Geslaagd.

Ziezo, het zeevaartdiploma is binnen.

De eega is geslaagd met vlag en wimpel !

Dat is toch weer een opluchting. Het geeft je energie, vindt hij. En meer vrije tijd, want er ging toch best veel tijd inzitten.

In april nog één avond theorie en dan, midden april - in een weekend - de praktische proef.

Taratada...

Het bootje ligt intussen nog steeds op land.

Dat moet eerst geschuurd en geschilderd worden, maar het weer is nog aan de koude kant.

Dat werk moet nog maar even wachten.

Ik zag een eenzaam margerietje tijdens min wandeling.

Narcissen en tulpen zijn nog alleen maar in de winkels te zien.

De temperatuur loopt overdag mooi naar acht/negen graden, maar 's nachts daalt het kwik naar net boven nul.

Tijd verbruik.

Ongelooflijk hoeveel tijd een mens verspild gebruikt achter een computer. Ik zit foto's uit te zoeken om een album voor Casper te maken. De foto's die na 2007 gemaakt zijn heb ik in mappen op de computer liggen.

Die van vóór 2007 liggen op een usb-stick.

Maar, toen ik die foto's op de computer oplaadde kwam heel mijn Dropbox vol te zitten.

Weer allemaal eraf halen, instellingen veranderen....maar waar zijn nu die andere foto's??

Jeetje, er gaat me wat tijd inzitten.

Iemand overigens een goed idéé hoe ik het beste foto's kan bewaren?

Ik vond/vind Dropbox best goed. Ik kon ze vandaar downloaden en in mappen zetten. Maar misschien is er wel iets veel beters op de markt.

Ik houd me aanbevolen :-)

Deze foto maakte ik op m'n wandelrondje vandaag.

De eega kreeg z'n studievriend op bezoek. Morgen is het theorie-examen voor zeevaardigheid. De te varen route mocht thuis worden uitgezet, gepland en berekend. Maar de heren wilden graag hun berekeningen met elkaar vergelijken en er kwamen inderdaad bij beiden wat rekenfoutjes tevoorschijn.

Waarschijnlijk is dat gedeelte nu in orde.

Morgenavond worden ze gehoord in "de regels der zeevaart".

Wat wel en niet mag, het herkennen van de verschillende vuurtorens en bakens, welke kant je heen moet manoeuvreren, SOS en noodsignalen, misthoorn en scheepsverlichting, zodat je op afstand kunt herkennen welk schip je tegemoet komt.

Duimen maar morgenavond.

In mei wordt er nog een praktisch examen gehouden; varen met de speedboot. Daar draait hij z'n hand niet voor om.

Ik heb de heren maar alleen gelaten en ging bij Sandra op de thee (met aardbeientaart...mmmmm).

Ik kreeg een "gækkebrev" maar kon natuurlijk niet raden wie hem gemaakt had en nu heeft Carl dus een paasei van mij tegoed!

...mijn naam staat met stipjes, pas op dat ze niet steken...groeten prik-prik-prik-prik...

Conditie.

Dat het nu echt mooi weer is kun je niet zeggen. Maar het is droog, het waait niet en in de loop van de dag breekt de zon door.

Ik ben weer aan de wandel gegaan.

Het is toch veel zitten geweest deze winter.
Dat kan ik merken aan mijn conditie.

Ik heb daarom maar weer de wandelschoenen aan getrokken en loop mijn rondjes.

Speelgoed

Ooit kreeg ik met Sinterklaas zo'n fornuisje.

Met spiritustabletten, pannetjes, lepels enzo.

Ik vond het prachtig, maar kan me niet herinneren dat ik er eten op produceerde. Een kokkin met hart ben ik nooit geweest.

Oh, ik bak brood en taart/cake; ik braad vlees en bereid de groente.

Ik zorg voor een gezonde kost...

Maar voor echt experimenteren moet je bij de eega zijn.

Die kan meer dan spiritustabletten aansteken.

Mijn beste speelgoed?

De haktol; de yoyo, het springtouw en de hoela-hoep.

Ook (rol)schaatsen deed ik graag.

Ik was alleen een binnenzitter als ik een boek in m'n vingers kreeg.

Gewoon vandaag.

Niks bijzonders....gewoon vandaag.

Geen regen, wel ietsiepietsie zon.

Op weg naar m'n werk, 's morgens in de vroegte.

