Wat had een huisvrouw het druk in de vijftiger jaren..

Er wordt hier een interessante (en leuke) serie uitgezonden op tv.

Zes dinsdagen op een rij kunnen we zes gezinnen volgen, die een week leven zoals het (hier in DK) in de vijftiger jaren was.

De helft van de gezinnen wonen in een klein keuterboerderijtje op het land, de andere helft in een klein stadsappartementje.

Op het boerenland moest het water nog worden gehaald bij de waterpomp op het erf. In de stad was er een kraan in de keuken, maar slechts met koud water.

Moeder is huisvrouw; de kinderen hebben allemaal plichten; vader fietst naar z'n werk of werkt op het land.

Een ogenopener, want lieve mensen, wat was het leven van een huisvrouw zwaar.

Vooral de moeders met kleine kinderen. Er waren nog geen wegwerpluiers en andere zaken die het gemak konden dienen; elke dag was er was, was, was, waarvoor het water eerst gekookt moest worden op een fornuis dat met hout gestookt werd.

Ook al het eten moest van begin tot het het eind zelfgemaakt worden. Het konijn of de kip slachten (op het platteland); soepen, puddingen, vlees bereiden....

Moeder stond als eerste op, zo tussen vijf en zes uur. Het fornuis moest aan (of de kachel), er werd pap gekookt, brood gesneden, water gekookt en de familie werd wakker gemaakt.

Vader kreeg als eerste eten en z'n pakje brood achter op de fiets. De kinderen moesten kolen halen, de koe melken, de konijnen voeren, de kleintjes aankleden, als voorbeeld.

En als de grote kinderen naar school waren moest moeder schrobben en schoonmaken en wassen en strijken en weer eten maken voor tussen de middag....

Er zijn niet zoveel mensen meer die in de jaren vijftig 
huisvrouw waren. 

Mijn moeder was het!

Ik weet nog dat de stoelen en tafel aan de kant werden geschoven als het zeil geboend moest worden. Eigenlijk weet ik het alleen nog, omdat mijn broer en ik dan met papieren scheepjes (gemaakt uit oude kranten) over het zeil voeren.
En zelfs al kwam de melkboer langs, moest de melk gekookt worden, om hem langer goed te houden. Er was immers geen koelkast.
Respect voor de huisvrouwen in de vijftiger jaren.
Het moet vast gemakkelijker zijn geweest een man te zijn!

De tijd terugdraaien naar de vijftiger jaren...

Vrouwen!

Zoals je weet ben ik verantwoordelijk voor de website van ons Lunakoor.

En daar moet af en toe iets nieuws op. Het winterseizoen begint a/s dinsdag weer en vrij kort daarna hebben we al een concert, in samenwerking met andere koren. Daarvoor moeten we dus een paar liederen kiezen uit ons repertoire, maar ook graag een paar nieuwe instuderen.

Het koor heeft een klein groepje dat onze dirigente moet steunen in het kiezen van - nieuwe - liedjes.

En die dames zijn het in de vakantietijd nogal oneens geworden over de selectie.

Tja, dan grijpt de voorzitter in en moet er een verzoening/nieuw voorstel komen.
"Als je het nu zus en zo kunt formuleren..." of "Als je nu eens dit en dat schrijft..."

Ik schrijf en ben blij dat ik geen voorzitter ben.

Vrouwen! %grr¤5# Af en toe dan hè......

Wij fietsten nog een rondje, gisterenavond met dat mooie nazomerweer.

Je kunt toch merken dat het al september is. Als de zon ondergaat wordt het al snel frisjes. Ik kreeg al koude vingers, ha!

Het was verder een prachtige zomerdag.

Ik was 's middags naar de 80-jarige verjaardag van mijn "oude baas"; de eerste die ik had in dit land.
Sommige mensen hebben invloed op je leven. Hij is er een van.

Het was heel gezellig, vooral omdat mijn vrienden en vriendinnen er ook waren.

Een fotootje uit de voortuin, waar we nog steeds ons middagboterhammetje eten.

Septembers hemel is zo blauw....

Dan maar vliegen...

Ik zou nog een weekje naar Brabant gaan in september, dus ik zocht wat het ging kosten met een Flixbus.

Niet duur, helemaal niet duur, maar je moet wel 16 uur! in de bus zitten......

Toch maar even kijken of ik beter de trein kan nemen...

Oef, heel duur en vier keer overstappen. Dan is het met die tegenwoordige onregelmatige treinen nog maar de vraag of je de volgende haalt.

Ik keek op Facebook of er toevallig iemand anders van Zuid DK naar Zuidoost NL reed. Er wonen meer "Nederlanders" hier in DK en die rijden nogal eens heen en weer. Helaas noppes deze keer.

