Blokjes.

Ik las het in een recensie. " Het zijn maar blokjes en dat zal wel niks worden. Maar het werkt!"
Ik heb het over de legofilm Batman.

Daar was ik naar toe met Philip vorige week zaterdag. Een film van bijna twee uur en alle kinderen (en volwassenen) hielden hun adem in. Het werkte! Leuk toch!

Nog wat fotootjes van wat sneeuw en zon.

Vrijdagmiddag - afgewerkt. We reden even naar Vejle.

Dat had je gedacht!

Dat de winter voorbij zou zijn.
"Niks nie", zei Februari.

We gaan nog even sneeuwen......

Waakzaam.

De chef keek even naar de cijfertjes op onze gezamenlijke bankrekening en vond een kleine post die hij niet begreep. Noch hij noch ik hadden iets gekocht bij die (internet) zaak maar er was wel 29 kroon afgeschreven. Na een telefoontje met de bank en achtereenvolgens een telefoontje naar de bewuste zaak kwamen we er achter dat ik zogenaamd voor een abonnementsregeling gekozen had om korting te krijgen op nog te kopen spulletjes. Ja hé; aan m'n hoela!. Ik heb destijds een goedkoop horloge gekocht omdat het afgeprijsd was en dat on-line betaald. Maar ik kan me echt niet herinneren - beter nog - dat zou ik nooit doen - een abonnement account aan te maken om voor korting te sparen. Korting die je dus zelf betaald! Meteen alles afgemeld en een paar boze woorden door de telefoon gezegd.
Bondefangeri noemen ze dat hier - Humbug.

En dat was niet het enige deze week.
De chef heeft in de herfst iets voor het bootje gekocht via de Deense Marktplaats DBA (den blå avis) en laaaaang geleden hebben we ook eens iets verkocht op DBA.
Nu werd hij gebeld en gemaild door verschillende mensen over een of andere designerstoel die hij zou willen kopen.
Gelukkig waren de adverteerders wantrouwig en onderzochten de afzender grondig. Daaruit bleek dat iemand zijn mobielnummer gehackt had om via die weg geld los te krijgen van naïeve speurders. 
Meteen gebeld naar DBA die zijn profiel verwijderd hebben (en hopelijk de politie hebben ingeschakeld).

't Is toch wat in deze tijd.

In de bedrijf-mailbox lag overigens vandaag ook een mail met een nep-factuur die je via een ander program moest openen....weg ermee!
Niet eens openmaken! Je weet maar nooit.

Ze worden steeds gehaaider !!

Leadership

Leadership oftewel leiding geven.
Daar hadden we het gisterenavond tijdens het eten over.
Toen ik nog bij de UU werkte had ik een chef; een Boss; een leider of hoe je het ook wilt noemen. Een moderne leider; iemand van deze tijd; een chef die naast je staat; een Boss die plaats maakt voor verscheidenheden; een baas die je vriend is.
Zo is het in Denemarken; zo is het ook op veel plaatsen in Nederland (denk ik). Een vlakke structuur; medewerkers in plaats van loonslaven. Medezeggenschap, meedenkers maar vooral mensen die mede de verantwoording dragen - zelfs daar garant voor staan - in het bedrijf.

Dochterlief heeft op school gezeten met haar tegenwoordige leider; die nu de rector op school is. Dat schept vertrouwen en loyaliteit. 

De zoon werkt nu op Langeland; een baan die zijn leider voor hem in petto heeft gehouden. Een leider; een goede vriend.

Het kwam namelijk ter sprake omdat de chef van de schoonzoon naar onze stad verhuisd is en daar nog weinig mensen kent. "Dan nodig je hem toch gewoon uit bij jouw thuis", zei ik. "Jaaa, maar hij is wel degene die mijn salaris betaald", zei schoonzoon. "Geeft toch niks", ik weer, "de directeurs van deze tijd kunnen daar heel goed mee overweg".

Angela en de haaien.

"Een kraai die mag geen liefde bij de papegaaien halen; want dan gaat 'ie naar de haaien, ja dan gaat 'ie naar de haaien"...Zo klinkt het oude volksliedje.
Haaien waren er te zien in Kolding Storcenter.