Je ziet het niet op de foto, maar links was de grote brand van een paar weken geleden. 

Recht vooruit een gedeelte van de haven. Met pakhuizen, loodsen en containers. Mooi is anders, maar hier wordt wel geld verdiend.

Er ligt ook een uitnodiging op het bureau:

Caspers confirmatie (hernieuwen van de doopbeloften).

Eerst naar de kerk om 11 uur, daarna feest!

Nog even wachten tot april.

Druilerig.

Na al dat geschrijf over mijn werk (allemaal bedankt voor de leuke reacties op mail en facebook) gaat de gewone dag gewoon dagelijks door. Gelukkig maar!

Kijk, ik ben al langer aan het werk bij de chef; als assistente.

Vandaag moest er weer een order de deur uit.

De middag bracht ik door - na het werk en het boodschappen doen - met een boek in de luie stoel.

De chef ging aan het kokkerellen.

We aten spaghetti bolognese, waar de echte Italiaan jaloers op zou worden.

Een regendag vandaag. Druilerig. Geen zonnestraaltje kwam er door het wolkendek.

Maar hier binnen rook het naar Italië.

Mijn werkende jaren 6

In 2006 werden de UU-Centra opgericht.
Mijn school-consulent-collega en ik opperden het idee om een Centrum te maken dat de gemeentes aan weerszijden van de Lillebælt servicerede. 
Wij nodigden degenen die in Middelfart met dezelfde functie als wij zaten uit en gezamenlijk - met z'n vieren legden we ons (uitgewerkte) voorstel voor bij de twee gemeenteraden.
In 2006 was het een feit. UU-Lillebælt werd opgericht.

Het eerste hoofdkwartier werd heel democratisch dicht bij de brug geplaceerd. In het midden van de twee gemeentes.
Het is overigens min of meer een geniaal idee geweest, dat met twee gemeentes, die beiden voor de service betalen. Als de ene gemeentekas leeg raakt en de gemeenteraad wil sparen op het UU centrum, dan steekt de andere gemeente daar en stokje voor.
Het is zo dat het Rijk beslist dat deze centra er moeten zijn. De jeugd MOET studieraad en begeleiding krijgen, vooral bij de overgang van grondschool (negen jaar onderwijs) naar middelbaar onderwijs en hoofdzakelijk voor degenen die daar problemen mee hebben en/of de opleiding verlaten.
De gemeentes bepalen de omvang van de centra. 
Dat betekent dus dat er resultaten geleverd moeten worden!!

In het begin waren de meeste aanstellingen bij UU halve banen. Decanen werkten nog de helft van de tijd op school en de andere helft bij de UU. In de loop der tijd zijn alle aanstellingen full-time geworden en de raadgeving en begeleiding hebben een heel ander karakter dan eerst.

Ik, als ungdomsvejleder stapte met al mijn functies full-time in de UU. In het begin zat ik in m'n uppie midden in de stad, nu liggen we - nog steeds vlak bij de brug - in het "opleiding-stads-deel". Onze buren zijn de beroepsopleidingen op zowel technisch als mercantiel gebied, vooropleidingen, het tiende schooljaar en het centrum voor (supplerende)opleidingen voor volwassenen.

We werken samen met de arbeidsbureaus in beide steden, met alle scholen, met de sociale dienst en noem maar op. 
Ik voel me als een vis in het water.

En toch.....ga ik er een puntje aan breien.
Deze "grand old lady" gaat per 1.juni met pensioen.
Of, zoals ik het zelf noem, ik stop met deze baan en ga ons eigen bedrijf in. Samenwerken met m'n eigen chef.
Het is een heel moeilijke beslissing geweest, want ik doe het zo graag. Maar aan alles komt een einde en ik wil liever stoppen "aan de top" nu ik het nog leuk vind.
Honderden, nee, duizenden jongeren zijn "door mijn handen gegaan".....
Ik zie nu de derde generatie voorbijkomen......

Time to say goodbye. 

Ik ga plaats maken voor mijn jongere collega's...

(over drie maanden)

Mijn werkende jaren 5

Mij hart is altijd bij het raadgeven en begeleiden van jongeren geweest. Nu was ik weer terug.
De doelgroep was meer gespecificeerd geworden: jongeren die moeilijk een keuze konden maken, moeilijk konden leren,  of die vanwege hun sociale erfgoed een achterstand hadden.