Toen googlede de chef of ik toch niet beter met het vliegtuig kon gaan. En warempel, via Momondo vonden we een reis voor 178 Euro. Van Billund naar Amsterdam en weer retour.

Met de KLM.

En mijn zus komt me halen op Schiphol.

Fantastisch lief.

(en ik mag er ook de hele week slapen)

Ik kom de 21. september en vlieg de 27. weer naar huis.

Dus, moedertje, je ziet me binnenkort weer verschijnen.

Dankbaar.

We gingen uit eten, de chef en ik.

Omdat we zo hard gewerkt hadden deze week.

Omdat het "Open by night" was in de stad.

Omdat het cultuurweek in de regio is.

Een heerlijke Saltimbocca...

Bij café/bistro Mair's.

Daar ontmoette ik Margrethe, een van de dagmoeders waar ik vroeger mee werkte.

Ze heeft tien jaar geleden haar man verloren aan een hersentumor.

Haar familie woont in Noorwegen, haar zoons in Afrika, Kopenhagen en een in de buurt.

Margrethe kan haar draai niet vinden en is nu al vijf keer verhuisd...

Ik werd hartelijk begroet door Joachim, die ik als jongetje van twee, samen met z'n grote broer en moeder kende.

Moeder is er al lang niet meer. Grote en kleine broer hebben ook voor veel problemen gezorgd.

Joachim is de lijm die alles vasthoudt.

Hij is nu de directeur van de school waar drie van mijn  kleinkinderen opzitten.

Ik liep tegen Laila aan, die ik van mijn laatste werk ken.

Ze was op stap met twee vriendinnen. Haar man wil nooit mee. Het waarom ken ik niet.

Ik had een heerlijk diner samen met mijn eega.

En ik voel me heel dankbaar!

September..

September.

De Deense kalender vindt dit het begin van de herfst.

Mmmm, het was vandaag nog prachtig weer.

Hopelijk blijft dat herfstachtige nog even weg.

Ik had vandaag een "rustige" dag.

Ik moest materialen halen; eerst in Vejle en daarna in Kolding.

Met de auto.

Goed voor mijn enkel, die vandaag niet veel staanwerk heeft moeten doen.

Vakkundig ingepakt door de eega.

Het ziet er erger uit dan het is. De enkel is niet gezwollen en het verband is slechts om steun te bieden.

De appelboom had vorig jaar geen enkel appeltje. Dit jaar kan er volop appelmoes en gelei gemaakt worden.

De achtertuin...

...die heeft een grote beurt nodig!

Alles op z'n tijd.

September....

Aan het werk.

Wie op vakantie wil, moet ervoor/erna werken.

Zo gaat dat nu eenmaal.

Er ligt een berg; een achterstand aan opdrachten.

Vandaag een elektriciteit/pc-kast "ingepakt" in folie en daarna gedecoreerd met een patroon van balletjes.

Ook werd er folie geprikt...

...in de overvolle werkplaats.

Ook even naar de tandarts voor de halfjaarlijkse controle..

Bij thuiskomst verstuikte ik mijn enkel met, door eigen stomheid, over een steen te vallen. Om die enkel zit nu een zwachtel; 

hopelijk geneest het vlug (dat duurt meestal niet zo lang bij mij. Goeie botten geërfd!)

Mijn dag zit er weer op.

Festivals.

Nee, ik ben echt geen festival mens.

Te veel volk, te veel herrie enz..

Maar in de zomertijd ontkom je er niet aan.

Niet als deelnemer maar gewoon omdat je in de buurt van zo'n festival woont.

Donderdag en vrijdag was ik in Odense.

Jeff moest naar een beurs in Stockholm en Ivona ging mee.

En Philip, tja, die moest gewoon naar school.

Dus bleef ik een nachtje slapen, zodat ik hem vrijdags kon volgen naar school.

In Odense was het Hans-Christiaan-Andersens-festival in volle gang.

Omdat het zo'n mooi weer was werd alles natuurlijk in open lucht gehouden, met het gevolg dat Philip 's avonds niet kon slapen vanwege de muziek. 

De vrijdag voormiddag had ik voor mezelf en ik wandelde wat rond door de feestelijke stad.

 Sprookjesfiguren..

Raden maar....

Alle kinderen verkleed volgens het sprookje van "Klods-Hans",

(Lompe Hannes), maar verkleden en Philip is een moeilijke zaak. Hij had daarom een kraai bij; Lompe Hannes gaf de prinses immers een kraai om te braden....

Enfin, vrijdag middag reden we naar Fredericia en zaterdag gingen we naar het Middeleeuwen-festival in Horsens.

Een van de weinige waar we zowat elk jaar naar toe gaan.

Daar kwamen we ook Sandra en familie tegen..