En Angela stond in Flensburg.

Ik ga het hier niet over politiek hebben,
daarvoor ben ik toch te weinig op de hoogte van Deutschlands interne zaken.. Misschien heeft Frau Merkel verkeerde beslissingen genomen, misschien ook niet. Net als Trump kan ze overigens niet alleen regeren. 
Ik neem toch mijn petje voor haar af maar ja, de Duitsers vinden waarschijnlijk dat ze onder druk gezet worden...dat ze worden uitgeperst...... Dit stond in een etalage in Flensburg op de Markt.

Ouder

Ik moest even een urineproefje af gaan geven bij de dokter. Daar hoef je tegenwoordig geen glaasjes of ander emballage voor te gebruiken. Je plast gewoon een beetje in een plastic bekertje als je bij de dokter bent en hopla: steriel en makkelijk.
Ik had een penicillinekuur gehad voor een blaasontsteking en er moest even worden gecontroleerd of alles in orden was.
De doktersassistente sloeg even iets na in en informatieblad. Ik keek ook. Daar stond op: "Infectie aan de urinewegen bij oudere vrouwen".
Oeps, daar hoor ik nu dus ook bij! Natuurlijk als je 66 bent, maar dat is gewoon nog niet tot mij doorgedrongen. 
Ik vergeet het gewoonlijk. Ik vergeet om te vragen of je korting krijgt bij museumbezoek, bij reizen, bij abonnementen en ga maar door. 
Maar het was even slikken. Oudere vrouwen!

Valentijn... nou nee!

"Will you be my Valentin"? (Wil jij mijn Valentijn zijn?)
Leuk? Romantisch?
Nee, helemaal niet, volgens mij.
Gelukkig komt het er hier in Denemarken (nog) niet echt in. Op wat chocolade rozen bij de Lidl, een hart van vilt bij een bosje bloemen en wat roze snoepjes is Valentijn niet "ons" feest.
En in het zuiden van Nederland verdrinkt het waarschijnlijk in de Carnaval. 
Gelukkig maar.

Dat was anders in London, waar we een aantal jaren geleden waren, juist toen het Valentijnsdag was. In de zakenwijk, daar tussen al die hoge kantoren in, stonden vele bloemenkramen die bossen rode rozen verkochten tegen astronomisch hoge prijzen. De zakenman kon dan gehaast op weg naar huis nog snel een bosje meepikken, want wee oh wee, hij zou de dag vergeten...

Ik heb altijd medelijden gehad met die (Amerikaanse) meisjes die met Valentijn geen enkel kaartje kregen. Niemand die je lief vindt. 
Poeha, alsof je dan minder waard bent. Mensen geen bloemetje krijgen, geen chocolade hart, geen kaartje of weet ik wat voor andere onzin. Brrrr.

Ik vind het geen leuk ding, zo'n Valentijnsdag. Selectief.
Zelfs Sinterklaas en de Kerstman komen bij iedereen langs. 
Leuke dag? Nee....la-maar-zitten.

Stil

Stil is het hier in vergelijking met Nederland. Een rondje wandelen in de versluierde middagzon in complete stilte (totdat ik langs het zwembad liep, maar dat komt omdat het deze week wintervakantie is en dan willen kinderen naar het "badenland"). Geen auto die langs reed, geen hond die blafte, geen telefoon die belde. Gewoon stil. Zelfs de wind is gaan liggen.

Stil in mijn hart. Ik hoorde van mijn moeder (en las het later in de krant) dat mijn vroegere schoolvriendinnetje plotseling overleden is. In januari 66 jaar geworden. Op de lagere school was ze mijn hartsvriendin, maar toen ik naar de MMS ging en zij naar de MULO heb ik haar feitelijk in de steek gelaten. Er gebeurden zoveel nieuwe dingen, ik kreeg andere vriendinnen en tja... Nu is ze er niet meer. Geen man, geen kind; alleen een broer in Amerika en een zus met een gezinnetje een beetje in de buurt. Ze was haar hele leven kleuterjuf.
Rust zacht, lieve Clara...