Een nieuwe tijd, een nieuwe manier van begeleiden. Ik zocht extra geld bij het Rijk voor mentor-mogelijkheden. En ik nam Lars aan.
Het mentoren zat hem in het bloed. Ik schreef, hij deed. We werden beroemd in het land en werden uitgenodigd door diverse fora om te vertellen over de opzet en de werking van het project. 

Lars had een tijdelijk aanstelling en na twee jaar was de kas leeg. Ik had intussen in mijn eenzame baan gezelschap gekregen van de schoolconsulente en een secretaresse.

De regering begon te focusseren op het tekort aan goede counseling. Alles moest gereorganiseerd worden, het land, de bedrijven, ouders en kinderen waren het beste af als er professionele centra in het land kwamen. 

Daar moest ik bij zijn en het liefste vanaf het begin, zodat ik een vinger in de pap kreeg. Het lukte!! 

Er kwamen 50 UU centra. UU staat voor Ungdommens Uddannelses-vejledning; vertaald: Counseling/studieraadgeving voor jongeren.

Mijn werkende jaren 4

Daar zat ik dan; op de directiegang.

In een een-mans kantoor, pal naast het kantoor van het hoofd van de afdeling onderwijs en het hoofd van de kinderopvang. De directeur zat op het eind van de gang. 
Mijn taak was om de na-schoolse opvang en de jongerenclubs opnieuw te organiseren; de leiding van het leidend personeel op me te nemen én een nieuw centrum te bouwen voor jongeren van 15 - 25 jaar.
Er lag namelijk een gebouw in een saneringsgebied. De hele wijk had een opknapbeurt nodig en het oude vrachtstation lag aan de rand van die wijk. Mijn voorganger had subsidiemiddelen uit een sociale bron aangevraagd en gekregen op voorwaarden. Die voorwaarden waren dat het idee, het plannen en het verbouwen een democratische oplossing moest zijn. Een derde van de onkosten was voor rekening van de gemeente, twee derde werd door het Rijk (via extra subsidie) betaald. 
Ik kon aan de slag. 
Er werden workshops gehouden, debatavonden, er werd een werkgroep opgezet. Een van de vereisten van de gemeente was dat het gebouw naast het club/jongerencentrum plaats moest bieden aan het levendige muziekleven in de stad (oefen-en opslagruimtes voor de bands) en er moest plaats zijn voor de "Ungdomsskole".
We gingen er heel enthousiast tegenaan. De eerste plannen werden omgezet in tekeningen, architecten werden ingehuurd....oeps, die hadden niet helemaal begrepen wat de werkgroep wilde en hun voorstel werd afgewezen. Dat koste me een hoop geld. Nu ja, niet persoonlijk, maar van het geplande budget gingen de eerste duizenden af. De werkgroep kwam met een nieuw voorstel - ze hadden zelf de sketches gemaakt - en deze keer snapten de architecten het beter. Maar zoals gewoonlijk hielden we de kosten niet binnen het budget en ik moest tot twee maal toe aanvragen schrijven voor extra geld. Enfin "Ungdommens Hus" kwam er, werd een succes en bloeit de dag van vandaag nog volop. De 16. maart 2001 stond ik naast de minister voor de Grand Opening.

Daarnaast heb ik de na-schoolse opvang en de andere jeugd-en jongerenclubs gereorganiseerd onder het motto: Één club op verschillende locaties: "Klub 7000". 

Maar dat directie werk - al dat administratieve - al dat geschrijf voor de gemeenteraad, al die onderhandelingen- nee, dat was niet echt mijn lust en leven. De baan van Ungdomsvejleder was weer vrij, ik zocht en kreeg hem.

Er waren vier jaar voorbij gegaan. 

Mijn werkende jaren 3.

Ik zocht en kreeg een nieuwe baan.

"Ungdomsvejleder" - raadgever en begeleider voor werk en studie.
Tezelfdertijd was er een nieuwe vak-opleiding gekomen, die ook hier werd ondergebracht: een EGU (erhvervs-grund-uddannelse) een basisopleiding voor vak-en bedrijfswerk. 
Dát was een ontzettend spannende tijd. En echt werk in mijn straatje.
Ik besloot zelfs om er nu eindelijk werk van te maken om mijn opleiding om te zetten naar Deense evenredige opleidingen. Een equivalent-waardering heette dat (ik steeg meteen in graden).