Thuis in Fredericia was het Madsby festival in volle gang.
Op gepaste afstand, maar zo midden in de nacht dreunde "We are the champions" van Queen Machine door in de slaapkamer.
Wat wil je, met deur en ramen open.

Het is weer gauw gewoon...

Dus daarom nu een laatste impressie over Boedapest.

Maandag, laatste dag.

Regen die met bakken uit de hemel viel. 

Dat wordt "dingen van binnen" bekijken.

(De mooie Synagoge hadden we gisteren gezien)

Maandag waren de Markthallen wel open, maar mensen, mensen, wat een volk!

De "frietkramen " zien er hier wat anders uit en verkopen zeker wat anders.

Een vorm van broodzakken, waar worstjes, paprika, zure augurken en meer wordt ingestopt. Of het brood ook gegeten wordt weet ik niet. Zolang wachtten we niet.

Veel kip...en wild en ochgerme ganzenlever en ganzenlever. 

Foie Gras. 

We vonden het wel merkwaardig dat er bij de meeste Hongaarse gerechten weinig of geen groente te zien is.

Je krijgt meestal ingemaakte zoetzure augurken, zuurkool of andere gekookte/gestoofde kool. En uien! Overal zaten die in.

De tomaten werden gebruikt voor de Hongaarse Tapas: halve sneetjes geroosterd (wit) brood met in stukjes gesneden tomaten, uien en een knoflookdressing.

En dat terwijl de Markthallen uitpuilden van verse groentes en fruit...

Wij dronken een kop "kava" = koffie. 

Lekkere espresso.

De regen hield maar niet op.

Hier het plein voor de markthal.

We besloten naar de Stefans Dom te gaan.

Jas aan, paraplu omhoog:

Deze optocht voor een of andere weldoende organisatie trotseerde alles.

Hier ligt 'ie dus.

Waarlijk een Dom.

Tegen de avond werd het droog en konden we weer buiten eten voor onze laatste Forinten.

De volgende dag...heel vroeg op en met de taxi naar het vliegveld.

Om negen uur 's ochtends stonden we alweer op Deense bodem.

Boedapest in beelden.

....met een beetje tekst...

Vrijdag: de thermaal baden.

Binnen en buiten.

In alle maten, groottes, en warmtegraden 

(het warmste was 38 graden)

Zaterdags waren alle winkels gesloten; ook de markthal, waar we net die dag wilden gaan kijken.

Het was "Sint-Stefans-Dag"; de patroonheilige van stad en land.

We wandelden over de Vrijheidsbrug naar "de overkant" naar Boeda.

Deze ijzeren brug stamt nog uit de tijd van keizer Frans Josef.

Terug over een andere brug naar het Parlement.

Daar stond een enorme rij mensen te wachten....dus daar liepen we maar langs...

We dronken koffie en aten verrukkelijke taart in het café voor de Opera. Het koor oefende voor open ramen.

Billy Eliot, de musical, stond op het programma.

Gesynchroniseerd natuurlijk.

Mooie gevels en leuke winkeltjes.....

...vol folklore.

We eindigden bij de wetenschappelijke faculteit (science), vlak bij een parkje wat erg in trek was om bruidsfoto's te maken.

Het was feest in de stad.

Het was/werd enorm druk.

Vaders en moeders met kinderen, oma en opa's, groepjes tieners, toeristen, de meesten in feestkleding..

Rond elf uur 's morgens waren de stoelen op het plein vóór de Stefansdom allemaal bezet. De mis werd vóór de kerk opgediend.

Daarna ging het in optocht door de stad: De hand van Stefanus (in een met edelstenen versierd kistje), werd door het gilde gedragen.

Daarna volgden alle nobele van de stad en alle genodigden.

Het "gewone volk" bezette de parken, de restaurants, de kroegen en café's.

's Avonds werd er een groots vuurwerk afgestoken.

Zondags waren de winkels ook dicht. Een katholiek land, Hongarije, waar de zondagsrust nog in ere wordt gehouden.

Wij namen de boot-bus.

Hier zie je het (vroegere) Koninklijk Paleis.

De bus kruist de rivier over en stopt dan links, dan weer aan de rechteroever.

Aan de Boeda-zijde was een hele grote markt; honderden kraampjes die allemaal streekwaren aanboden.

Gebak en limonade..

...rollen suikerbrood..

jam en honing...

Het eetwaar werd bereid op fornuizen, gestookt met hout.

Voor Picasso's tekeningen had ik helaas geen tijd.

.......wordt vervolgd.

Lang weekend Boedapest.

We zijn weer thuis na een korte vakantie/lang weekend Boedapest.

We gingen eigenlijk omdat Hongarije bekend staat om die heerlijke thermaal baden. Zwavel en warmte uit de grond zorgen voor warme baden en meestal is er massage te krijgen.