Boven de wolken..

Boven de wolken schijnt de zon. Echt waar!

Ik zat bij het raampje op de terugreis van Schiphol naar Billund.
En daar was´t'ie dan: de zon.

Ik had schijnbaar de mist meegebracht uit Denemarken, want in de paar dagen dat ik in het volle Nederland verkeerde liet de zon zich niet zien. 
Ach wat; de dagen vlogen toch snel om!
Gezellig gelogeerd bij zus en zwager, die me kwamen halen, wegbrengen en dear sister die overal mee naar toe ging.

Naar ons moeder:

Ach ja...die selfies...ik ben nog steeds geen ster..

Naar het Textielmuseum in Tilburg:

Waar er naast een rondwijzing ook een tentoonstelling was:

Lekker eten bij broer en schoonzus:

Shoppen, winkeltjes kijken, lekker verwend worden met heerlijk eten van m'n zwager, koffie drinken en kletsen over alles en nog wat.

En weer terug naar Schiphol en vandaar naar mijn witte en winderige landje.
Vandaag: hoezee!! schijnt de zon. Maar er staat wel weer een ijzige wind.

Je zou verdwalen..

Mensch, wat is het hier mistig geweest! Dagen aan een stuk. Het was net alsof de wolken dieper en dieper naar de grond zakten en alsof er zich daar bovenop een hele lading anderen stapelden. Gisterenavond reed ik met een vriendin naar huis ;we hadden een vriendenavondje gehad; en we waren gewoon de weg kwijt. "Hé, je moet daar links af"."Waar? Ik zie geen weg". Voor we het wisten reden we het pad op naar de oude olietanks. Na wat draaien en langzaam rijden vonden we de weg terug. Eindelijk snap ik dat Londenaren door de smog in de Theems kunnen vallen. 
Vanmorgen was het nog dikke mist; nu is het gewoon regenachtig en pikkedonker. Brrrr...

En dat op een zondag.
We gingen naar de "Woon, eet- en design-beurs" hier vlak bij. 
Dat was nou eens een gezellige beurs. Niet te groot, niet te druk en met heel veel producten die je echt kunt gebruiken!




We probeerden en bestelden twee "krukken/werkstoelen" voor ons bedrijfje. Ergonomisch, goed voor de rug; voor een goede werk-houding.
(de middelste op de foto).
Muv-man heet de stoel - een bewegelijke stoel. Ik ben zeer benieuwd. Je kunt er natuurlijk op zitten, maar je kunt hem ook als rugsteuntje gebruiken bij het staan. En die man van mij, de chef hè, die gaat dan meteen in de "verkoop-modo" en verkoopt aan de verkoper enkele roll-ups. Zo gaat dat in het bedrijfsleven :-).

M'n pas en mijn reisdata zitten in m'n tas; ik heb ingecheckt; de mist is opgetrokken dus het vliegtuig zal wel kunnen starten (en landen hoop ik).
Morgen ga ik een paar dagen naar NL. Fijn toch.

Een avondje uit.

Een paar dagen goed doorgewerkt en klaar is Kees. We zijn weer "bij"; helemaal klaar zijn we nooit en gelukkig maar. Ook fijn dat we niet buiten hoeven te werken, dat we slechts drie stappen buiten de deur hoeven te zetten om in de werkplaats te komen; dat het er goed warm te stoken is (want het blijft hier maar grijs en somber, plus 2 graden), fijn met de radio aan en op z'n tijd een bakkie koffie en een boterham.

Het is vrijdag; ik ging even met een kop thee en een boek op de bank - onder een dekentje..

Nu zijn we net terug van een avondje uit. Lekker gegeten bij Café Magma en daarna een Rock-musical gezien. Hoog geprezen en inderdaad de moeite waard! Lizzi. In het Engels. Over een week speelt ie in Londen en daarna...?

Veertig jaar trouwe dienst

Vandaag was ik naar een receptie-brunch. Een van mijn vriendinnen was veertig jaar in dienst van de gemeente. 
Ik was uitgenodigd omdat ik jaren met haar heb samengewerkt en ook een paar jaar haar "boss" ben geweest.