Via het werken met o.a. deze EGU - vakopleiding - opleiding in bedrijven, veel praktijk en weinig "school" kwam ik in heel veel fabrieken, bedrijven en firma's. Ik maakte afspraken, regelde contracten, steunde bij conflicten en sleepte een grote groep jongeren via opleiding naar een vaste baan.

Ik ontmoet ze nog af en toe. Het is de meesten voor de wind gegaan.

(Zo leuk dat ze nu af en toe met hun kroost bij mij komen).

Een van de allerleukste en meest inspirerende dingen waar ik in die tijd mee begon was het mede-organiseren van cursusdagen voor alle studie-, vak- en werkbegeleiders in (zo heette dat toen nog )Vejle Amt.

We waren met z'n vieren: Elisabeth uit Kolding, Hans uit Vejle, Thorkild uit Horsens en ik uit Fredericia. Kurt E was de roerganger.

Hij was een paar jaar tevoren gestart met deze cursus, omdat hij vond dat men geen goed advies kon geven als men niet wist welke kwalificaties het bedrijfsleven nodig had.

Hij kreeg geld vrij van het Regionale-Arbeids-Bureau en zodoende was de cursus te betalen voor bijna iedereen.

In de tijd dat ik mede organisator was hebben we de cursus uitgebreid tot een drie daags evenement, waar meer dan 150 mensen aan deelnamen. 

25 jaar heb ik deze cursus mee verzorgd en oh man, wat heb ik veel gezien, geleerd en ervaren.

Vooral tijdens de planning van de jaarlijkse cursus, als er afspraken gemaakt moesten worden met bedrijven, dan wandelden wij bij de grootste bedrijven rond op de directiegangen en spraken met top-leiders.

We waren onder andere bij Novo-Nordisk, Løven, Mærsk, Bestseller, Coop, Risø en ga zo door. Voor 150 studieraadgevers gingen alle deuren open. 

We begonnen ook culturele evenementen in te bouwen, zodat de avonden gevuld waren (we sliepen 2 nachten in een hotel) en mijn beste prestatie (vind ik) was toen ik 150 man meenam naar "Det Kongelige Teater" om een ballet te zien. Vele studieraadgevers waren mannen....maar niemand verliet de zaal voortijdig en iedereen vond het een belevenis. Andere keren waren het theaterstukken, concerten en zelfs een musical.

In 2006 werden de Amten afgeschaft en vervangen door regionen. De regionale-arbeids-raad werd ontbonden en weg was onze subsidie. Jammer.......

Na vier jaar werk op deze locatie werd ik "ge-head-huntet" door de directeur van de gemeentelijke jeugd -en jongeren dienst.
Een staf-functie bij de gemeente.

Mijn werkende jaren 2.

Na negen jaar in het jeugd-en-jongerencentrum (Ungdomsgården) te hebben gewerkt, vond ik het tijd om wat anders te vinden.
Ik wilde van die avonddiensten af en nu de kinderen op school zaten wilden we graag de vrije tijd met elkaar doorbrengen.
Ik zocht en kreeg een baan als "dagplejepædagog". Dat was/is een baan waar je de dagmoeders steunt in het opvangen van kinderen (van 0 tot 3 jaar), de ontwikkeling van het kind volgt, nieuwe dagmoeders rekruteert, zorgt voor opvang tijdens ziekte en vakanties, cursussen voor deze dagmoeders organiseert, speelgroepen opzet, ouder-contact hebt, in-en uitschrijven verzorgt, enzovoort, enzovoort.... Een baan van 30 uur per week, die binnen een half jaar ook weer full-time werd.

Ik heb hier hele leuke herinneringen aan.
Ik ben in wel meer dan honderd woningen geweest. 
Ik heb de meest intieme, zorgelijke, blije. komische en gevoelige verhalen gehoord. En die kleine kinderen van toen zijn de moeders van nu.....

In het begin had ik een autootje, maar toen die in de soep werd gereden fietste ik de stad en dorpjes af om de gastgezinnen te bezoeken. 

"Dagplejen" hoorde thuis bij de Sociale Dienst en ook daar kreeg ik wat tolk-werk te doen. Leuke afwisseling! Groot netwerk.

In deze periode volgde ik een jaar lang een cursus in supervision, dus dat kan ik ook. 

Hier werkte ik zeven jaar.

Mijn werkende jaren...