Dat zag, vooral de chef, wel zitten.

Dus boekten wij een hotelletje zowat midden in de stad en waren vier dagen (vijf nachten) in een stad met ongeveer twee miljoen inwoners en een hoop toeristen.

Het was er warm.

Het was gezellig.

Het was anders.

Op de eerste plaats is de taal die gesproken wordt onverstaanbaar en onverklaarbaar. Kun je uit de Franse, Duitse, Spaanse, Italiaanse, ja zelfs uit de Griekse taal nog een enkele woorden begrijpen, is dat totaal onmogelijk met de Hongaarse taal.

Gelukkig konden de grote-stad-inwoners Engels en Duits, zodat eten bestellen meestal wel lukte.

Op de hotelkamer hadden we tv.

23 zenders.

ALLES gesynchroniseerd.

Niet dat ik tv ga kijken in de vakantie, maar het nieuws was niet te verstaan en een late-avond-film voor het slapen gaan, met Miss Marple in het Hongaars is totaal niet te volgen.

De geld-eenheid is ook zo iets.

HUF = Hongaarse Forinten.

1 Euro is gelijk aan 300 Forint.

Je loopt daar rond met een portemonnee vol met briefjes van 10.000. Het zegt je niks; je kunt de waarde niet echt inschatten.

Een warm gerecht: 3900,00 Forint.

Een taxi naar het vliegveld? 7400,00.

Nog 10 tot 15% fooi?!

Uhhhh....

We hebben lekker gegeten.

We hebben flink gelopen.

We konden voor niks en noppes gebruik maken van het openbare vervoer! Dat is namelijk gratis voor mensen van 65 en ouder!

(wat een service!)

We hebben veel gezien.

We hebben gezweet in de warme stad.

Samen met al die andere inwoners en toeristen.

We dronken cocktails, bier en espresso.

En nu heb ik genoeg van de grote stad.

Van de klamme stank die uit het riool kruipt.

(Nee, niet verkeerd begrijpen. Boedapest is een heel schone stad, maar de vele mensen en de warmte én de vele daklozen zorgen niet voor louter rozengeur).

Van m'n eigen luchtje en al die andere geuren (soms stank) van andere mensen.

Van de lege blik in de ogen van de mensen die in de Metro zitten (het is een kunst om precies lángs iedereen te kunnen kijken).

Van langs-denderende trams, van scheurende auto's en van overvolle bussen.

Van luchtvervuiling en van overvolle vuilnisbakken.

Vier dagen is mooi.

Vier dagen is genoeg.

Ik zou echt niet (meer) in een grote stad - een city willen wonen.

Dan is het toch goed om thuis te komen!

Stilzitten.

Stilzitten....

ik ben er niet zo goed in.

Ramen lappen, opruimen, bedden verschonen, 3 wassen, onkruid weghalen, factura schrijven, website Luna opdateren, werken in de zaak..

Dat deed ik allemaal vandaag.

Vanavond zit ik stil.

Maar wel met breinaalden in m'n handen.

Dit moet ooit een plaid worden.

Ik moet er 198 van hebben :-)

Oooooit.

Ik kreeg een roos van Ivona.

Voor in de tuin.

Zacht roze...prachtig!

Kwebbelaars

De rust is wedergekeerd.

De kwebbelaars zijn allebei weer thuis.

Vooral Philip kletst je de oren van het hoofd.

Net z'n vader vroeger...

Het tablet en mijn telefoon liggen aan het stroom- infuus.

Ze zijn beide volop in dienst geweest vandaag.

Wat wil je als het weer zo gek doet.

Dan zonnig en warm, dan hevige windstoten en dan weer een plensbui.

Zonnefolie

Eerst werken...

..met z'n tweeen (maar ik moest even een foto maken)

Ik was ook in het bakje.... hoog.

Dan twee kleinzoons een nachtje over..

De tent moest gezet worden.

(maar ze slapen binnen vannacht)

Komkommertijd

Er gebeurt hier niet veel bijzonders.

De tv toont enkel nog sport - op ALLE zenders.

Daar zouden ze toch iets aan moeten veranderen.

Maar ach, over een paar weken is ook dat weer voorbij.

Het weer...nou ja...dat kon beter!

De ochtend was zonnig, nu is het bewolkt.

Het moet een beetje goed blijven morgen, want de chef en ik moeten zonnefolie gaan aanbrengen - aan de buitenkant van zes hoge ramen. Geen wind s.v.p., want dan wordt het lastig.

Verder is het bed van de eega verhard met behulp van een plank en een nieuw madras. Het ligt keihard. Ik houd me aan mijn zachtere zijde.

En wat doet een mens nog meer als in de tuin werken niet zo aantrekkelijk is.

De naai-strijk-schilder-hobby-speelkamer opruimen.