Daar hoort een cadeau bij; ik kocht een kunstboek en er hoort een speech bij (die van mij was de meest persoonlijke - ik ken haar tenslotte al...negenendertig jaar).

Ik mocht haar én op de foto én op het web zetten.
Gefeliciteerd Lissi!

Wat wijzer geworden.

Ja chef, nu weet je iets meer over die verd...rug en wat er eventueel aan te doen is. Vier opties, waarvan er twee bijna meteen afvielen.
Behandelingen in het Reuma-sanatorium, wat inhoudt dat je iedere week vier tot zes dagen wordt opgenomen. "Dat gaat niet", zei de chef: "dan gaat m'n zaak naar de knoppen". 
Optie twee was het revalidatiecentrum; ook afgekeurd. Zijn spieren zijn namelijk sterk genoeg; er is een lange wachtlijst en trainen met pijn is bijna niet haalbaar.

Nummer drie: opereren. Het is zo dat het middenstuk van de rugwervel op enkele plaatsen te smal is voor de zenuwen. Ze kunnen er dan bij twee wervels een stuk tussenuit halen. Maar misschien/waarschijnlijk moet er dan een stuk staal in en wordt de rug stijf gemaakt. Dat hele proces duurt minstens een maand en het is niet zeker dat het helpt. Zo lang mogelijk uitstellen, vond hij (en de fysiotherapeut ook).
Het laatste, pijnbestrijding is waar hij voor gekozen heeft. Eerst dat proberen, want als de pijn minder is dan kan hij zich weer beter bewegen, wandelen en fietsen mm. Met wel een nieuwe afspraak om over een maand terug te komen om te kijken hoe het gaat.

Ze gaan grondig te werk in het Rugcenter. De fysiotherapeut onderzoekt en test alles, haalt dan de arts erbij; een verpleegster van het reumacenter kon vertellen over de behandeling daar en de chirurg kon ook komen, maar die hebben we maar even laten zitten. Alle expertise bij elkaar! Petje af!.

Nu hebben we weer van die wandelstokken (nordic walking) aangeschaft op aanbeveling van de arts. De paden op zo gauw het kan.

Achterstevoren.

Ik maakte een heerlijke bloemkool-gratin vanavond. Het was lang geleden dat we dat gegeten hadden. Lekker!!











Britt kwam op de koffie en bracht prachtige rozen mee.
Ze bleef heel gezellig een dikke twee uur.
Wij hadden heel wat bij te kletsen.









Ik hield daarom een pauze met het factureren en boekhouden..

Het computerwerk is inmiddels ook klaar.




Vanmorgen eerst naar de tandtechnicus met de chef. Een tand afgebroken. Gelukkig kan hij z'n tanden gewoon achterlaten bij de technicus om ze twee uur later weer op te halen.

Daar-tussen-door nog even de stad in om een cadeau te kopen voor een jubilerende vriendin. Ik kocht een kunstboek; weer eens wat anders.

Genoeg te doen binnen - buiten is het grijze soep!

Ik ga weer een paar dagen naar Nederland..

Ogen openhouden en het internet checken. Wanneer is het goedkoop om (direct) van Billund naar Amsterdam te vliegen?
Jaaa, een midweek! In februari.
De 6. februari kom ik daarom aangevlogen en ik ga de 10. februari weer naar huis. Ik mag weer logeren bij zus en zwager. (jammer dat er geen vlucht van Billund naar Eindhoven is).

De eega heeft het zelf voorgesteld. Eventjes een weekje zonder elkaar is ook fijn. Hij z'n rust en ik mijn familie bezoeken. 
Hij/wij verwacht(en) niet dat er geopereerd wordt aan die rug. En pijn-behandeling, fysiotherapie, training of wat er dinsdag uitkomt zal ook zonder mij wel doorgaan. We worden waarschijnlijk dinsdag een stuk wijzer.