De allereerste baan 

die ik hier in Denemarken had, kwam als het ware aangewaaid. Het vrijetijdscentrum voor jeugd- en jongeren zocht iemand die de voor-en-naschoolse opvang wilde opstarten.

Een van mijn bekenden werkte daar en vroeg of ik er iets voor voelde.

Het was een deeltijdbaan; vóór de middag en een enkele avond.

Ja, je moet ergens beginnen, dus ik zei ja, al was het met wat beven.

Twee kinderen had ik, van twee-en-een half en bijna een jaar oud. En een man die vaak op reis was met z'n werk. 

Boven ons woonde Inger, een jonge vrouw, die graag de ochtenden wilde oppassen. Oei, wat wás het moeilijk om van huis te gaan.

Huilende kindjes voor het raam die "mama, mama" riepen. Stand houden, sterk zijn, ik ben om half een weer thuis. 

Inger hield niet zo lang stand; ze werd vervangen door Else, een aardige en bijdehante jonge vrouw.

Die was bij ons tot ze zelf een kind kreeg en tóen kwam:

Fru Hansen. Een dame van net 60, die bij ons in de straat woonde.

Fru Hansen paste op de kinderen.

Fru Hansen dweilde ook de gang en keukenvloer als het nodig was.

Fru Hansen kocht presentjes voor de kerstkousjes.

Fru Hansen leerde de kinderen kaartspelletjes.

Fru Hansen hield van kinderen.

Fru Hansen was een cadeau.

Mijn deeltijdsbaan was intussen veranderd in een full-time baan, wel met variabele werktijden.

De kinderen werden groter en gingen naar school en ik werkte vaak een paar avonden, een ochtend of twee en een paar middagen.

De kinderen kwamen na school ook naar "mijn" vrijetijdscentrum. Ze gingen mee op zomerkamp en andere uitvluchtjes. Ze groeiden op met de kinderen uit het centrum en hebben daar nog altijd vrienden. 

Mijn baan was op die manier perfect aan te passen aan de schooltijden en toen de echtgenoot weer aan de studie ging hadden we geen oppas meer nodig, ook niet als de kindjes ziek waren (waren ze gelukkig bijna nooit).

Fru Hansen was allang niet meer nodig, maar was er nog altijd voor een spelletje, een kopje koffie en wat gezelligheid.

Ik maakte "carrière", zoals ze dat noemen.

Ik verdiende meer, ik kreeg wat staf-functies, ik zat in het bestuur van het centrum en ik werd "tillidsman", het verbindingsstuk tussen de vakbond en de werknemers. Ik kwam zelfs in het hoofdbestuur van de vakbond LDK- Landsforening Danske Klubfolk.

Ik leerde veel in die tijd.

Natuurlijk leerde ik allereerst de taal: kinderen zijn experts in het corrigeren van verkeerde uitspraak en hebben eindeloos geduld.

Ik leerde "bestuurswerk" en hoe de samenleving hier in elkaar zat.

Ik leerde hoe het systeem werkte en welke ingangen er waren.
Ik leerde de geschreven en ongeschreven regels. 

Door mijn moedertaal kreeg ik hele leuke extra opgaven.

Zo was ik een week mee in Brussel - een EU (toen nog EEG) -project over samenwerking onder jeugdorganisaties in Europa.

Ik was mee op studiereis (als tolk) bij Nederlandse jeugdinstanties en een studiereis om de alcohol en drugs bestrijding in NL. te onderzoeken.

Ik werd gevraagd om te tolken als er groepen Nederlanders kwamen die hier bijvoorbeeld de zorgcentra bezochten of de stadswallen kwamen inspecteren (ik woon in een historische stad).

Toentertijd was niet iedereen de Engelse taal machtig, wat mij ten goede kwam.

Ik kreeg veel bekenden, een groot netwerk én, de hoofdzaak mijn eerste collega's, die nu tot mijn vriendenkring horen en die ik heel regelmatig zie.

Zo gingen er negen jaren voorbij.....

Truukje...

Vrijdag bestelden wij een nieuwe wasmachine.

"Als U meer dan drie dagen kunt wachten, dan leveren wij kosteloos" stond er op de website.

Nou, wij konden best wachten. Eigenlijk kwam dat ook beter uit.

Doe maar woensdag.

Vandaag kwam er een sms:

"Wij hebben Uw bestelling binnengekregen en de machine wordt donderdag dan-en-dan geleverd".

Uhh, "leveringskosten zus-en-zoveel kronen".

