in verwerkt werden).

Na afloop werd er gezongen.

En met "nu falmer skoven" sluit de fotosessie. 

Hier is tie dan...

...de jarige zoon!

Mens, mens, wat vliegt de tijd. Het lijkt nog maar heel even geleden dat ik vorig jaar het verjaardagsblogje schreef.

Vandaag had hij ons uitgenodigd op soep.

Pompoenensoep, Aziatische soep en "oma" soep.

Met heerlijk zelfgebakken brood.

Ik had de appeltaart gebakken en samen met "the father" voor de hindbærsnitter gezorgd.

Philip maakte een kroon van papier.

Er waren meer kinderen die voor leven in de brouwerij zorgden en meer bezoek natuurlijk. Een heerlijk ongecompliceerde verjaardag; lekker rommelig en gezellig.

Na de lunch en de koffie gingen we met een stel naar de "dienst op Allerheiligen" die opgedragen was aan allen die het afgelopen jaar een dierbaar iemand hebben verloren. Het was een korte maar mooie dienst; prachtige muziek en heel veel licht.

Dat was het weekend alweer!

Eind oktober.

Eind oktober en nog heerlijk weer overdag. 't Wordt nu wel kouder 's nachts. Gelukkig dat ik zondag het gras nog gemaaid heb; de ochtend daarop lag er een waasje rijm op.

De tuinstoelen staan opgeslagen in de kas, de waterslang is opgeborgen, de verwarming is hoger gezet en mijn laarzen zijn verzoold. 't Is weer helemaal "in" om schoenen en laarzen naar de schoenmaker te brengen.

En als de dagen korter worden dan lijkt het ook net alsof de tijd sneller gaat. De donderdag is alweer bijna voorbij.

Mijn energie is ook in winterstand geraakt, zelfs al is er genoeg te doen. Op het werk en in de vrije uren.

De chef is begonnen om zijn vaar-bekwaamheid diploma te halen. Elke maandagavond van zeven tot half tien buigt hij zich over zeekaarten en vaarregels.

Het is nog een hele studie die tot ver in het voorjaar duurt en wordt afgesloten met een theoretisch en praktisch examen.

Dinsdags is het weer zingen voor mij. En daarnaast het bijhouden van de website en een Facebook groep.

En natuurlijk even op bezoek bij mijn vrienden, die die zo verdrietig zijn over het lot van hun zoon....

Gisteren had ik een etentje met de dames, die ook met een alt-stem zingen (we zijn met z'n zessen).

Eigenlijk heb ik nog kaartjes voor de film. Dat moet maar wachten tot...... Vanavond hadden we geen zin. Na mijn eigen werk heb ik deze week ook in de zaak geholpen en vanavond namen we genoegen met een gebakken ei met bacon in plaats van een warme maaltijd. 

Dan heb ik zaterdagmiddag nog een uitje met de "Poetsvrouwen", de vrouwelijke tegelpoetsters, oftewel KFUK. Dat wordt gehouden in de museumboerderij Kringsminde en het is dat ik met een vriendin heb afgesproken, anders had ik verstek laten gaan.

Als klap op de vuurpijl is Jeff zondag jarig en ik heb beloofd om een appeltaart en hindbærsnitter te bakken.

Ach, dan wordt er maar niet veel gepoetst deze week (ik doe de tegelpoetsters dus geen eer aan), maar het is toch zo vroeg donker dat de spinnenwebben best een weekje langer ongestoord kunnen hangen.

Vluchtig.

Geluk is vluchtig, schreven schoondochter en ik via Viber. En je weet pas hoe ongecompliceerd het leven lijkt tot er iets gaat schuiven.

Bij de zoon van mijn vriendin is botkanker geconstateerd. Onder in zijn rug. Niet te opereren, daarom moet hij én aan de chemo én aan de bestraling.

Hij is net zo oud als mijn zoon....  Een vrouw, een kind...

Zo triest!

En zie nu de beroemde Deense band Shu-bi-dua.

De voorzanger kreeg een hersenbloeding en is er zeer gehavend uitgekomen. Heeft weer moeten leren praten, zit in een rolstoel, maar is weer "terug" als mens.

Deze band begon in de jaren zeventig en tot voor vier jaar geleden kwam er elk jaar een nieuwe hit uit. Met een beetje sarcasme en een vleugje ironie werd het land en haar bevolking bezongen.

Fredericia Teater besloot er een musical omheen te bouwen, die wij gisterenavond hebben gezien.

Geweldig: wat een show! Wat een feest!

80.000 kaartjes zijn er verkocht en de voorstelling speelt over een paar weken in Kopenhagen en daarna in Aarhus.

Goed gedaan!

Tja, de wintertijd is ook hier ingegaan. Nu gaat de zon al om vijf uur onder. Ik vind er niks aan dat het al zo vroeg donker wordt.

Kouder is het ook aan het worden. De eerste nachtvorst vanochtend.

 Ik heb de vochtvreter weer in m'n auto gelegd. Een oude sok, gevuld met kattenbakgruis.

Dat helpt een heleboel; de auto is 's morgens vochtvrij.

Halloween.

Wij betaalden entree (gaat naar een goed doel) en wandelden een uur lang over de stadswallen, Caroline en ik.

Op de wallen waren geesten, spoken, zombies en heksen aanwezig, die er dus eigenlijk waren om de mens een schrik in z'n lijf te jagen. Maar omdat Caroline en ik de eerste ronde deden, waar veel kleine kinderen meeliepen, viel het met dat verschrikken veel mee/tegen.

Ach, zeiden we, het geld gaat naar een goed doel en wij krijgen beweging.