Cultuur

Wij genoten van het ballet gisteren, Caroline en ik. Heerlijk (en niet verwacht) dat mijn kleindochter in cultuur geïnteresseerd is. 
Het Russische staatsballet is een belevenis. Wat een lichaamsbeheersing, wat een synchronie en wat een muzikaliteit. Waar het bij musicals gaat om een drie-eenheid van zang, dans en toneelspel draait het bij ballet eigenlijk alleen om het dansen. Er zit wel een verhaal achter, de muziek van Tsjaikovski is prachtig, het toneelspel daarentegen is meer een bijzaak. Het verhaal wordt gewoon onderbroken als de ballerina bijval oogst en daarvoor naar voren komt en via diverse reverences het publiek bedankt. En geapplaudisseerd werd er!

Afgelopen dinsdag is het koor weer gestart. We hadden campagne gevoerd om wat nieuwe leden te werven en het resultaat: 3 nieuwe gezichten. Niet veel, maar genoeg al hadden we er graag meer gezien. De chef had flyers gedrukt die we op diverse plaatsen hadden neergelegd en ik had het diverse keren op het Facebook gezet. 

Hij kreeg een mand met allemaal lekkers van het Lunakoor met een bedankje (ik wist van niks).

Zijn rug? Tja, met pijnstillers gaat het redelijk overdag. Uit bed komen is moeilijk, opstaan na lang te hebben gezeten ook. We werken dus maar rustig iedere dag in de werkplaats. Niks doen is funest. Raam-folie en dergelijke hebben we van de website geschrapt. Daar moeten firma's met jongere mensen zich maar aan wagen. Gelukkig hebben we genoeg te doen met het maken van etiketten, stickers en plakkaten....geen nood aan de man. En daarvoor hoeven we maar vijf stappen buiten de deur te doen.

Vandaag was het hier een komen en gaan van mensen. Bekenden, zakenrelaties en tot slot Casper met een konijn dat begraven moest worden. Het beestje had een hersenbloeding gehad en een troeteldier mag hier in de tuin liggen, tussen de struiken.

Morgen moet ik zelf naar een begrafenis. De eerste van mijn allereerste collega's hier in dit land. Hij was al langer ziek, kanker; 71 jaar oud. Ik kan me zijn veertigste verjaardag nog zo goed herinneren; wat een feest! De tijd, de tijd...

Porcelein.

Denen zijn gek op porselein. Ze weten er dan ook veel van af. Vele porselein serviezen zijn erfstukken - van mormor, farmor, oldemor of nog ouder.

musselmalet riflet

Het is nog iets waarvoor gespaard wordt - een bord per verjaardag en een kopje met de kerst - Je kunt het zelfs op afbetaling kopen.
Zie hier : De porceleinsfabriek voor als je het online wilt kopen.

musselmalet halv blonde

Je kunt het ook tweedehands kopen. Bij de Deense Marktplaats (DBA). Dat doen de meesten als er iets gesneuveld is, want de dikte van het porselein verschilt . Het hele oude is flinterdun. Dat wat je nu koopt iets dikker en dan heb je nog het restauratie-porselein, dat tegen een stootje kan.

musselmalet hel blonde

Ik was op de thee bij een oud-collega. We kregen gebak op "musselmalede" bordjes en dronken thee uit "musselmalede"mokken en hier werd het verzamelen van porselein aangekaart. Ze heeft van dit servies namelijk nog lang niet alles. Gelukkig is ze pas 46, dus er kan nog gesuppleerd worden.

Men heeft hier altijd een twaalf-delig servies. 
Eet-en koffie/thee servies met álle schalen, juskommen, schalen, suikerpot en ga maar door....

Mijn collega had nog een compleet "Blå blomst" servies staan; geërfd van haar oma.

Ik zelf heb een servies met efeu-blaadjes (klimop). Mooi en lastig, want het kan niet in de afwasmachine...

In vliegende vaart.