Jaaa, zo kan ik het ook. Op deze manier zitten er dus geen drie dagen tussen, maar spreken we over directe levering.

"La-maar-zitten" zegt de chef; zo duur is het nu ook weer niet.

Het is natuurlijk wel kostenbesparend - voor het bedrijf dan!

Bryggers.

Bryggers.

Zo wordt de bijkeuken hier genoemd.

Je spreekt het uit als bruggers.

Het woord is overgenomen uit de tijd dat men bier brouwde in de  de bijkeuken, ook wel grove keuken genoemd (grovkøkken).

Ook de was werd hier gedaan en 's zomers werd zelfs het meeste eten in de bijkeuken klaargemaakt.

Alle huizen hebben nog steeds een bryggers.

Mijn opa en oma hadden er ook een. Daar stond het petroleumstel soep te trekken en werden de appels bewaard.

Wij hebben maar een kleine bryggers.

Daar staan de kasten met schoonmaakmiddelen, de droogtrommel, de magnetron en de wasmachine.

De wasmachine gaf dus vrijdag de geest.

Er is een nieuwe besteld; die komt woensdag en daarom besloten we om de oude vandaag vast naar de stort te brengen.

Tjeetje; die pomp was waarschijnlijk al langer kapot. Omdat er een afvoerput naast de wasmachine zit hebben we niet gemerkt dat het water niet gewoon afgevoerd werd. Eerlijk is eerlijk; ik zet een was over, druk op de knoppen en ga naar m'n werk. Thuisgekomen hang ik het hele zaakje op het droogrek en ik kijk echt niet onder de machine vóór vandaag.

Brrrr, het rook minder aangenaam.

Deheer en mevrouw spin hebben ook ettelijke nesten uitgebroed aan de achterkant.

Dat is een flinke schoonmaak geworden!

Ik heb meteen ook maar het plafond afgewassen, de kasten schoongemaakt, het aanrechtblad geschuurd en de eega heeft nieuwe rolgordijnen voor de installaties gemonteerd.

Het kan er weer mee door.

Seniordagje.

Er was geen fluit te doen op mijn werk en daarom besloot ik gisteren dat het vandaag een seniordagje zou worden.

Kijk, dan komt de chef ook vlugger klaar met het werk; twee paar handen doen meer dan één en zodoende hadden we de middag vrij.

Vlug nog even een wasje draaien....oeps, pomp kapot.

Daar sta je dan met kletsnat en zwaar ( broeken en truien van de chef) wasgoed.

Uitwringen en dan maar in de badkamer drogen.

En dan zal er een nieuwe machine moeten komen.

(die is intussen besteld en wordt woensdag geleverd)

Nog even langs de apotheek; dan de konijnen verzorgen; dan naar het strand .... go west ... waddeneiland - nou ja, eiland?! Het is met een dam aan het vasteland verbonden.

Rijden door de regen, daarna door dichte mist en toen:

de zon!

Het was eb; het water was nog niet helemaal teruggetrokken.

Je mag met de auto dit stuk strand op.

Vanaf de duinen tot de zee is het strand bij eb zeker een kilometer diep.

Het hoogteverschil tussen eb en vloed is vier meter.

En de vloed komt heel snel opzetten!

Ieder jaar is er wel weer en auto die het droge zand niet haalt!

De overkant.

Ik werkte vanochtend in Middelfart.

Dan zie je de brug van de andere kant.

Met de Lillebælt aan de achterkant.

Wat een verschil van lucht.

Gisteren zag het er zó uit:

Hier parkeerde ik de auto om bij dochterlief de konijnen van de kleinkinderen te verzorgen.

Deze heet Carlos. (het is een dwergkonijntje; zou je niet zeggen hè)

Hier hebben we Tøsen. (da's een groot konijn; schijn bedriegt)

Ze missen hun baasjes; ze willen geknuffeld worden.

Overmorgen zijn ze weer thuis.

Altijd iemand anders schuld.

Gisteren had ik twee gesprekken met ouders die alle heft uit handen hadden gegeven aan hun respectieve zonen. 

Je zou ze toch wat!

Het ene ouderpaar had al jaren opgevend toegekeken hoe zoonlief spijbelde, van verschillende scholen verwezen werd, alle andere mogelijkheden zoals praktijk, produktionsschool, een baantje weggooide, pas rond de middag z'n bed uit kwam en 's avonds rondhing met zogenaamde vrienden. Hij was al verscheidende keren opgepakt door de politie.

(natuurlijk zat er ook hasj tussen, en diefstal, en geweldpleging)

Hij kwam hier, samen met z'n ouders.

En hij zat daar maar te zitten, terwijl vader het hoogste woord voerde en vroeg waarom de gemeente niet wilde helpen. 

Uh?

Als de gemeente hem nu een cursus aanbood zodat hij bij de windmolens kon werken.....Of hem een truck rijbewijs kon geven....

(er zijn diverse (gratis) opleidingen hiervoor, maar daar had de heer geen zin in).

Mijn voorstel dat hij eerst moest proberen om een klein baantje te vinden; misschien een paar uur per dag) viel niet in goede aarde. 

Hij had een maand gewerkt, bij een supermarkt, maar was ontslagen omdat hij zijn vriend een pakje sigaretten had "gegeven".

Dat ie daardoor ontslagen was kon de vader niet begrijpen.

's Middags was er een gesprek bij de jeugdzorg met een moeder (de zoon had geen zin om mee te komen) een pedagoog, een mentor, een maatschappelijk werker en ik.

Deze moeder klaagde ook iedereen aan dat er niets gedaan werd voor haar zoon. Hij is ingeschreven op een hele speciale school, met heel weinig leerlingen, met ondersteuning. Hij komt een keer per week - hooguit.

De pedagoog komt bij hem thuis; hij belt en stuurt sms'jes.

De mentor steunt de moeder; probeert en probeert....

Niets helpt.

Maar waarom dóet de gemeente niks?

(wat doet moeder?)

Tja...

Ik krijg er grijze haren van.

Konijnen-oppasser.

Het is wintervakantie in Denemarken.

Dat is het altijd in "week 7".

De kinders zijn met hun echtgenoten en kinders naar de Deense westkust vertrokken. 

Naar Rømø en naar Blåvand, waar ze vakantiehuisjes gehuurd hebben.

Mijn collega's met jonge kinderen houden ook vrij.

Ik werk.

En ik pas op de konijnen.

En maak een foto uit het raam van dochterlief.

Een stukje winkelstraat...

De zon schijnt, maar er waait een gure, koude wind.

Dat geeft niks; het is droog.

Thuis maakte ik ook een foto uit het raam van de werkplaats.

Half vijf en nog steeds licht. 

Op naar het voorjaar!

Een hekel aan...

Ik heb zo'n man die het vreselijk vindt om nieuwe kleren te kopen.

Vooral broeken.

En dan is hij ook nog het type die met een mooie broek rustig olie gaat verversen....grrrr.

Ik heb geleerd ermee te leven; 't zal wel moeten, nietwaar?!

Maar een keer per jaar is hij het haasje; dan moet er aangeschaft worden.

We reden gisteren naar Flensburg, aten een broodje in de auto en doken de winkel in.

Na wat rondsnuffelen en een paar broeken over z'n arm om te proberen werd hij het pashokje ingeschoven. "Daar blijven!", want de eerste twee pasten natuurlijk niet. Of te strak, of te kort, of te lage taille...

Intussen keek ik de winkel rond en verzamelde verschillende broeken die ík mooi vond.

Gelukt: vier paar broeken gingen mee naar huis (het was opruiming) én drie sweatshirts.

Ik heb meteen de kast opgeruimd en alles wat niet meer paste in de zak gestopt. Wat een opluchting en wat een ruimte!

Huiswerk

De chef volgt nu sinds het najaar de navigatie lessen voor zeevaart.

Poeha, dat is best zware kost.

Deviatie, kompaskoers, varende koers, sturende koers, miswijzing, lengte en breedtegraden, tijd en knopen....

Ik kijk vaak mee, maar ik zit niet op de les en nu nadert de examentijd.

Daarom heeft hij samen met zijn makker afgelopen zondag zitten blokken en over vaarkaarten gebogen gezeten.

Ik heb ze maar een tijdje alleen gelaten....

De kat in de ton.

Geen carnaval hier, maar de kat (teken van het kwaad) wordt "uit de ton" geslagen. Vroeger zat er (och-arme) een echte kat in, nu alleen nog maar snoepgoed.

Na afloop:

Fastelavnsboller.

Vastenavond bolletjes.

Foto's van STU Fredericia, 

een speciale opleiding voor speciale jongeren.