Kijk, een mens kan niet de hele dag thuiszitten ook al heeft hij een ellendige en zeer pijnlijke rug. Autorijden gaat nog wel (het in en uit de auto komen is het ergste). Wij hadden boodschappen nodig - uit Duitsland (Flensburg) omdat alles daar toch een tikkeltje goedkoper is. Meel, suiker, boter, frisdrank (chocolade:-)); de schappen waren leeg. In alle vroegte reden we aan en de mist trok op...

Ik spurtte naar binnen bij de apotheek in Handewitt; kocht spulletjes bij de drogist Rossmann; de chef kon in de auto blijven zitten. Bij de supermarkt ging hij toch mee naar binnen - die winkelwagentjes zijn goed om op te leunen en om twaalf uur 's middags waren we weer thuis.

En hoezee! Er is al een brief binnengekomen - dat gaat allemaal via onze e-boks (digitaal dus), dat de chef al de 31 januari naar het Ruggencentrum in Middelfart kan komen. Daar wordt hij onderworpen aan een uitgebreid onderzoek aan de hand van de røntgenfoto's en de MR scan en er wordt een behandelingsplan gemaakt. Hij moet er de eerste keer twee uur voor uittrekken. Hoop dus, dat er iets aan gedaan kan worden. Hij staat open voor alles!

En mijn dank voor de vele meelevens die via mijn mail en ook via het blog zijn binnengekomen. Hij heeft ze meegelezen en hij vindt het fantastisch dat er mensen zijn die zo ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt en met hem meeleven/voelen.

Gewoon wat anders

Mijn breiwerk is bijna af. Een lichtgewicht sjaal in diverse kleuren.

Vroeger breidde ik heel weinig. Toen ik 16 was heb ik ooit een Noorse schaatstrui gebreid, een langdurig/langdradig project.

Toen breidde ik op de Nederlandse (en zoals je hier op het filmpje kunt zien - ook de Engelse) manier.

Jaren geleden begon ik de breinaalden en de draad op z'n Deens vast te houden en hé...plotsklaps was een breiwerk helemaal niet meer zo zwaar.

Het ligt gewoon in je schoot; de draad om je linker vinger, kijk maar.....

En zo heb ik - meestal 's winters - heel wat afgebreid.

Nog eventjes een foto van een affiche van de stad waar ik woon.

Met de oude watertoren en (inderdaad weer) het Kruithuis; met de Landsoldaat, de Trinitatiskerk, de stadswallen met poort en natuurlijk een van de twee bruggen.

Mooie kleuren, nietwaar?

Hebben jullie ook affiches van je woonplaats?

Uitslag..en dan?

Tja, de rug van de chef; daar is het niet al te best mee.

Zo ziet een rugwervel eruit in doorsnee. Dat gele rondje is de plek waar de zenuwen doorheen lopen. Bij Jørgen is het gele gat vernauwd. Zo vernauwd dat er op verschillende plaatsen te weinig plaats is voor de zenuwen. En dat veroorzaakt de pijn. Het is geen schade...het is zo gekomen door de jaren heen. Het zit in het onderste van de rug - en dat belast de benen. Helaas is het erfelijk. Sandra heeft een zelfde soort rug (met afwijking).
Dit was de uitslag van de MR scan.

En nu?
Tja..... De huisarts stuurt hem door naar het rug-centrum in Middelfart. Daar weten ze alles over ruggen. 
Misschien kan een operatie iets verhelpen - waarschijnlijk niet en waarschijnlijk beginnen ze daar ook niet aan. Te groot risico dat ze zenuwen raken.
Oefeningen doen: is moeilijk als je veel pijn hebt.
Pijn-bestrijding: dat heeft hij al, maar misschien zijn er betere medicijnen voor juist dit euvel..
Acupunctuur? Misschien helpt dat. 
Doorverwijzen naar een "pijnbestrijding-kliniek", zodat je er beter mee kunt leven? Wie weet.
Beter wordt het niet nooit, hopen maar dat het niet slechter wordt.

Daar zat ik dus vandaag weer in een wachtkamer. 

We hebben vandaag zonnefolie aangebracht op acht ramen bij een ingenieur-bureau. Met behulp van medicijnen (en mij) wordt er nog best gewerkt. In een stoel zitten maakt het alleen maar erger.