Just eat.

Gisteren leek het wel "de dag van het eten".

Het begon al om tien uur 's morgens in het messencentrum bij 

Skills 2016.

Wij waren statisten, zodat de kelners/obers in spe beoordeeld konden worden.

De kelners brachten ook een portie naar de jury, zodat ook de caters en koks een cijfer kregen.

We hadden plezierig gezelschap aan tafel (deze dame runt een vier-sterren restaurant in Kolding en had haar jongste zoon bij) en we hadden veel bekijks. Je zit wel een beetje in de toonzaal.

Het eten was lekker, maar niet goed gepland. Aan onze tafel kregen we kabeljauw als voorgerecht én als hoofdgerecht.

Dat geeft natuurlijk een minus punt.

(maar het smaakte voortreffelijk).

Tot dessert kregen we crêpes Suzette; lekker, maar het flamberen was niet helemaal 100%. Ook weer een minnetje.

Maar het was leuk om te doen.

Nog even rondkijken bij de verschillende stands. Tjonge, jonge, wát zijn er veel knappe vaklui! Om trots op te zijn.

's Avonds had ik een etentje samen met mijn aller-eerste collega's. Thuis bij Sashi, wiens vrouw voor een uitgebreid Indisch diner had gezorgd. Lekker, spicy en licht verteerbaar.

Vandaag....eten we maar gehaktballen (overigens zijn Deense gehaktballen heel anders dan de Nederlandse - en lekker bij prei of gestoofde kool).

Brand, Image en Skills

In de nacht van woensdag op donderdag hoorden we de sirenes. Vier keer, een groot alarm.

Er was brand uitgebroken aan de haven, daar waar olietanks staan.

Een heftige brand; een gevaarlijke brand.

250 mensen werden geëvacueerd en moesten de nacht in het sportcentrum doorbrengen. 40 brandweer-eenheden namen aan het blussen deel, waaronder twee hele grote bluswagens van de twee vliegvelden in de omgeving.

Iets na tweeën,  donderdagmiddag, werd het alarm afgeblazen.

Gelukkig ging het deze keer "goed"; er was geen persoonsschade.

Het gebied waar de brand was ziet eruit alsof er een bom is gevallen.

Maar..... in Frederica C, op de punt waar vroeger de kunstmestfabriek lag, daar waar een hele nieuwe luxe wijk gepland is, dáár liggen olietanks van Shell. Op een steenworp van het nog te bebouwen gebied. En da's natuurlijk helemaal niet goed. De gemeenteraad zegt keer op keer dat het" helemaal niet gevaarlijk is". We bouwen gewoon een hoge muur.

Of daar nu nog iemand intrapt is maar de vraag.

Maar zo'n Shell krijg je niet zomaar verplaatst en dan nog, waar naar toe.

Net nu Frederica haar image ging veranderen van industrie naar woongemeente gebeurt er dit.

Dat wordt nadenken politici! 

De dag van de brand was ook de openingsdag van Skills 2016.

Een groot gebeuren waar de beste leerlingen van de vakopleidingen met elkaar wedijveren om een eerste plaats.

Door de brand waren een aantal hoofdwegen afgesloten en dat gaf lange files door en naar het Messencentrum.

De officiële opening door de minister werd drie uur verschoven. 

Ik deed er meer dan een uur over om naar min werk te komen, een afstand van normaal vijf kilometer. Ik had de auto nodig want ik moest door naar Middelfart.

Vandaag ging de rondweg weer open, maar de Strandweg blijft nog zeker een paar dagen afgesloten. Daar moet opgeruimd worden.

Ik had "wacht" op Skills vandaag. Van negen tot drie.

Mens, ik voel mijn voeten!

Naast het raadgeven en assisteren had ik tijd om even wat rond te neuzen bij de verschillende stands.

Een bloemstuk wordt beoordeeld....

Hier wordt een glas-in-loodvenster gemaakt....

Een klokkenmaker in spe was er ook...

En zo had deze slagersleerling zijn vlees uitgesneden..

Met de hand beschilderde taart..

Dit was om te proeven: wormpjes, kakkerlakken en maden.

De jury zit klaar...

Chocolade en suiker als vastenavond-tonnetje en suikerstuk met masker.

Morgenmiddag zijn de chef en ik restaurant-statisten.
Wij gaan eten wat de concurrerende koks op tafel zetten
Dat wordt vast lekker.